เจ้าหญิงเทย่า กับ เทพธิดาแห่งโชค

        “เราคือเทพธิดาแห่งโชค ท่านคืนคทาเทพมาให้เราเถอะ”

        บุญบอกพระอาจารย์

        “เจ้ามานี่เพื่อชิงคทาจากข้าจริงๆด้วย ในเมื่อ 20 กว่าปีก่อนเจ้ารอดไปได้ วันนี้ข้าก็จะไม่ให้เจ้าได้รอดกลับไปได้อีก”

        พระอาจารย์กล่าว และในขณะนั้นเหล่าทหารได้มายืนล้อมปิดทางหนีของเจ้าหญิงทั้งสอง เว้นไว้เพียงกำแพงสูงข้างหลังพวกเธอเท่านั้น

        พระอาจารย์วรเวทย์ใช้คทายิงลำแสงอันทรงพลัง ซึ่งเคยทำให้เหล่าเทพเจ้าที่ตามชิงคทาจากเขาต้องล่าถอยกลับไป ลำแสงพุ่งตรงมายังบุญ แต่เข้าไม่ถึงตัวเธอ เนื่องจากถูกม่านพลังที่เกิดจากพลังของบุญต้านเอาไว้ได้ ทั้งเจ้าหญิงเทย่าและทหารในบริเวณนั้นต่างมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความอัศจรรย์ใจโดยไม่มีใครขยับ

        “เราไม่เหมือนเทพเจ้าองค์อื่นนะคะ คทานี้ทำอะไรเราไม่ได้หรอก ท่านคืนคทามาให้เราดีๆ เถิดค่ะ หากท่านยังเก็บคทานี้ไว้กับตัวต่อไป จะเป็นอันตรายต่อชีวิตท่านได้นะคะ”

        บุญบอกพระอาจารย์วรเวทย์ เขาตกใจที่เห็นว่าพลังจากคทาใช้กับบุญไม่ได้ผล ต่างจากครั้งที่ผ่านๆ มาที่เคยใช้ได้ผลกับเหล่าเทพเจ้าที่ตามชิงคทาจากเขา

        “เจ้าไม่ต้องมาหลอกข้า ข้าไม่มีทางจะเชื่อเจ้าหรอก คทานี้อยู่กับข้ามา 20 กว่าปีแล้ว ยังไม่เคยมีใครทำอะไรข้าได้”

        พระอาจารย์พูดและยังคงยิงลำแสงจากคทาเทพใส่บุญต่อไป แม้ว่าจะทำอะไรเธอไม่ได้

        “เราไม่ได้หลอกท่านนะ คืนคทามาให้เราเถิด เราจะไม่ลงโทษท่าน”

        บุญพูดเกลี้ยกล่อมพระอาจารย์วรเวทย์ พร้อมทั้งค่อยๆ เดินเข้าหาเขา จนทำให้เขาต้องขยับถอยหลังออกห่างจากเธอ ในขณะที่เจ้าหญิงเทย่าได้แต่ยืนนิ่งอ้าปากค้าง เพราะในเวลานี้ร่างของบุญปกคลุมไปด้วยแสงจากม่านพลังที่คุ้มกันตัวเธอจากพลังของคทาเทพ ยิ่งบุญเดินเข้าหาพระอาจารย์วรเวทย์ เธอก็ยิ่งออกห่างจากเจ้าหญิงเทย่าโดยไม่รู้ตัว และราชินีแคโรสก็ได้มาถึงบริเวณที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอยู่

        เมื่อพระอาจารย์วรเวทย์เห็นว่าคทาเทพไม่สามารถจะหยุดบุญได้ และบุญได้ก้าวเข้ามาจนห่างจากเจ้าหญิงเทย่าพอสมควรแล้ว เขาจึงหยุดยิงลำแสงใส่บุญเพื่อจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่เจ้าหญิงเทย่าแทน

        “อย่าทำร้ายเจ้าหญิงนะ!”

