วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

บทที่ 37: การพักผ่อนในหอเมฆา

หลงเทียนเฟย (龙เทียน非) เดินทางกลับมาถึงเรือนพักรับรองของตระกูลหลงที่ตั้งอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในเขตอาคันตุกะของสำนักดาบเมฆาคราม เขาทิ้งความจอแจและสายตาที่สอดรู้สอดเห็นไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงความเงียบสงบและกลิ่นหอมจางๆ ของพฤกษาในสวนหย่อมที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

เมื่อเข้ามาในห้องพักส่วนตัว เขาก็ทิ้งกายลงบนเตียงไม้เนื้อดีอย่างหมดแรงในทันที 'ภารกิจที่น่าเบื่อหน่ายนี้ ในที่สุดก็จบสิ้นลงเสียที'

เขานำ 'โอสถฟื้นฟูพลังปราณระดับกลาง' ที่ได้รับเป็นรางวัลออกมาพิจารณา มันเป็นโอสถสีเขียวมรกตที่แผ่ไอพลังบริสุทธิ์ออกมาจางๆ

"ระบบ วิเคราะห์"

[ระบบ: โอสถฟื้นฟูพลังปราณระดับกลาง สกัดจากสมุนไพรวิญญาณร้อยปี สามารถฟื้นฟูพลังปราณได้ 3 ส่วนในผู้ฝึกตนขั้นสัมผัสปราณ]

'สามส่วนรึ' เขาครุ่นคิด 'ช่างไร้ประสิทธิภาพนัก' ความคิดหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นในใจ 'แต่หากนำไปสังเคราะห์กับสิ่งอื่น บางทีอาจจะกลายเป็นของวิเศษที่ช่วยประหยัดแรงในการบำเพ็ญเพียรได้' เขายิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะเก็บโอสถนั้นไว้ในแหวนมิติ

จากนั้น เขาจึงหันมาให้ความสนใจกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดในร่างกายของตนเอง เขานั่งขัดสมาธิแล้วเริ่มโคจรพลังตาม 'คัมภีร์ลมปราณมังกรฟ้าบรรพกาล' (青龙古息诀)

ทันใดนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างมหาศาล พลังปราณฟ้าดินที่ลอยอยู่ในอากาศรอบกาย พลันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขาราวกับสายน้ำที่พบเจอทางไหลสู่มหาสมุทร มันรวดเร็ว บริสุทธิ์ และเปี่ยมด้วยพลังชีวิตยิ่งกว่าที่เขาเคยสัมผัสมาตลอดชีวิตหลายเท่า ผิวหนังของเขาปรากฏประกายสีครามจางๆ แวบขึ้นมาเป็นครั้งคราว เขารู้สึกถึงกระแสพลังอันอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ราวกับกำลังถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน

เขานำลูกงูเทพตัวน้อยออกมาจาก 'กำไลเงามังกรซ่อนกาย' (龙影藏环) มันเลื้อยเข้ามาคลอเคลียกับฝ่ามือของเขาอย่างสนิทสนม พลังบรรพกาลจากทั้งสองสายเลือดสะท้อนซึ่งกันและกัน ทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาด

ทว่าท่ามกลางความพึงพอใจนั้น เขาก็หวนนึกถึงคำประกาศเรื่อง 'เนตรแห่งจิต' ของผู้อาวุโส และเสี้ยววินาทีที่ 'กลิ่นอายไร้ตัวตน' ของเขาสะดุดลงในป่าหมอกมายา ความกังวลที่ว่าความสามารถพิเศษของเขาอาจถูกตรวจจับได้เริ่มก่อตัวขึ้น

"ระบบ" เขาเอ่ยถามในใจอย่างจริงจัง "คุณสมบัติของ 'เนตรแห่งความไร้ระเบียบ' ของข้า ผู้อื่นสามารถตรวจจับการมีอยู่ของมันได้หรือไม่"

[ระบบ: ตรวจสอบ 'เนตรแห่งความไร้ระเบียบ' คือทักษะที่เกิดจากการกลายพันธุ์]

[ระบบ: คุณสมบัติ: พลังงานที่ถูกบิดเบือนโดยสมบูรณ์ ไม่มีรูปแบบที่ตรวจจับได้ด้วยวิธีการทั่วไป]

[ระบบ: คำชี้แนะ: ผู้ใช้เป็นผู้เดียวที่สามารถ 'มองเห็น' และ 'ใช้' ความสามารถนี้ได้ ไม่มีผู้ใดสามารถ 'ตรวจจับ' หรือ 'รับรู้' การมีอยู่ของ 'เนตรแห่งความไร้ระเบียบ' เว้นแต่ผู้ใช้จะจงใจ 'แสดง' หรือ 'เปิดเผย' ผลของมัน]

สิ้นเสียงในห้วงความคิด ความเงียบเข้าครอบงำไปชั่วครู่ หลงเทียนเฟยนั่งนิ่ง ดวงตาที่เคยดูซื่อตรงของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังไตร่ตรองข้อมูลที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะทำความเข้าใจได้ในทันที

แล้ววินาทีต่อมา

"คึ..."

