Unlucky Man ไอ้หนุ่มดวงซวย

"ให้ชั้นอธิบายเองดีกว่าค่ะ คืองี้ค่ะพวกของคุณลุงเค้าถูกมอนสเตอร์สะกดจิตให้มาออกปล้นชาวบ้านค่ะ มอนสเตอร์นั่นก็คือนางเงือก แต่ว่าพวกเราก็เพิ่งจะจัดการมันไปเมื่อกี้นี้เองค่ะ" ยัยผมบ๊อบอธิบาย

"มอนสเตอร์..."

"นางเงือก....สะกดจิต" คุณเฮอร์มีสพูดตาม

"อาาาาา นี่คือสาเหตุที่คุณทิ้งผมไปวันนั้นสินะครับ" คุณเฮอร์มีสหันมาพูดกับลุงหัวสกินเฮด

"ขอโทษด้วยจริงๆครับ" ลุงหัวสกินเฮดตอบ

"มันไม่ใช่ความผิดของคุณนี่เนอะ อย่าไปใส่ใจเลย" คุณเฮอร์มีสเหมือนจะเข้าใจได้แล้ว

"แล้วพ่อหนุ่มคนนั้นอาการเป็นไงบ้างครับเนี่ย" คุณเฮอร์มีสหันมาดูอาการของผม

"ตอนนี้ชั้นให้ยารักษาสภาพไปแล้วค่ะ แต่ยังไงก็ต้องไปรับการรักษาในเมืองอยู่ดี" คุณอิเรน่าตอบ

"ว่าแต่คุณผู้หญิงสุดสวยมาได้ยังไงครับเนี่ย" คุณเฮอร์มีสถาม

"อ๊ะ .... คือชั้นมาทำภารกิจแถวนี้พอดีน่ะค่ะ ก็เลยแวะมาเห็นเข้า" คุณอิเรน่าตอบ

"อ๋อ เป็นยังงี้นี่เอง" คุณเฮอร์มีสพยักหน้า

"ว่าแต่ผมรู้สึกคุ้นๆหน้าคุณอยู่นะครับ" คุณเฮอร์มีสพูด

คุณอิเรน่าไม่ได้พูดอะไรแต่ยิ้มให้แทน

"แล้วเรื่องไอเท็มที่เราจะนำส่งล่ะคะ...." ยัยผมบ๊อบหันมาถามคุณเฮอร์มีส

"เรื่องนั้นไว้ไปถึงเมืองท่าเรือก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวผมจะแจ้งทางสมาคมให้" คุณเฮอร์มีสตอบ

"ขอบคุณมากค่ะ" ยัยผมบ๊อบยิ้มดีใจ

"เอาล่ะ รีบพาพ่อหนุ่มคนนี้ไปที่เมืองกันก่อนเถอะ" คุณเฮอร์มีสเปิดประตูรถม้าออก

...................................

ณ สมาคมผู้กล้าเมืองท่าเรือทิศตะวันตก

"หืมมมมมมมม" ผมลืมตาขึ้นมา

"ที่นี่...ที่ไหนหว่า" ผมมองเห็นเพดานไม้ พร้อมกับพัดลม

"หืมมมมม ตื่นแล้วเหรอ ?" เสียงของยัยผมบ๊อบ

"นางเงือกล่ะ !!!" ผมเด้งตัวขึ้นมานั่ง

"ชู่ววววววววว" ยัยผมบ๊อบทำท่าให้ผมเบาเสียง

"เอ...ที่นี่มันบนเตียง"

"ไม่ใช่สมาคมผู้กล้าของเมืองแห่งการเริ่มนี่..." ผมหันไปมองซ้ายทีขวาที

"ที่นี่คือสมาคมผู้กล้าเมืองท่าเรือทิศตะวันตกค่ะ" คุณอิเรน่าเปิดประตูเข้ามา

"เอ๊ะ !!! เมืองท่าเรือ"

"แล้วนางเงือกล่ะ ?" ผมสับสน

"นางเงือกน่ะถูกจัดการไปแล้ว ส่วนภารกิจของพวกเราก็ถูกยกเลิกไปแล้วด้วย" ยัยผมบ๊อบตอบผม

"ถูกจัดการ...." ผมพึมพำพูด

"ตอนนั้นชั้นถูกอัดติดกับกำแพง...."