        บุญตะโกนลั่นเมื่อรู้เจตนาของพระอาจารย์วรเวทย์ และใช้พลังของเธอตั้งใจจะผลักเขาเบาๆ ให้เสียหลักก่อนที่ลำแสงจะถูกปล่อยออกจากคทาไปยังเจ้าหญิงเทย่าได้ แต่เนื่องจากร่างกายของบุญยังอยู่ระหว่างปรับตัวกับพลังเทพเจ้าในตัวเธอ บุญจึงยังควบคุมความรุนแรงของพลังไม่ได้ ส่งผลให้พระอาจารย์ถูกพลังของเธอจนบอบช้ำและกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร บุญเห็นดังนั้นก็รู้สึกตกใจ

        “อ๊ะ ขอโทษค่ะ เราไม่ตั้งใจทำท่านบาดเจ็บ เราจะรักษาให้นะคะ”

        บุญพูดด้วยความรู้สึกผิด และจะเดินไปหาเขาเพื่อใช้พลังของเธอช่วยรักษาเขาให้

        “เจ้าอย่าเข้ามานะ! ข้าไม่ยอมให้ใครมาแย่งคทาไปจากข้าได้อย่างเด็ดขาด!”

        พระอาจารย์พูดพร้อมกับเขยิบถอยหนีด้วยความเกรงกลัวเธอ

        “เรื่องคทาไว้ค่อยคุยกันทีหลังก็ได้ค่ะ ตอนนี้ให้เรารักษาท่านก่อนนะ”

        บุญบอกพระอาจารย์เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้

        ขณะนั้นราชินีแคโรสเห็นว่าพระอาจารย์วรเวทย์ไม่สามารถสู้เจ้าหญิงอัจฉราได้ แต่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้กำจัดเจ้าหญิงเทย่าก่อนที่เธอจะหนีไปได้ จึงสั่งเหล่าทหารที่ล้อมเจ้าหญิงทั้งสองอยู่

        “พวกเจ้ายืนรออะไรกันอยู่? รีบยิงเจ้าหญิงเทย่าซะสิ!”

        ทันทีที่บุญได้ยินคำสั่งของราชินีแคโรส บุญรีบหันหลังกลับ และสร้างม่านพลังคุ้มกันเจ้าหญิงเทย่าซึ่งเริ่มจะได้สติและวิ่งเข้ามาหาบุญ ทหารต่างระดมยิงไปที่เจ้าหญิงเทย่าแต่ไม่สามารถยิงผ่านม่านพลังที่คุ้มกันเธอได้ บุญวิ่งไปโอบเธอไว้เพื่อช่วยให้เธอคลายความกลัว ในขณะเดียวกันพระอาจารย์วรเวทย์ได้ฉวยโอกาสหลบหนีอย่างล้มลุกคลุกคลานเข้าไปในอาคารใกล้บริเวณนั้นได้

        “หม่อมฉันจะพาน้องหญิงหนีไปก่อน เกาะตัวหม่อมฉันแน่นๆ นะเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่า จากนั้นรัศมีของม่านพลังที่ปกคลุมเจ้าหญิงทั้งสองได้แผ่ขยายวงออก จนครอบคลุมเหล่าทหารทั้งหมดที่อยู่ในบริเวณนั้นซึ่งกำลังสาดกระสุนใส่เธอทั้งสองเสียงดังสนั่น ทันใดนั้นทหารทั้งหลายต่างล้มลงหมดสติ เสียงปืนจึงได้เงียบหายไป

        เมื่อแสงจากม่านพลังรอบตัวเธอทั้งสองเลือนหายไป ในบริเวณนั้นจึงเหลือเพียงราชินีแคโรสที่ไม่ได้รับผลจากพลังของบุญ โดยมีร่างของเหล่าทหารนอนสลบกันเกลื่อนกลาดและลูกกระสุนปืนจำนวนมากกองเป็นรูปครึ่งวงกลมรอบเจ้าหญิงทั้งสอง

