มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“เต๋าไปแล้ว ลูกสาวก็ไปแล้ว ฉันเสียใจ และรู้ว่าคุณก็เสียใจ” หญิงสาวลูบน้ำตาของเธอ และพูด “แต่ทำไมคุณและครอบครัวของคุณถึงอยากจะทำให้ชีวิตม่ายของฉันมันยากด้วย? ถึงยังไง ฉันก็เป็นลูกสะใภ้ของครอบครัวคุณ”

“เหอะ!” ยายแก่ตะโกนออกมา “ฉันไม่มีสะใภ้แบบแก อย่าทึกทักเอาเอง! จะบอกให้ นี่คือบ้านของเต๋า คือบ้านของครอบครัวเรา! ถ้ายังมีหน้าเหลือล่ะก็ รีบออกไปจากที่นี่ได้แล้ว! ไม่อย่างนั้น อย่ามาโทษยายแก่คนนี้ว่าเสียมารยาทไม่ได้ ที่เมื่อถึงตอนนั้น จะไปด่าแกว่ายัยตัวซวยหน้าไม่อายที่ที่ทำงานของแก!”

“แม่ รักษาเกียรติตัวเองหน่อย” หญิงสาวรู้สึกเหนื่อย เธอรู้สึกว่าวันนี้น้ำตาของเธอแห้งไปแล้ว และน้ำเสียงของเธอก็แหบแห้ง

“อย่ามาเหลวไหล! จะบอกให้ ถ้าแกไม่ออกไปวันนี้ ฉันก็จะไม่จบกับแก!” สะใภ้อีกคนทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา ชี้ไปที่หญิงสาวพร้อมตะคอกออกมาไม่หยุด

หญิงสาวคนนั้นไม่รู้ว่าจะป้องกันตัวเองยังไง ทำได้แค่นั่งอยู่บนโซฟา กอดตุ๊กตา และเช็ดน้ำตา

“ย่า ลุง อย่าทะเลาะกัน....” หลี่เสี่ยวอ้ายร้องออกมา เมื่อเห็นคนในครอบครัวทะเลาะกันด้วยเรื่องเศร้าใจที่สุด “อย่าทะเลาะกัน เบบี้เจ็บ...”

“เบบี้ พ่อหนูตายแล้วเหรอ?” จากที่พวกเขาพูด ฉินเฉาก็พบเงื่อนงำบางอย่าง และถามโลลิน้อย

“เอ่อ เมื่อสองเดือนก่อน พ่อไปทำธุรกิจในเมือง แต่ภายใต้ฝนตกหนัก รถเกิดอุบัติเหตุ แล้วพ่อก็ตาย...”

เมื่อพูดถึงเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ หลี่เสี่ยวอ้ายยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก “ตอนนี้เบบี้ก็ไปแล้ว ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนแม่ ฮือๆ ...ย่า...อย่าทะเลาะกันอีกเลย...”

ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องไห้ของหลี่เสี่ยวอ้าย สะใภ้คนนั้นยิ่งตะโกนอย่างชั่วร้ายขึ้นไปอีก ดูเหมือนว่าถ้าพวกเขาไม่สามารถไล่แม่ของหลี่เสี่ยวอ้ายออกไปได้ พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้

“แม่แกเถอะ เสียงดังพวกนี้ทำให้พ่อเอ็งคนนี้ปวดหัว” ฉินเฉาไม่สามารถทนฟังเรื่องพวกนี้ได้อีก เขามองไปที่แจกันฝั่งตรงข้าม และโบกมือ

เพล้ง! แจกันจู่ๆ ก็ตกลงมาบนพื้นและกลายเป็นซาก

คนในห้องสะดุ้ง และหยุดทะเลาะกัน

“พี่ชาย...แจกันโบราณอันนั้นแพงมากเลยนะ...” หลี่เสี่ยวอ้ายมองไปที่ฉินเฉาอย่างล้ำลึก

“แฮ่ม อย่างน้อย ตอนนี้พวกเขาก็เงียบ” ฉินเฉาลูบจมูกอย่างขลาดๆ

“ยัยร่าน แกทำให้ห้องกลายเป็นชั่วร้ายแล้ว แกออกไปจากที่นี่ซะดีกว่า!” ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาและเงื้อมือขึ้นเพื่อจะตบหญิงสาว

“แม่!” หลี่เสี่ยวอ้ายต้องการหยุดลุงของเธอ แต่เธอสัมผัสอะไรไม่ได้เลย

“บัดซบเอ๊ย ไอ้เวรนี่!” ฉินเฉาโบกมือ ชายหนุ่มก็ถูกโยนออกไปจากแม่ของเบบี้ และชนเข้ากับกำแพงข้างหลังเขา ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย โอ๊ย...เจ็บ...แก แกมันเป็นปีศาจ!”

