ล้ำเส้นที่ 2
|
(มัดจำไว้ก่อน)
ปึก!
“อันนี้กล่องเพชร หนีออกไปทางรั้วหลังบ้าน ทางที่เธอแอบเข้ามานั่นแหละ”
“แปลว่านาย..ให้กล่องนี่กับฉันจริงๆเหรอ”
สาวน้อยที่เพิ่งจัดเสื้อผ้าบนร่างกายเสร็จสรรพเอื้อมมือหยิบกล่องเข้ามาถืออย่างไม่ไว้วางใจ เธอจ้องมองผู้ชายที่พยายามเอามือดันท่อนลำใหญ่ให้กลับไปนอนแน่นิ่งในกางเกงเหมือนเดิม เพราะตอนนี้มันตั้งผงาดจนเขายืนตรงแทบไม่ได้
“อืม ฉันเป็คนรักษาสัญญาอยู่แล้ว แต่เธอต้องมาหาฉันที่นี่ทุกเย็น”
“ว..ว่าไงนะ”
“มัดจำไว้ก่อนไง เธอเป็หัวขโมยนี่ ฉันจะไว้ใจเธอได้ยังไง”
พึ่บ
“อ๊ะ! น..นั่นมันกระเป๋าสตางค์ของฉัน!”
ปลายดาวร้องท้วงเมื่อชายหนุ่มตรงหน้ากระชากกระเป๋าถุงผ้าของเธอมา เขาเปิดมันออกพร้อมกับหยิบบัตรประชาชนของเธอมาถือไว้ ใบหน้าคมหรี่ตาจ้องมองรูปสาวสวยผมยาวปราศจากเครื่องสำอาง ดูแล้วเขาชอบใจเธอไม่เบา
“รีบหนีออกไปซะ ก่อนที่น้องชายของฉันจะเข้ามาเห็นเธอ” พันไทม์เมินสายตาไปทางประตู
“ข้างล่างนั่น.. ส..เสียงน้องชายของนายเหรอ”
“อืม สามคน”
“…..” คำตอบของผู้ชายที่เอื้อมไปคว้าผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้ามาคลุมท่อนล่างทำให้เธอใจหล่นวูบ
“อย่าให้พวกมันจับได้ล่ะ”
พันไทม์ยักคิ้วให้เธอก่อนจะออกแรงดันร่างหญิงสาวให้ออกไปจากห้องนอนของตน เธอเหลือบมองเห็นท่อนล่างที่มีอะไรบางอย่างนูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรประตูบานใหญ่ก็ถูกปิดต่อหน้าต่อตาของเธอ
ปั้ง!!
สภาพของเธอในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเด็กใจแตกที่เพิ่งถูกผู้ชายทิ้งกลางคัน ชุดนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ มือข้างขวาถือกล่องเพชร ส่วนข้างซ้ายนั้นถือกระเป๋าสตางค์พร้อมกับถุงผ้า แต่คิดโกรธตัวเองอยู่ในใจได้ไม่นานนัก ปลายดาวก็รีบเร่งฝีเท้าวิ่งลงไปด้านล่างอย่างหวาดระแวง ดวงตาแดงก่ำของเธอมองไปรอบๆท่ามกลางเสียงะโเรียกเ้าของบ้านดังอยู่ไม่ไกล
“พี่ไทม์โว้ยยยยย ลงมาเปิดประตูหน้าบ้านให้หน่อยยย!!”
เฮือก!
ปลายดาวสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อเสียงของกลุ่มผู้ชายพวกนั้นเขยิบใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ประตูหน้าบ้านนั้นอยู่ห่างจากจุดที่เธอยืนไม่ไกลเท่าไหร่ แต่เสียงทุ้มนั้นดังกระหน่ำราวกับกระซิบอยู่ข้างหู
“พี่ไทม์หลับหรือเปล่าวะพี่เจ”
“เออนั่นดิ”
“แต่ผมเห็นไฟเปิดอยู่นะ”
“พี่เขาอาจจะนอนเปิดไฟไง ไอควาย”
เสียงเถียงกันไปมาดังแว่วอยู่แบบนั้นจนปลายดาวจับจุดได้ว่าเธอควรรีบทำอะไร ร่างบางที่สั่นเทาจึงรีบเร่งฝีเท้าวิ่งไปทางประตูหลังบ้านอย่างลุกลี้ลุกลน พอพ้นประตูบานใหญ่ก็ทำให้ปลายดาวโล่งใจเหมือนยกูเาออกจากอก เห็นรั้วพังๆที่มันแง้มไว้เธอก็เห็นทางสว่าง
ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเอาชีวิตรอดกับเหตุการณ์บ้าๆนี่ยังไง แต่วินาทีนี้เธอขอกลับไปถึงบ้านก่อนก็แล้วกัน!
