[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง

บทที่ 54 คนฉลาด

“กรี๊ด!!!”

"เงียบ!"

"นาย นายฆ่าซิวซิว!"

"เธอไม่ใช่คนเดิมแล้ว เธอยังดูไม่ออกอีกเหรอ?"

ยามเห็นกับตาว่าเพื่อนที่เพิ่งหลบอยู่ในห้องน้ำด้วยกันกลายเป็นสัตว์ประหลาด โดนฟันขาดเป็นสองท่อน นักเรียนหญิงทั้งสองตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ขาสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่

หลินชีเยี่ยได้แต่ช่วยพยุงพวกเธอออกจากห้องน้ำ ตรงหน้าประตูมีกลุ่มนักเรียนชายหญิงราวสิบกว่าคนรวมตัวกันอยู่ เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยพานักเรียนหญิงสองคนออกมาได้ ทุกคนต่างมองด้วยความชื่นชม

"ข้างในมีคนจริง ๆ เหรอ? รุ่นพี่ชีเยี่ยสุดยอดไปเลย!"

"อยู่ห่างตั้งสิบเมตรก็ยังรู้ว่าข้างในมีคน นี่... รุ่นพี่ชีเยี่ยเป็นผู้ฝึกตนเหรอ? รับผมเป็นศิษย์ด้วยได้ไหม?"

"ยืนบื้ออยู่ทำไม? นี่เป็นเวลาที่จะมาคุยกันเหรอ? รีบมาช่วยพยุงหน่อยสิ!"

ทุกคนเพิ่งจะได้สติ รีบกรูเข้ามาพยุงเด็กสาวสองคนที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือ

พวกเขาเหล่านี้ล้วนเป็นผู้รอดชีวิตที่หลินชีเยี่ยช่วยเหลือมาจากมุมอับในอาคารเรียนชั้นมัธยทศึกษาปีที่สี่และหก มีนักเรียนหญิงหลายคนที่ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรงเช่นเดียวกับนักเรียนหญิงสองคนนี้ โชคดีที่นักเรียนชายส่วนใหญ่ค่อนข้างเข้มแข็ง ไม่ได้มีอาการหวาดกลัวจนเดินไม่ไหว

"รุ่นพี่ชีเยี่ย  ต่อไปจะทำยังไงดีครับ?"

"ฉันตรวจสอบทั้งสองอาคารเรียนนี้แล้ว พวกนายไปหลบที่หอประชุมใหญ่ที่เพิ่งผ่านมาซะ ฉันเคลียร์ที่นั่นเรียบร้อยแล้ว" หลินชีเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แล้วพี่ล่ะ?"

"อาคารเรียนชั้นม.5 เป็นเขตอันตรายที่สุด ฉันต้องไปช่วยคนอื่นต่อ"

"ผมไปกับพี่ได้ไหม? ผมเพิ่งใช้ขวานดับเพลิงไล่สัตว์ประหลาดไปตัวนึง ผมช่วยได้นะ!" นักเรียนชายร่างกำยำคนหนึ่งพูดขึ้น

"ไม่ต้อง ฉันไปคนเดียวก็พอ" หลินชีเยี่ยส่ายหัว พลางชี้ไปยังกลุ่มนักเรียนหญิงที่ขาสั่นอยู่ "ขวานดับเพลิงของนาย เอาไว้ปกป้องพวกเธอดีกว่า"

"ก็ได้ครับ"

หลินชีเยี่ยไม่พูดอะไรต่อ หลังจากกำชับอีกเล็กน้อย ก็วิ่งลงบันไดไปเพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าที่อยู่ลึกที่สุด

สัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในอาคารเรียนนั้นมีจำนวนเกือบหกในสิบของทั้งโรงเรียน และยามนี้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบสิบนาทีแล้ว นับตั้งแต่สัตว์ประหลาดทั่วโรงเรียนเริ่มอาละวาด ไม่รู้ว่าตอนนี้อาคารชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าจะกลายเป็นแบบไหนแล้ว…

"หวังว่าพวกเขาจะฉลาดกันนะ…"

……

"เร็วเข้า! นักเรียนชายช่วยกันยกโต๊ะเก้าอี้ไปกั้นทางเดินไว้ ปิดตายมันซะ!"

"เอาล่ะ! ออกแรงอีกหน่อย! ห้ามให้พวกมันบุกขึ้นมาได้!"

"นักเรียนหญิงล่ะ? เลิกกรี๊ดได้แล้ว! รีบมาช่วยกันทำแผลให้คนเจ็บเร็ว!"

"อะไรนะ? ชั้นสามยังมีผู้รอดชีวิตอีกเหรอ? แม่งเอ๊ย! ทีมขวาน! ตามฉันมา!"