เสียงประหลาดหลุดออกมาจากลำคอของเขาเบาๆ ไหล่ของเขาเริ่มสั่นเทิ้มเล็กน้อย

"คึ...คึคึ..."

เขาพยายามเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งเสียงหัวเราะที่กำลังจะปะทุออกมาได้ ใบหน้าของเขายังคงความซื่อตรงและดูไร้เดียงสาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่มันกลับขัดแย้งอย่างรุนแรงกับเสียงหัวเราะในลำคอที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างที่สุด

"ฮ่าๆๆๆ...คึ...คึคึ...ฮ่าๆๆๆๆ"

ในที่สุดเขาก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาจนสุดเสียง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ดังลั่นอย่างผู้มีชัย แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ถูกกดไว้จนต่ำและกังวานอยู่ในอก เป็นเสียงของนักวางแผนผู้ชั่วร้ายที่เพิ่งค้นพบทางลัดสู่การครองโลก หรือในกรณีของเขาคือ "ทางลัดสู่ความเกียจคร้านอันสมบูรณ์แบบ"

'สวรรค์! นี่มันไม่ใช่แค่ทางลัด' ความคิดของเขาเต็มไปด้วยความลิงโลด 'แต่มันคือเส้นทางสานประธานสู่ความเกียจคร้านอันเป็นนิรันดร์!'

ความโล่งใจอย่างมหาศาลทำให้เขามีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บัดนี้เขาไม่มีความกังวลเรื่อง 'เนตรแห่งจิต' อีกต่อไป เขาเพียงแค่รู้สึกรำคาญใจที่สำนักดาบเมฆาครามต้องมาตามหาสิ่งที่อาจนำพาความยุ่งยากมาให้ผู้อื่น

'ช่างน่ารำคาญนักที่สำนักต้องมาคอยตามหาอะไรแบบนี้' เขานึกอย่างขบขัน 'หวังว่าจะไม่มีใครที่ถูกหาเจอแล้วมาสร้างปัญหาให้ข้าต้องออกแรงนะ'

หลังจากที่เขาหัวเราะจนพอใจแล้ว หลงเทียนเฟยก็กลับมาสู่ท่าทีที่สงบนิ่งและเกียจคร้านดังเดิม

ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หลงหลิงซีเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยเช่นเคย แต่นัยน์ตาของนางกลับฉายแววสงสัยอย่างไม่อาจปิดบัง

"ท่านลุงใหญ่ให้ข้ามาแจ้งเจ้า" นางกล่าว "การประลองรอบต่อไปคือการทดสอบใน หอคอยชิงหลง ในอีกสามวันข้างหน้า"

นางหยุดไปครู่หนึ่ง จ้องมองมาที่เขา "ข้ายังสงสัยอยู่ เจ้าผ่านการทดสอบในป่าหมอกมายามาได้อย่างไร"

หลงเทียนเฟยคลี่ยิ้มอย่างซื่อตรง "ข้าบอกแล้วมิใช่หรือขอรับ ว่าข้าเพียงแค่โชคดี"

'ช่างเป็นบุปผาน้ำแข็งเดินได้ที่ช่างสงสัยนัก' เขาบ่นพึมพำในใจ 'การตอบคำถามพวกนี้ช่างเหนื่อยหน่ายเสียจริง'

หลงหลิงซีขมวดคิ้ว แต่ก็มิได้ซักไซ้ต่อ นางเพียงแค่ทิ้งท้ายไว้ว่า "เตรียมตัวให้พร้อม อย่าได้สร้างความอับอายให้ตระกูลอีก" ก่อนจะเดินจากไป

หลงเทียนเฟยถอนหายใจยาวเหยียด 'หอคอยชิงหลงรึ ฟังดูเป็นสถานที่ที่ต้องออกแรงปีนป่ายอย่างน่าเบื่อหน่ายโดยแท้'

เขาเอนกายลงบนเตียงอีกครั้ง พลางหลับตาลงอย่างเกียจคร้าน 'สามวัน...ดูเหมือนข้าจะมีเวลาเหลือเฟือที่จะเข้าไปนอนเอกขเนกในมิติเร่งเวลาอีกสักรอบสองรอบ'

(จบตอนที่ 37)