        “หม่อมฉันทั้งสองขอให้องค์ราชินีทรงพิจารณาข้อเสนอที่พวกหม่อมฉันทูลองค์ราชินีไปแล้วด้วยเพคะ และขอองค์ราชินีทรงอย่าได้คิดทำร้ายเจ้าหญิงเทย่าอีกเลย หม่อมฉันทั้งสองขอทูลลาเพคะ”

        บุญบอกราชินีแคโรสก่อนที่จะพาเจ้าหญิงเทย่าลอยสูงขึ้นไป

        “อ๊ะ! พี่บุญเหาะได้ด้วยหรือเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามบุญด้วยความตื่นเต้น

        “เพคะ น้องหญิงเกาะหม่อมฉันไว้แน่นๆ ไม่งั้นเดี๋ยวตกนะเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่าก่อนที่จะเหาะออกจากบริเวณพระราชวังของราชินีแคโรส

        เพียงไม่นานบุญก็พาเจ้าหญิงเทย่าเหาะลงมาในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งโดยปราศจากผู้พบเห็น

        “อ้าว…หยุดแล้วหรือเพคะ? กำลังสนุกอยู่เลย”

        เจ้าหญิงเทย่าบ่นเสียดายเพราะกำลังเพลิดเพลินกับการดูทิวทัศน์จากท้องฟ้า ก่อนที่บุญจะเหาะลงพื้น

        “ตอนนี้หม่อมฉันยังใช้พลังได้จำกัดอยู่เพคะ เดี๋ยวเราออกไปเดินหาร้านสงบๆ ทานอาหารกลางวันกัน แล้วหม่อมฉันจะเล่าเรื่องความฝันของหม่อมฉันเมื่อคืนนี้ให้น้องหญิงฟังนะเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่า

        หลังจากที่เจ้าหญิงทั้งสองออกจากสวนสาธารณะแล้ว พวกเธอไปที่ร้านอาหารใกล้โรงแรมที่พวกเธอพัก และหามุมสงบนั่งสั่งอาหารมาทานและคุยกันเบาๆ โดยระวังไม่ให้คนอื่นในร้านได้ยิน

        “น้องหญิงจำได้รึเปล่าเพคะว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่?”

        บุญถามเจ้าหญิงเทย่า

        “ในเมื่อเราซื้อตั๋วเครื่องบินสำหรับวันที่ 6 เมษายน มาที่ประเทศริปโปเซียเมื่อวานนี้ วันนี้ก็ต้องเป็นวันที่ 7 เมษายน น่ะสิเพคะ…อ๊ะ! จริงด้วยสิ! วันนี้ก็คือวันที่เทพธิดาแห่งโชคจุตินี่นา…หม่อมฉันลืมนึกถึงเรื่องนี้ซะสนิทเลยเพคะ เอ๊ะ! ถ้าอย่างนั้น…วันนี้ก็ต้องเป็นวันเกิดจริงๆ ของพี่บุญด้วยสิเพคะ! สุขสันต์วันเกิดนะเพคะพี่บุญ”

        เจ้าหญิงเทย่านึกขึ้นได้จึงมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

        “ขอบคุณเพคะ ถูกต้องแล้วเพคะวันนี้เป็นวันเกิดที่แท้จริงของหม่อมฉัน และเป็นวันที่เทพธิดาแห่งโชคได้จุติบนโลกครบ 23 ปีแล้วเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่า

        “หม่อมฉันก็มัวแต่กังวลเรื่องการเจรจากับราชินีแคโรส จนไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลย อีกทั้งทุกคนต่างก็ยังนึกว่าเจ้าหญิงอัจฉราประสูตรในวันที่ 16 พฤษภาคมเช่นเดียวกับหม่อมฉัน จึงไม่ได้มีใครเตือนหม่อมฉันเพคะ ต้องขอโทษด้วยนะเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ากล่าวอย่างรู้สึกผิด