“ต้าไห่ คุณเป็นอะไรมั้ย?” ครอบครัวของสามีพากันแตกตื่น และเข้าไปล้อมเขา พวกเขารู้สึกกลัวอย่างหนัก

“เต๋า...คุณเป็นคนปกป้องฉันใช่มั้ย...” หญิงสาวตาแดง คิดว่าวิญญาณสามีเธอปรากฏขึ้น

“ผู้ชายที่ตีผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย” ฉินเฉายกนิ้วกลางให้ชายหนุ่มคนนั้น

จู่ๆ เขาก็คิดได้บางอย่าง หันหัวไป และพูดกับหลี่

“หน้าตาย ช่วยฉันหน่อย เบิกเนตรให้พวกนี้ที ให้เบบี้พูดกับพวกเขา”

“ไม่ มันผิดกฎ” หลี่ส่ายหัว ปฏิเสธคำขอของเขา

“ลุงหลี่ ได้โปรด...” โลลิน้อยวิ่งเข้าไปกอดขาหลี่ และน้ำตาไหล “ให้เบบี้พูดกับแม่หน่อย ได้โปรด...ฮือๆ ๆ ...”

หลี่คิ้วกระตุก เขาทันใดนั้นก็หยิบใบไม้ออกมา และหันหัวไปด้านข้าง ปล่อยให้ใบไม้ตกลงพื้น

“ข้าจะไม่บอกเจ้าว่า ถ้าเจ้าเอาใบไม้พวกนี้ไปถูกับตาของใคร คนคนนั้นจะสามารถเบิกเนตรได้”

“เฮ้ นายไม่ได้พูดอะไร ฉันแค่เดาเอาเอง” ฉินเฉายิ้มและหยิบเอาใบไม้จากพื้น เขารู้ว่าหลี่เป็นพวกหัวดื้อ ครั้งก่อน เขายกเว้นให้กับหยูลู่ เพราะเขาต้องการตอบแทนที่ฉินเฉาช่วยชีวิตเขาไว้

แต่ตอนนี้ หลังจากที่เป็นเพื่อนเขาไปที่เมืองเต็มสุข หนี้ของเขาก็จ่ายไปหมดแล้ว

นอกแข็ง ในอ่อน ฉินเฉาประเมินหลี่ได้ถูกต้อง

ฉินเฉาเดินถือใบไม้ไปหาทุกคน คนแรก เขาคุกเข่าลงที่โซฟา เพื่อช่วยเบิกเนตรให้หญิงสาวก่อน

“ใคร คุณเป็นใคร?” จู่ๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเธอ หญิงสาวกระโดดขึ้นด้วยความกลัว แต่หลังจากงั้น เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวอ้ายยืนอยู่ที่ด้านข้าง น้ำตาทันใดนั้นก็ไหลอาบหน้าของเธอ

“เบบี้! เบบี้ หนูกลับมาแล้ว...แม่คิดถึงลูก มาให้แม่กอดหน่อย...”

“ยัยร่าน เสียสติไปแล้วหรือไง?” ลุงของหลี่เสี่ยวอ้าย ย่า และคนอื่นๆ ทันใดนั้นก็ด่าออกมาอีกครั้ง ฉินเฉาเดินไปเบิกเนตรให้ทีละคน

“แกเป็นใคร?” ครอบครัวของสามีตกใจ แต่หลังจากเห็นเบบี้ หลานสาวยืนอยู่กับหญิงสาว พวกเขาทุกคนต่างพากันประหลาดใจ

“เบบี้?”

ปู่กับย่ารักหลานสาวของพวกเขามาก ไม่นาน พวกเขาก็พากันเช็ดน้ำตา และเดินเข้าไป หวังจะกอดหลานสาวของพวกเขา ยายแก่ยื่นมือออกไป แต่ไม่ได้ผลลัพธ์อะไรเลย

“เบบี้ ทำไมย่าแตะหนูไม่ได้...ให้ย่ากอดหนูหน่อย...”