"ครูหวัง ชั้นนี้ฝากคุณครูดูแลด้วยนะ!"

บนระเบียงชั้นห้าที่วุ่นวาย หลี่อี้เฟยตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ตอนนี้นักเรียนชั้นม.5 ส่วนใหญ่ถูกรวบรวมไว้ที่ชั้นนี้ โต๊ะเก้าอี้ที่แน่นขนัดปิดกั้นทางเดินทั้งสองด้านอย่างสมบูรณ์ สัตว์ประหลาดหลายสิบตัวกำลังพุ่งชนอย่างบ้าคลั่งอยู่ด้านล่าง

ครูหวังผู้แสนสุภาพ พยักหน้าอย่างหนักแน่น "วางใจได้ ชั้นนี้ปล่อยให้ฉันจัดการเอง เกมป้องกันหอคอยที่ฉันเล่นมาหลายปี ไม่ได้เล่นมาแบบเสียเปล่าหรอกนะ!"

หลี่อี้เฟยหยิบขวานดับเพลิงมาถือไว้ ตะโกนไปยังอีกด้านหนึ่งของทางเดิน นักเรียนชายร่างกำยำหลายคนที่ถือขวานดับเพลิง ไม้เบสบอล หรือไม้เทนนิสวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ห้องแปดชั้นสาม มีเพื่อนนักเรียนประมาณยี่สิบกว่าคนติดอยู่ เราจะไปช่วยพวกเขา!" หลี่อี้เฟยอธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ นักเรียนชายหลายคนรีบนำเสื้อผ้ามามัดรวมกันเป็นเชือกเส้นใหญ่ ผูกไว้กับราวระเบียง แล้วหย่อนลงไปด้านล่าง

หลี่อี้เฟยดึงเชือกเบา ๆ หลังจากแน่ใจว่าแข็งแรงพอแล้ว เขาก็เป็นคนแรกที่ปีนขึ้นไปบนราวระเบียง มือจับเชือกแน่น ค่อย ๆ โรยตัวลงไปทีละนิดตามที่เคยเห็นในทีวี

นักเรียนชายอีกหลายคนที่อยู่ด้านหลังก็ทำตาม ถึงแม้จะรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่ก็ยังเป็นระเบียบ

"คุณครูหวัง หลี่อี้เฟยกับคนอื่น ๆ จะไม่เป็นอันตรายใช่ไหมคะ?" นักเรียนหญิงคนหนึ่งมองดูเหตุการณ์ด้วยความเป็นห่วง

ครูหวังเพ่งพินิจพวกเขา ก่อนจะถอนหายใจ "เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่เป็นอันตราย? แต่ฉันเชื่อมั่นในความสามารถของเขา…"

"หลี่อี้เฟยเท่จัง เมื่อก่อนทำไมไม่สังเกตเห็นนะ?" นักเรียนหญิงอีกคนพูดพึมพำ

ในประวัติศาสตร์ ในยุคมืดแต่ละยุค ย่อมมีคนธรรมดาที่ลุกขึ้นมายืนหยัด เป็นผู้นำที่อยู่เบื้องหน้าของทุกคนเสมอ

หลี่อี้เฟยและนักเรียนคนอื่น ๆ ที่ดูเหมือนจะไร้อนาคต ทว่าในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ กลับมีศักยภาพที่คนอื่นไม่สามารถทดแทนได้

"อย่าดูถูกผู้อื่น แม้ว่าเขาจะดูไม่โดดเด่น แต่วันหนึ่งก็อาจจะเปล่งประกายเจิดจรัสออกมาได้" ครูหวังดันแว่นตาขึ้น ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงหันไปกำชับนักเรียนหญิงคนนั้นว่า

"อ้อ แล้วก็ห้ามแอบคบกันตอนเรียนนะ"

……

หลี่อี้เฟยและคนอื่น ๆ โรยตัวลงมาถึงทางเดินชั้นสามอย่างปลอดภัย ในยามนี้สัตว์ประหลาดส่วนใหญ่ถูกดึงความสนใจไปที่ทางเดินระหว่างชั้นสี่กับชั้นห้า เหลือเพียงสัตว์ประหลาดสองตัวที่กำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องแปด

ตอนนี้ประตูและหน้าต่างของห้องแปดถูกปิดตายด้วยโต๊ะและเก้าอี้ ทำให้สัตว์ประหลาดทั้งสองตัวทำได้เพียงเดินวนเวียนอยู่ด้านนอก ไม่สามารถบุกเข้าไปได้

