“ผมตกลงครับพี่ใหญ่พรุ่งนี้พวกเราไปเจอกันที่หน้าทำงานรัฐได้เลยครับขอคุณนะครับที่อย่างพี่ใหญ่ยังใจดีมอบเงินให้พวกผมไปตั้งตัวที่ชนบทแห่งนั้น”
เมื่อผู้นำสายหลักตกลงกับบ้านรองเสร็จพวกเขาก็ออกไปจากบ้านหลังนี้ทันทีซีฮันและซีฮ่าวเดินมาปลอบใจปู่กับย่าของพวกเขาที่กำลังนั่งเสียใจกับเื่ราวที่เกิดขึ้น
“คุณปู่คุณย่าครับอย่าเสียใจกับเื่นี้เลยครับอย่างน้อยพวกเราก็ได้ตัดขาดกับคนเหล่านี้พวกเราไปเริ่มต้นใหม่กันดีกว่านะครับ”
“ที่ปู่เสียใจเพราะปู่ต้องจากบ้านหลังนี้ต่างหากเพราะมันเป็บ้านที่ปู่อยู่ั้แ่เกิดจนถึงทุกวันนี้และปู่ยังรู้อีกว่าที่ดินที่ปู่ใหญ่มอบให้นั้นมันลำบากและเป็ที่ดินรกร้างการที่เขามอบเงินให้500 หยวนนั้นยังไม่รู้จะพอที่จะสร้างบ้านใหม่ไม่พออีกด้วย”
“พี่ใหญ่ทำไมใจร้ายกับคุณจังเลยคะคุณเป็น้องชายของเขานะคะโชคดีที่สหายของคุณได้เขียนจดหมายมาเตือนนะคะไม่อย่างนั้นเราคงไปแต่ตัวจริงๆ”
“เพราะฉันเป็ลูกเมียรองไงละพี่ใหญ่ก็เลยไม่ชอบฉันแต่ไม่เป็ไรอย่างน้อยพวกเราก็ได้ไปอยู่ด้วยกันพรุ่งนี้ซีฮ่าวไปซื้อตั๋วรถไฟไปยังที่นั้นเลยสี่ที่เอาเป็ตู้นอนนะส่วนคุณคอยไปรอให้เพื่อนของคุณกับพ่อของเพื่อนซีฮันนำของมาส่งที่รถไฟผมกับซีฮันจะไปทำเื่โอนที่ดินเอง”
รุ่งเช้าสองย่าหลานก็ไปจองตั๋วรถไฟสองตู้พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าและยืนรอให้เพื่อนของเธอกับเพื่อนของหลานส่งหีบสำคัญไปวางในตู้นอนทั้งสองห้องก่อนจะของให้ลูกน้องของเพื่อนเธออยู่เฝ้าตู้นอนทั้งสองห้องส่วนเธอกับซีฮ่าวได้เดินไปซื้ออาหารมาตุนไว้
ด้านเฟยิและซีฮันก็ได้มารอบ้านใหญ่ที่หน้าที่ทำงานรัฐเมื่อบ้านใหญ่มาถึงก็เข้าไปทำการโอนโฉนดเป็ชื่อของซีฮันแทนชื่อของเขาและทั้งสองบ้านก็ได้ทำหนังสือตัดขาดกันหลังจากนี้จะไม่เกี่ยวข้องกันเจอกันที่ไหนให้ถือว่าเป็คนแปลกหน้าต่อกันก่อนจะมอบเงินให้เฟยิ
ระหว่างเดินทางไปยังสถานีรถไฟซีฮันกับปู่ของเขาได้เจอกับเพื่อนสนิทของซีฮันที่มายืนรออยู่หน้าทางเข้าสถานีพร้อมกับพ่อของเขา
“คุณลุงครับนี้คือจดหมายและช่องทางการติดต่อผมผมขอโทษที่เสียมารยาทแอบให้คนของผมไปสืบมาว่าคุณปู่ต้องย้ายไปอยู่ที่ไหนโชคดีที่เมืองนั้นมีคนของผมอยุ่หาก้าความช่วยเหลือคุณลุงนำจดหมายฉบับนี้ไปยื่นได้เลยครับ”
“ซีฮันนายอย่าลืมเขียนจดหมายหรือโทรหาฉันด้วยนะนี้เป็จดหมายที่ฉันมอบให้นายห้ามนายอ่านจนกว่าจะออกจากเมืองนี้ไปแล้วนะ”
สองหนุ่มเพื่อนสนิทยืนร่ำลากันก่อนจะแยกย้ายกันไปเมื่อถึงเวลรถไฟจะออกทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันไปอยู่ที่ตู้นอนโดยสองพี่น้องพักอยู่ตู้นึงเฟยิกับเฟยจูอยู่อีกห้องนึงทั้งสี่คนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าจดหมายที่ถูกส่งมาให้นั้นเป็ฝีมือของอันอัน
เมื่อไปถึงสถานีปลายทางเฟยิได้เหมาเกวียนไปสองคันพร้อมกับข้าวของมากมายทั้งสี่คนไม่รู้ว่าบ้านที่พวกเขากำลังจะไปอยู่มีสภาพแบบไหนแต่พวกเขาก็เตรียมใจกันมาแล้วเมื่อไปถึงเขาก็สอบถามชาวบ้านว่า้าไปหาผู้ใหญ่
ก่อนจะถูกนำทางไปโดยลูกชายคนโตของผู้ใหญ่ที่กำลังเดินตรวจงานอยู่พอดีเมื่อเกวียนไปจอดอยู่หน้าที่ทำงานเขาก็เดินนำไปที่ห้องทำงานของพ่อเขาแล้วขอตัวกลับไปตรวจงานในทุ่งต่อ
“สวัสดีครับผู้ใหญ่บ้านผมเฟยิมาจากเมืองหลวงครับพวกเราจะย้ายกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านนนี้ครับ” พร้อมกับยื่นโฉนดที่ดินให้กับผู้ใหญ่บ้านได้ดู
“พวกคุณเป็เ้าของบ้านร้างหลังนั้นเองก่อนอื่นผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่หลานขอผมถือวิสาสะเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นในระหว่างที่เธอทำบ้านใหม่แต่บ้านร้างนั้นหลานของผมเธอได้ทำการซ่อมแซมให้ใหม่แล้วนะครับ” ผู้ใหญ่บ้านพูดกับเ้าของที่ทันทีเพราะเขากลัวหลานสาวจะเดือดร้อน
“ไม่เป็อะไรเลยครับอย่างน้อยบ้านหลังนั้นก็มีคนมาช่วยดูแลนี้ครับทะเบียนบ้านผมขอรบกวนคุณย้ายชื่อของพวกเราลงในหมู่บ้านนี้ด้วยนะครับ”
เฟยิหยิบสมุนทะเบียนบ้านหนังสือตัดขาดและโฉนดที่ให้กับทางผู้ใหญ่บ้านก่อนจะรบกวนให้เขาพาทั้งสี่คนไปยังบ้านหลังนั้นเมื่อไปถึงพวกเขาได้เห็นบ้านขนาดกลางที่มีรั้วล้อมรอบเป็อย่างีแถมข้างบ้านก็มีบ้านที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เช่นกัน
1K