ปลายดาวที่เอาแต่หันกลับไปมองด้านในตัวบ้านจนลืมมองทางข้างหน้า ฝีเท้าทั้งสองใกล้จะถึงจุดหมายแต่ก็มีร่างสูงโปร่งของใครบางคนเข้ามาขวางไว้ ห่างเพียงแค่นิดเดียวถ้าเธอหันมาเห็นเขาก่อนก็คงจะไม่..
ปึก!!
“โอ๊ย!”
สาวน้อยเผลอร้องเสียงหลงด้วยความใเมื่อร่างของเธอชนกับใครบางคน ดวงตาของเธอเบิกโพลงในทันทีเมื่อเห็นผู้ชายหน้าหล่อเหลากำลังยืนมองเธอไม่ละสายตา ผู้ชายคนนี้..หน้าตาคล้ายคลึงกับไอคนโรคจิตชั้นบนนั่นไม่มีผิด
‘อืม สามคน’
‘อย่าให้พวกมันจับได้ล่ะ’
ถ้าเสียงดังๆตรงหน้าบ้านนั่นเป็เสียงของน้องชายพันไทม์สองคน งั้นแปลว่าคนที่สามก็คือ..
“เธอเป็ใคร”
ผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าหรี่ตาถามหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็หิน ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะโน้มตัวลงมาจนเธอถอยหลังหนี ใบหน้าหล่อขาวตี๋มีเสน่ห์ สันจมูกโด่งไม่แพ้พันไทม์ ริมฝีปากสวยได้รูปถอดแบบจากพี่ชายของเขามาเด๊ะๆ ผู้ชายคนนี้มีนามว่า โนอาห์ น้องชายคนรองของครอบครัว
“ค..คือ ฉันแค่มาเอาของน่ะ” ปลายดาวรีบสร้างเื่โกหกเพราะเธอเห็นสายตาจับผิดที่จ้องมองมาทางกล่องเพชรในมือ
“เธอรู้จักกับพี่ไทม์เหรอ” เขาเลิกคิ้วถามเสียงเข้ม
“อะอื้อ”
“แล้วทำไมถึงออกประตูหลัง?”
“เอ่อ คือ”
“เครื่องเพชรของแม่ฉัน นี่อย่าบอกนะว่าพี่ไทม์ให้เธอ”
“…..”
สาวน้อยที่เริ่มควบคุมอาการสั่นไหวของตัวเองไม่ได้จึงยืนแน่นิ่งไปชั่วขณะ แววตามีพิรุธนั้นไม่กล้าเงยหน้าสบตาของผู้ชายตรงหน้าเลยสักนิด แต่สถานการณ์มันก็บีบบังคับให้เธอต้องจำใจเอาตัวรอดให้ได้ แม้ว่าโนอาห์จะรู้ความจริงแล้วก็ตาม
“ฉ..ฉันเป็เด็กของพี่ชายคุณค่ะ เขาให้เครื่องเพชรนี่เป็ของขวัญที่ฉันนอนกับเขา”
ปลายดาวพูดจบก็กัดริมฝีปากตัวเองแน่นกับประโยคไร้ยางอายของตัวเอง เธอรู้ดีว่าไม่เคยเสียบริสุทธิ์ให้ชายคนไหน เพราะปมฝังใจในอดีต..
“หึ.. พี่ไทม์เนี่ยนะจะให้เครื่องเพชรกับเธอ อย่ามาหลอกกันให้ยากเลยยัยหัวขโมย ฉันมองเธอออกั้แ่แวบแรกแล้ว”
อึ่ก..
ม..ไม่นะ..
“พี่ไทม์!!! ยัยผู้หญิงคนนี้เป็ใครวะ!!”