ยายแก่เอ่ยออกมาอย่างเศร้าใจมาก เมื่อเห็นสิ่งนี้ ฉินเฉาทำได้แค่ถอนใจ

“ไม่ต้องพยายามแล้ว หลี่เสี่ยวอ้ายตายไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นแค่วิญญาณ”

“แกกำลังพูดเหลวไหล!” ยายแก่พุ่งเข้ามา ต้องการจับคอเสื้อฉินเฉา แต่คว้าได้แค่อากาศ ยายแก่กลัวมาก เธอถอยกลับไปด้วยไปหน้าขาวปานกระดาษ

“อย่างที่พวกนายคิดนั่นแหละ ฉันก็เป็นวิญญาณ” ฉินเฉายักไหล่ “เอาจริงๆ นะ ถ้าไม่ใช่เพราะเบบี้อยากจะมาเจอแม่ล่ะก็ ฉันก็ขี้เกียจจะมายุ่งกับครอบครัวพังๆ ของพวกนาย”

“แม่ ย่า อย่าทะเลาะกันนะ ตกลงนะ...” หลี่เสี่ยวอ้ายร้องออกมา “ถ้าพวกแม่ทะเลาะกัน เบบี้จะรู้สึกเสียใจ...”

“เบบี้เด็กดี...แม่จะไม่ทะเลาะกับพวกเขา...” หญิงสาวร้องออกมา ร่างของเธอกระตุก พยายามจะกอดลูกสาวของเธอ แต่ทำไม่ได้ “แม่จะออกไปให้ไกลจากที่นี่ ตราบเท่าที่เบบี้มีความสุข แม่ก็มีความสุข”

“ฮึ อย่างนั้นก็ดี” ชายหนุ่มพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา

“ไอ้เวร!” ฉินเฉาไม่ทนอีกต่อไป เขายื่นมือออกไป และจับเข้าที่คอของต้าไห่ผ่านอากาศที่ว่างเปล่า

“อือ อือ...” หน้าของต้าไห่แดงก่ำ หายใจไม่ออก ตราบเท่าที่ฉินเฉาบีบมือ คอเขาจะหักอย่างโหดร้าย

“ต้าไห่ ต้าไห่ แกเป็นอะไร?” สองเฒ่ากับหญิงสาวอีกคนหวาดกลัว พวกเขาอยากจะดึงชายหนุ่ม แต่ขณะจะขยับ เขาก็ไม่ขยับแล้ว

“พี่ชาย อย่าฆ่าลุงหนู...” โลลิน้อยรู้เกี่ยวกับความสามารถของฉินเฉา เธอรีบวิ่งไปกอดขาฉินเฉาและร้องออกมา “ลุงดีกับเบบี้ เบบี้ไม่อยากเห็นลุงตาย...”

“ฮึ่ม!” ฉินเฉากัดฟัน และปล่อยมือ ชายหนุ่มตกลงมาจากกลางอากาศลงพื้น เขาขาอ่อน และเข่าแทบทรุดลงกับพื้น โชคดี ที่ภรรยาของเขามาประคองไว้ก่อน

“เบบี้ เบบี้ อย่าร้อง...” เมื่อย่าเห็นหลานของเธอร้องไห้อย่างนั้น หัวใจของเธอก็เจ็บอย่างน่ากลัว “ย่าไม่อยากทำให้แม่หนูอาย แต่ย่าทนไม่ได้ที่ต้องแยกจากหนู ย่าไม่อยากให้เบบี้จากไป....”

“ฮือๆ ๆ ๆ เบบี้ก็ไม่อยากจากย่า และก็แม่ไป...” โลลิน้อยร้องออกมาจนตาแทบหลุด ฉินเฉาทนมองไม่ไหว เขาหันหัวหนีไปด้านข้าง

“จริงๆ แล้ว พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเสียใจ” ยมทูตหลี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างในที่สุดก็พูดออกมา “เกิดและตายเป็นโชคชะตา ตระกูลหลี่ของพวกเจ้าก็ไม่สิ้นไร้ทายาท ผู้หญิงคนนี้ตั้งท้องอยู่ แต่เธอไม่รู้”

“หือ?” กลุ่มคนตกใจ แม้แต่หญิงสาวก็ยังมองขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

“ฉัน ฉันท้อง?”

“ใครจะรู้ว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลี่ของเราหรือไม่ใช่กันแน่!”

ตูม! ฉินเฉาโบกมือ ส่งเขาลอยออกไปชนเข้ากับประตูจนเปิดออก และทะลุออกไปข้างนอก

“ถ้าแกไม่มีอะไรจะพูด ก็ออกไปจากที่นี่ซะ” ฉินเฉาสะบัดมืออีกครั้ง ปิดประตู

“เธอตั้งท้องมาได้สองเดือนแล้ว และเป็นเลือดเนื้อของตระกูลหลี่พวกเจ้าแน่นอน” หลี่ชี้ไปที่ท้องของหญิงสาว “ข้าเห็นมันอย่างชัดเจน”

เมื่อถูกคนอื่นมองทะลุตัวเธอ หญิงสาวอายจนต้องกอดตุ๊กตาไว้

ฉินเฉาก็จ้องไปที่หลี่ อยากจะพูด เจ้าตัวลามก เขาโกรธหลี่และอยากจะใช้โซ่มัดเขาห้อยไว้กับหน้าต่างชั้น 18

“กลายเป็นว่า เบบี้จะมีน้องชาย” หลี่เสี่ยวอ้ายจู่ๆ ก็หยุดร้องไห้ “เมื่อมีน้องชายเป็นเพื่อนแม่ เบบี้ก็จากไปอย่างหมดห่วงแล้ว....”