ไม่ใช่แค่หลี่อี้เฟยที่ฉลาด

การเคลื่อนไหวของหลี่อี้เฟยและคนอื่น ๆ ที่ลงมาถึงทางเดินนั้นเบามาก สัตว์ประหลาดทั้งสองตัวไม่ทันสังเกตเห็น จนกระทั่งทุกคนย่องเข้าไปด้านหลัง มันถึงได้รู้สึกตัว

พวกมันหันกลับมาอย่างรวดเร็ว เห็นหลี่อี้เฟยและพรรคพวกที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังมันอ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม เตรียมที่จะจู่โจม

"ลงมือ!" หลี่อี้เฟยตะโกน

เด็กหนุ่มสี่ห้าคนคว้าเก้าอี้ในห้องเรียนขึ้นมา คำรามลั่นพร้อมกับพุ่งเข้าชนสัตว์ประหลาดทั้งสองตัว

ถึงแม้สัตว์ประหลาดจะมีความสามารถในการกินคน ทว่าพละกำลังก็ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากนัก เมื่อเด็กหนุ่มเหล่านี้ใช้เก้าอี้พุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง จนพวกมันต้องถอยร่น แต่ฟันที่แหลมคมและหนาแน่นก็กัดเก้าอี้จนแหลกละเอียดภายในไม่กี่ที

ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ นักเรียนชายที่เหลือก็กรูกันเข้ามา ใช้ขวานดับเพลิงและไม้ฟาดเข้าไปในปากของสัตว์ประหลาดไม่ยั้งมือ หลังจากโจมตีอยู่ครู่หนึ่ง ร่างของสัตว์ประหลาดก็กระตุก ก่อนจะล้มลงกับพื้น หัวของมันแหลกละเอียด

นักเรียนชายหลายคนหอบหายใจแรง ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

พวกเขาร่วมมือร่วมใจกัน กำจัดสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวได้ถึงสองตัว!

"รีบไปช่วยคนอื่นกันเถอะ!" หลี่อี้เฟยวิ่งไปที่หน้าห้องเรียน แล้วเคาะประตูอย่างรวดเร็ว

นักเรียนในห้องแปดคอยสังเกตการณ์ภายนอกผ่านช่องว่างระหว่างโต๊ะและเก้าอี้ พอเห็นว่ากลุ่มของหลี่อี้เฟยสามารถฆ่าสัตว์ประหลาดได้จริง ๆ ก็รีบเปิดประตูออก เด็กหนุ่มหลายคนก้าวออกมา

"ฉันหลี่อี้เฟยห้องสอง รีบถอนตัวไปกับพวกเราเถอะ!" หลี่อี้เฟยเอ่ยขึ้น

"ถอนตัว? จะไปไหน?" นักเรียนชายที่เป็นหัวหน้าส่ายหัว พลางชี้ไปที่ชั้นหนึ่ง "ตอนนี้ชั้นล่างถูกยึดไปหมดแล้ว มีสัตว์ประหลาดอย่างน้อยสิบตัว พวกเราฝ่าออกไปไม่ได้หรอก พวกนายฆ่าได้สองตัว แล้วจะฆ่าสิบตัวได้เหรอ?"

"เรากลับขึ้นไปข้างบน" หลี่อี้เฟยพูดอย่างจริงจัง "เราฆ่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ชั้นห้าหมดแล้ว เอาโต๊ะเก้าอี้มากั้นทางเดินไว้ทั้งสองด้าน ตอนนี้นักเรียนส่วนใหญ่ก็หลบอยู่ที่นั่น"

"ชั้นห้า?" นักเรียนชายหัวเราะ "ฉันถามหน่อย ตอนนี้อยู่ชั้นอะไร?"

"ชั้นสาม"

"ตอนนี้สัตว์ประหลาดรวมตัวกันอยู่ที่ไหน?"

"ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง และชั้นสี่…"

"ถ้าเป็นแบบที่นายพูด หากพวกเราต้องฝ่าขึ้นไปชั้นห้า แล้วจะผ่านชั้นสี่ที่สัตว์ประหลาดอยู่กันหนาแน่นที่สุดได้ยังไง?"

"ถึงแม้เราจะฝ่าชั้นสี่ไปได้จริง ๆ นายก็บอกเองว่าทางเดินชั้นห้าถูกปิดตายหมดแล้ว… พวกนายจะเปิดประตู แล้วรอให้พวกเราผ่านไปทั้งหมด แล้วค่อยปิดเหรอ?" เขาชี้ไปที่เชือกเส้นใหญ่ที่ห้อยอยู่บนทางเดินชั้นสาม

"หรือนายคิดว่าพวกเรายี่สิบแปดคนจะปีนเชือกเส้นนี้ขึ้นไปชั้นห้าได้หมด?"

หลี่อี้เฟยพูดไม่ออก