        “น้องหญิงอย่าได้ใส่ใจเรื่องนั้นเลยเพคะ ที่หม่อมฉันถามน้องหญิง ไม่ใช่เพื่อต้องการพูดเรื่องวันเกิดนะเพคะ แต่เป็นเรื่องความฝันของหม่อมฉันเมื่อคืนนี้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับความจำของหม่อมฉันก่อนเกิด พลังของเทพธิดาและภารกิจของเทพธิดาแห่งโชคเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่าทำให้เธอสนใจฟังเรื่องที่บุญจะเล่า

        บุญได้เล่าความฝันของเธอตั้งแต่เหตุการณ์ที่เทพเอรุสพยายามชิงคทาเทพจากราชาเทพ จนเทพธิดาไลล่าได้ขัดขวางการหลบหนีของเทพเอรุส แต่คทาเทพถูกพลังของเขาผลักตกลงมาบนพื้นโลก เมื่อราชาเทพเดวิดให้ทหารมานำคทากลับคืนก็พบว่าได้มีมนุษย์เก็บคทาเทพไปและใช้ในการต่อสู้หลบหนี จึงไม่สามารถชิงคทากลับคืนไปได้ จนกระทั่งมนุษย์ผู้นี้ได้หายตัวไปพร้อมกับคทาโดยไม่มีเทพเจ้าองค์ใดหาพบ เทพธิดาไลล่าจึงได้อาสาลงมาจุติเป็นมนุษย์บนโลกเพื่อตามหาและชิงคทาเทพกลับคืน โดยเธอจะไม่มีความทรงจำของเทพเจ้าและไม่สามารถใช้พลังเทพเจ้าได้จนกว่าจะมีอายุครบ 23 ปี

        “ถ้าเช่นนั้นพี่บุญก็คือเทพธิดาไลล่า หรือเทพธิดาแห่งโชค ใช่หรือเปล่าเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามบุญเพื่อยืนยันว่าเธอเข้าใจเรื่องถูก

        บุญยิ้มก่อนจะตอบเธอ

        “ใช่แล้วเพคะ น้องหญิงเก่งมากนะเพคะที่สามารถหาหม่อมฉันพบได้ ก่อนที่หม่อมฉันจะรู้ว่าตัวเองเป็นใครซะอีกเพคะ”

        “ตอนนี้พี่บุญก็อายุ 23 ปีแล้วสิเพคะ ถ้างั้นพี่บุญก็ต้องจำเรื่องที่พี่เป็นเทพธิดาได้ทั้งหมด และใช้พลังเทพธิดาได้เหมือนเดิมแล้วใช่มั๊ยเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามด้วยความตื่นเต้น

        บุญกลับถอนหายใจก่อนจะตอบเธอ

        “ตอนนี้หม่อมฉันจำเรื่องราวของเทพธิดาได้ทั้งหมดก็จริงเพคะ แต่เรื่องพลังของเทพธิดา ยังมีการคาดคะเนคลาดเคลื่อนอยู่นิดหน่อยเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ามีสีหน้างง

        “คลาดเคลื่อนยังไงหรือเพคะ? หม่อมฉันก็เห็นว่าพี่บุญใช้พลังสู้กับพระอาจารย์วรเวทย์ได้นี่เพคะ”

        “ความจริงแล้วหม่อมฉันต้องใช้เวลาทั้งหมด 24 ปีนับจากวันที่ลงมาจุติบนพื้นโลก ร่างกายจึงจะสามารถทนต่อพลังเทพเจ้าในร่างมนุษย์ได้เพคะ หากไม่นับเวลาที่อยู่ในครรภ์มารดาเก้าเดือนเศษ แต่นับอายุจากวันที่คลอดอย่างที่คนทั่วไปใช้กัน ก็จะเป็นประมาณ 23 ปีกับอีกสองเดือนเศษเพคะ ไม่ใช่ 23 ปีพอดีอย่างที่เคยเข้าใจ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่า

        “คลาดเคลื่อนแค่สองสามเดือนแล้วจะเกิดผลยังไงหรือเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าสงสัย