แต่แล้วคนฉลาดที่มีไอคิวสูงปรี๊ดอย่างโนอาห์ก็รีบคว้าแขนบางเอาไว้และะโเรียกพี่ชายดังลั่น นั่นจึงทำให้สาวน้อยผู้น่าสงสารไร้ซึ่งทางออก เธอยืนแน่นิ่งไปเพียงไม่กี่วินาทีกับความหวาดกลัวในใจ ถ้าเธอโดนจับเข้าไปข้างในตอนนี้ต้องตายแน่ๆ แค่ผู้ชายที่ชื่อพันไทม์คนเดียวก็โรคจิตเกินพอ แต่นี่ยังมีน้องชายอีกตั้งสามคน
ปลายดาว..ถ้าเธอไม่รีบหนีตอนนี้ เธอได้ตายอยู่ที่นี่จริงๆแน่!
“ข..โทษนะคะคุณ”
เอ่ยคำขอโทษเสร็จสรรพเธอก็ตัดสินใจเสียสละต้นขาตัวเองเพื่อดันเข้าไปกระทุ้งจุดอ่อนของคนตรงหน้า ซึ่งนั่นก็คือเ้าน้องชายที่มันกำลังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา แต่จำเป็จะต้องตื่นขึ้นมาด้วยความเ็ปอันแสนสาหัส
ปึก!!
“โอ๊ยยยยยยยย!! อึ่ก ย..ยัยบ้านี่!”
ตึกๆๆๆ
ร่างบางในสภาพสะบักสะบอมรีบวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองล้มตึงลงไปกองกับพื้น ความเ็ปบริเวณน้องชายทำให้เขาจุกจนพูดอะไรไม่ออก โนอาห์กัดฟันตัวเองแน่นด้วยความแค้นเคือง แววตาคมของเขาเห็นเพียงต้นขาขาวที่ก้าวฉับๆวิ่งหนีออกไปทางรั้วหลังบ้าน
“กึ่ด.. ฝากไว้ก่อนเถอะยัยบ้าเอ้ย.. โอ๊ยยยยยย ซี๊ดดดส์..” เขาเอ่ยเสียงทุ้มลอดไรฟันพลางเอามือสองข้างเอื้อมลงไปกุมเป้าของตัวเอง
“เฮ้ยพี่โนอาห์!!”
“พี่โน!!”
สองหนุ่มหน้าตาดีวิ่งเข้ามาตามเสียงร้องโหยหวนเรียกของพี่ชาย น้องคนกลางนามว่า เจไนท์ คนนี้หน้าตาดีไร้ที่ติ เขาออกแนวเป็หนุ่มที่โดดเด่นเหมือนไอดอลเกาหลี ส่วนน้องคนเล็กชื่อว่า เรียล คนนี้ออกแนวน่ารักไร้เดียงสา แต่..ร้ายเงียบอย่าบอกใคร เขาเรียนคณะสัตวแพทย์ของมหาวิทยาลัยนาบี
“ใครทำอะไรพี่วะเนี่ย! หรือว่าพี่โดนงูกัด ทำไมไม่พูดอะไรเลยอะ ไอ้เรียลมึงไปตามพี่ไทม์มาดิ๊!”
“ผมว่าพี่โทรตามหมอง่ายกว่าไหม ดูท่าแล้วจะเจ็บหนัก” เรียลกล่าว
“โทรตามหมอทำซากอะไร มึงก็เป็หมอ” เจไนท์ถลึงตาใส่ไอหน้าจิ้มลิ้มที่มันเตรียมยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา
“ผมเป็หมอสัตว์!”
“หมอสัตว์ก็ตรวจแผลได้ ไอฟาย มึงตรวจท่อนล่างพี่โนหน่อยดิ๊ เผื่อเขาโดนอะไรกัด”
“โอยยยย แม่ง.. ซี๊ดดดดส์..”
โนอาห์ที่นอนกุมเบื้องล่างของตัวเองขดตัวพลางพยายามแทรกหนีเสียงดังๆของน้องชายจอมวุ่น ไม่ได้ช่วยห่าอะไรแล้วยังจะมาเถียงกันให้ไมเกรนขึ้นสมองอีก
ในขณะเดียวกันนั้นหนุ่มใหญ่ที่ยืนพิงกำแพงตรงประตูหลังบ้าน เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็ได้ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา พันไทม์หรี่ตาจ้องมองน้องชายที่นอนกุมไข่พลางส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความดุดันจ้องมองรั้วพังๆหลังบ้านไม่ละสายตา เขารู้ดีว่าสาวสวยแปลกหน้าวิ่งหนีออกไปทางนั้นแน่นอน
“หึ..”