"แล้วก็จำได้ว่ามีเสียงของใครบางคนมาช่วยแล้วก็หมดสติไป..."

"นั่นคือเท่าที่นายจำได้สินะ" ยัยผมบ๊อบสรุปใจความที่ผมพูด

"อ่าาาา ประมาณนั้นแหละ" ผมตอบกลับ

"ตอนนั้นเราได้คุณอิเรน่าช่วยไว้น่ะ ก็เลยรอดกันมาได้" ยัยผมบ๊อบแนะนำให้ผมรู้จักกับคุณอิเรน่า

"ขอบคุณมากเลยนะครับ ที่ช่วยพวกเราเอาไว้" ผมหันไปขอบคุณคุณอิเรน่า

"อ๊ะไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ นักผจญภัยก็ต้องช่วยเหลือคนที่ลำบากอยู่แล้ว" คุณอิเรน่ายิ้ม

"อาาาาา เหมือนนางฟ้าเลย" ผมมองคุณอิเรน่าแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"ชั้นจะไปบอกหมอนะว่านายฟื้นแล้ว" ยัยผมบ๊อบพูดจบก็ลุกออกจากห้องไป

"นางฟ้า......"

"แล้วยัยเทพธิดานั่นหายหัวไปไหนแล้ว" ผมหันไปมองรอบๆ

"ไม่อยู่ ... นี่นักผจญภัยที่ตัวเองดูแลนอนโรงพยาบาลอยู่นะ มัวไปหนีเที่ยวที่ไหนอีกล่ะ !!!" ผมบ่นพึมพำ

"อ่าเรื่องของคุณไพฑูรย์...." คุณอิเรน่าพูด

"เอ๋ !!! คุณรู้จักอย่างงั้นเหรอครับ ?" ผมหันไปถามคุณอิเรน่า

"อ๊าาา ลืมแนะนำตัวเองซะได้..."

"ชั้นชื่ออิเรน่าค่ะ เป็นคนที่ได้รับการดูแลจากคุณเอเมรัล เทพธิดาลำดับที่ 3 "

"คนที่เมืองหลวงเรียกชั้นว่า 'อิเรน่าแห่ง 7 อัศวิน' ค่ะ"

" '7 อัศวิน' " ผมตะโกนโพล่ง

"ชู่วววววววววววว" คุณอิเรน่าทำท่าให้ผมเบาเสียง

"ที่นี่ห้องพักผู้ป่วยนะคะ" คุณอิเรน่าย้ำอีกที

"คุณคือ '7 อัศวิน' ยังงั้นเหรอครับ" ผมพูดเสียงเบาหวิว

"ใช่ค่ะ แต่ก็ไม่เห็นจะต้องเรียกอะไรเวอร์วังขนาดนั้นก็ได้นี่เนอะ" คุณอิเรน่าตอบพร้อมกับเจื๋อนๆ

"แล้วคุณเป็นคนที่ได้รับการดูแลของเทพธิดาเหมือนกับผมด้วย" ผมถามอีกรอบ

"ใช่ค่ะ คุณเอเมรัล เป็นเทพธิดาที่ดูแลชั้นอยู่" คุณอิเรน่าตอบ

"เอ่อ พอจะแบ่งไอเท็มหรือเทคนิคการเอาตัวรอดให้ผมได้บ้างมั้ยครับ..." ผมพูดไม่ทันจบ

ปึงงงงงงงงงงงงง !!! เสียงเปิดประตูดังลั่นพร้อมกับคุณหมอเดินเข้ามา

"คุณหมอคะ นี่มันห้องผู้ป่วยนะคะ !!!" คุณอิเรน่าหันไปว๊ากใส่คุณหมอ

"ขอโทษที พอดีหมอลืมตัวน่ะ อย่าโกรธเลยนะอิเรน่าจัง" หมอเกาหัวแก้เขิล

"อะไรฟะนั่น...." ผมทำหน้าปลาตาย