        “ร่างกายหม่อมฉันก็ยังอยู่ระหว่างปรับตัว ทำให้ยังควบคุมพลังได้ไม่ดี เหมือนอย่างเมื่อเช้านี้หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายท่านพระอาจารย์นะเพคะ แต่หม่อมฉันควบคุมความรุนแรงของพลังยังไม่ค่อยได้ และอาจส่งผลต่อร่างมนุษย์ของหม่อมฉันเองด้วยเพคะ”

        บุญตอบเธอ

        “หมายความว่าพี่บุญยังไม่ควรใช้พลังในตอนนี้หรือเพคะ? แล้วหากราชินีแคโรสให้ทหารหรือพระอาจารย์คนนั้นมาเล่นงานพวกเราอีก เราจะสู้พวกเค้ากันยังไงดีเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามบุญ

        “วันที่หม่อมฉันได้ลงมาจุติ ซึ่งนั่นก็คือวันที่พระบิดาของน้องหญิงทอดพระเนตรเห็นดาวตก จริงๆ แล้ว เป็นวันที่ 28 มิถุนายนเพคะ ถ้ารอให้ถึง 28 มิถุนายนของปีนี้ หรืออีกสองเดือนกับสามสัปดาห์ที่จะถึง จึงจะครบ 24 ปีพอดี หม่อมฉันก็จะใช้พลังเทพเจ้าได้อย่างสมบูรณ์ แต่ระหว่างที่รอให้ถึงวันนั้น หม่อมฉันจะใช้พลังนี้เฉพาะในเวลาฉุกเฉินเท่านั้นเพคะ ความจริงยังมีอีกวิธีนึงที่ทำให้หม่อมฉันสามารถใช้พลังเทพเจ้าได้อย่างสมบูรณ์ก่อนเวลา แต่ก็จะเป็นการทำผิดกฎของการลงมาจุติบนโลกเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่า

        “ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ ลำพังสติปัญญาของพี่บุญและความสามารถพิเศษที่มี พี่บุญก็สามารถรับมือพวกเค้าได้อยู่แล้วเพคะ โดยที่ไม่ต้องอาศัยพลังของเทพธิดา พี่บุญคงไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ผิดกฎหรอกเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ากล่าว

        “นั่นสิเพคะ ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ ราชินีแคโรสคงไม่กล้ามาทำร้ายน้องหญิงและคงไม่ก่อสงครามแล้ว พระองค์น่าจะยอมรับข้อเสนอของเราเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่า

        “หมายความว่าพี่บุญมั่นใจว่าการเจรจาในครั้งนี้ประสบผลสำเร็จแล้วหรือเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามอย่างไม่แน่ใจ

        “ดูจากสถานการณ์ในเวลานี้ก็น่าจะสำเร็จนะเพคะ แต่ถ้าหากมีเหตุการณ์อื่นที่นอกเหนือความคาดหมายเกิดขึ้น ก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้เช่นกันเพคะ”

        บุญพูดอย่างไม่มั่นใจ

        “หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกนะเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ากล่าวแล้วจึงยิ้มก่อนที่จะแซวบุญ

        “หม่อมฉันยินดีด้วยเพคะที่ตอนนี้พี่บุญไม่ได้เป็นเทพธิดาความจำเสื่อมอีกต่อไปแล้ว”

        บุญหัวเราะชอบใจ

        “ขอบพระทัยเพคะน้องหญิง”

        แล้วบุญก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมาอีก

        “และตอนนี้ หม่อมฉันก็ทราบแล้วเพคะว่ามีภารกิจสองอย่างที่จะต้องทำบนโลก ภารกิจแรกที่ต้องทำก็คือ หม่อมฉันต้องชิงคทาเทพคืนมาให้ได้เพคะ ซึ่งหม่อมฉันทราบแล้วว่าคทาอยู่ที่ไหน เหลือแค่รอเวลาให้หม่อมฉันควบคุมพลังได้ดีกว่านี้ก่อน จะได้ไม่พลั้งมือทำร้ายใครอีกเพคะ”