พันไทม์ลอบยิ้มร้ายออกมาอีกครั้งก่อนจะก้มมองบัตรประชาชนของสาวน้อยไร้เดียงสาในมือ เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างใจเย็นกับเหตุการณ์วุ่นวายในครั้งนี้
เพราะนี่มันไม่ใช่จุดจบของเื่ราว..แต่มันเป็จุดเริ่มต้นต่างหาก
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป..
“ห๊ะ!!!”
“ก็เห็นว่าพวกมึงจะมาอยู่ยาว กูก็เลยเล่าเื่ผู้หญิงคนนั้นให้รู้ไง”
“แล้วพี่ก็ให้เครื่องเพชรแม่ไปฟรีๆเนี่ยนะ นั่นเงินล้านเลยนะพี่ไทม์”
โนอาห์ที่นั่งหมดแรงอยู่บนโซฟาท้วงพี่ชายผู้เงียบขรึม ถัดไปนั้นก็มีเจไนท์กับเรียลนั่งอ้าปากเหวอกับคำอธิบายเมื่อกี๊ด้วย มันคือเื่ที่ทำความเข้าใจได้ยากเหลือเกิน พันไทม์ย้ายกลับมาอยู่บ้านนี้แค่วันเดียว สาวแปลกหน้าก็ขึ้นมาโจรกรรมเพชร แถมเขายังเกือบจะมีอะไรกับเธอบนห้องนอนนั่นอีก..
“นั่นดิ พี่ไม่สนใจผู้หญิงง่ายๆไม่ใช่หรือไง ทำไมให้เครื่องเพชรแม่ไปแบบนั้น แล้วถ้าเธอไม่กลับมาล่ะ”
“กลับดิ” พันไทม์ตอบรับเจไนท์พลางชูบัตรประชาชนนั่นขึ้นมา
“มันอาจจะเป็บัตรปลอมก็ได้พี่ไทม์ เดี๋ยวนี้มิจฉาชีพมันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ” เรียลเริ่มขมวดคิ้วยุ่ง
“เออ ยัยนั่นดูท่าทางเงอะๆงะๆแต่ก็ฉลาดไม่เบา ไม่งั้นคงไม่เตะโดนจุดที่ทำให้ผมเกือบตายหรอก” โนอาห์พูดพลางขบกรามตัวเองแน่น
“เอ่อ ไปโรงบาลไหมพี่โน ผมว่าพี่ควรไปนะ เผื่อมันหัก”
“หักพ่อมึงดิ! มันจะหักได้ยังไง เฮ้อ..” โนอาห์ถอนหายใจใส่เจไนท์ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง
“หึ ก็ร้ายแบบนั้นไง กูเลยรู้สึกถูกชะตา”
แต่แล้วประโยคอันเรียบเฉยที่เอ่ยออกมาจากพี่ใหญ่ก็ทำให้หนุ่มสามคนหันขวับไปมอง โดยเฉพาะคนที่รู้ใจพี่ชายตัวเองดีที่สุดอย่างโนอาห์ เขาหรี่ตาจ้องมองพันไทม์ที่เพิ่งยกโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างคาดเดาอารมณ์ได้ยาก
“กูให้ลูกน้องพ่อไปสืบมาแล้ว จากบัตรประชาชนเนี่ยแหละ”
“สืบเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น?” โนอาห์เลิกคิ้วถาม
“อืม ปลายดาว”
“…..”
“เธอชื่อปลายดาว” เขาพูดพลางก็กดโทรออกเบอร์แปลกที่ได้มาจากลูกน้องของพ่อตัวเอง
ตื๊ดดด.. ตื๊ดดดดด..
รอยยิ้มร้ายปรากฏอยู่บนใบหน้าเขาพร้อมกับหูที่กำลังฟังเสียงสัญญาณโทรศัพท์ เพียงไม่นานนักปลายสายนั้นก็กดตอบรับอย่างที่เขาคาดหวังไว้
“ฮัลโหล นี่ฉันเองนะ พันไทม์..”
310