พร้อมกันนั้น ภายใต้เสียงร้องไห้ของทุกคน โลลิน้อยอยากจะเช็ดน้ำตาให้แม่ของเธอด้วยมือของเธอ แต่หลังจากพบว่าเธอทำไม่ได้ หน้าของเธอก็หดหู่ลง แต่ด้วยความฉลาด เธอกลับไปยืนข้างๆ

“ลุงหลี่ พี่ฉินเฉา ขอบคุณที่พาเบบี้กลับมาเจอแม่ เบบี้รู้ว่าแม่มีคนอยู่ด้วยแล้ว ตอนนี้รู้สึกโล่งอกแล้ว เรา...ไปกันตอนนี้เถอะ....”

“เบบี้....”

“หลานของย่า...”

“ที่จริงแล้ว เจ้าสามารถอยู่กับแม่ของเจ้าต่อได้” หลี่พูดออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ตอนนี้ ทารกในท้องของแม่ของเจ้ายังไม่มีวิญญาณ ข้าสามารถใส่เจ้าเข้าไปในนั้นได้ ให้เจ้าได้เกิดใหม่อีกครั้ง”

“จริงเหรอ?” ตาของโลลิน้อยโตขึ้น และทุกคนต่างพากันร้องออกมาด้วยความตกใจ

“คุณทำได้ด้วยเหรอ? ทำให้เบบี้กลับมาหาฉัน?” หญิงสาวตื่นเต้นอย่างมาก น้ำตาไหลออกมาเป็นสายอย่างห้ามไม่อยู่

“ใช่” หลี่พยักหน้า “แต่นี่เป็นลูกชาย ถ้าใส่หลี่เสี่ยวอ้ายเข้าไป ด้วยอิทธิพลของวิญญาณของเธอ ทารกในท้องจะกลายเป็นลูกสาว”

“ฉันไม่ต้องการลูกชาย!” หญิงสาวรีบตะโกนออกมา “ฉันแค่อยากได้เบบี้ของฉัน!”

“ใช่แล้ว! ฉันต้องการแค่หลานสาวของฉัน!” ยายแก่ก็พยักหน้า “ตราบเท่าที่เบบี้กลับมาได้ ฉัน ยายแก่คนนี้จะยกโทษให้ผู้หญิงคนนี้”

“เธอไม่ได้ทำอะไรผิด อะไรคือ ‘ยกโทษให้’ ?” ฉินเฉาทนไม่ได้จึงเรียกร้องความยุติธรรมให้หญิงสาว “ลูกชายคุณตาย สามีของเธอก็ตาย คุณสูญเสียหลานสาว เธอก็สูญเสียลูกสาว ทุกคนต่างเสียใจ อะไรทำให้คุณคิดว่าสามารถมาส่งเสียงที่นี่ได้?”

“ฉัน ฉัน...” ยายแก่พูดไม่ออก ตามจริงเธอเป็นคนที่หยิ่งมาก แต่ต่อหน้าวิญญาณปริศนานี้ เธอไม่กล้าโกรธ และทำตัวหยาบคายไร้เหตุผล

“ลูกสะใภ้ก็เป็นลูกสาวครึ่งหนึ่ง ที่จริงต้องพอใจเธอด้วยซ้ำ แต่คุณกลับมาที่นี่เพื่อขโมยบ้านของเธอ คุณ มันยายแก่ที่อยู่มานาน แต่ไม่รู้สึกเห็นใจคนอื่น ดูลูกชายที่คุณพามาสิ เขาเป็นมนุษย์ หรือเดรัจฉาน! เขาแม้แต่จะตีผู้หญิง! ถ้าเขามีความสามารถจริง บอกเขาให้ซื้อบ้านของตัวเองสิ!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ป้าของเบบี้ก็หน้าแดง สามีของเธอเป็นพวกบ้าการพนัน ทำให้พวกเขาต้องเสียบ้านไป พวกเขาต้องการบ้านหลังนี้ เพื่อที่พวกเขาจะสามารถมาอยู่ที่นี่ได้

จบตอน