เจ้าพ่อมาเฟียย้อนเวลามาใช้ชีวิตสดใสในรั้วโรงเรียน!

"แล้วเธอจะเอายังไงต่อ?" วินเทอร์หันไปถามเด็กสาวที่ติดมากับพวกเขาด้วยภาษารัสเซีย "ที่นี่ไม่ใช่สถานสงเคราะห์รับเลี้ยงเด็กนะยัยหนู ที่ฉันพาเธอมาด้วย นั่นก็เพราะฉันเห็นแก่มาคารอฟ"

เมื่อเด็กสาวได้ยินเด็กหนุ่มพูดภาษารัสเซียและยังพูดถึงชื่อมาคารอฟ เธอก็สะดุ้งขึ้นทีหนึ่งพร้อมจ้องเขม็งไปยังวินเทอร์ด้วยความแปลกใจ และไม่ใช่แค่เด็กสาวที่แปลกใจเท่านั้น แต่มันเป็นทุกคนเลยต่างหาก พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวินเทอร์จะสามารถพูดภาษารัสเซียได้!

วินเทอร์เห็นว่าเด็กสาวยังนิ่งเงียบ เขาจึงพูดขู่ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า "ฉันมีให้สองทางให้เธอเลือก หนึ่ง! ฉันจะปล่อยเธอไป แล้วเธอก็เอาตัวรอดในประเทศช้างเอาเอง จะอยู่หรือจะตายนั้นก็เป็นเรื่องของเธอ สอง! ฉันจะตีตั๋วตรง ให้เธอกลับไปยังประเทศหมีขาว"

"ฉันมีทางเลือกที่สามหรือไม่คะ?"

"ไม่!" วินเทอร์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

เด็กสาวมีแค่สองทางเลือกเท่านั้น ซึ่งทางเรื่องแรกเธอไม่เลือกแน่นอน เธอที่เป็นถึงเจ้าหญิง และยังเป็นประเภทนกในกรง การปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตในโลกสามัญชน เธอคงอยู่รอดไม่เกินวันแน่นอน และด้วยรูปร่างลักษณะของเธอที่เลอโฉมโดดเด่น จะต้องเป็นเป้าสายตาของกลุ่มคนที่พร้อมจะเข้ามาย้ำยีแน่นอน

และทางเลือกที่สองก็เป็นสิ่งที่เธอไม่ต้องการเลยแม้แต่น้อย ถึงเธอจะได้กลับไปประเทศหมีขาว แต่เธอก็จะถูกเบื้องบนควบคุมบงการชีวิต ไร้ซึ่งอิสระ เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดเท่านั้น และยศตำแหน่งเจ้าหญิงของเธอก็เป็นแค่ในนาม

ที่พึ่งเดียวในประเทศหมีขาวที่พอจะช่วยให้เธอหลุดออกจากห้วงพันธนาการนี้ ก็มีแค่มาคารอฟลุงของเธอ ที่เป็นเจ้าพ่อวงการใต้ดินของประเทศหมีขาว แต่ในประเทศหมีขาวทางโลกใต้ดินได้ถูกจับตามองแน่นหนาจากสุนัขรับใช้ของราชวงศ์ หรือก็คือพวกรัฐบาลและกองทัพนั้นเอง มันจึงทำให้ลุงของเธอไม่สามารถยื่นมือเข้ามาช่วยอะไรได้มาก

เจ้าหญิงอนาสตาเซียถูกทางราชวงศ์ส่งมาเป็นทูตลับๆ ก็เพื่อต้องการจะเชื่อมความสัมพันธไมตรีกับสี่ตระกูลใหญ่มหาอำนาจของประเทศช้าง เพื่อผลประโยชน์ทางด้านธุรกิจ และการที่ได้มาประเทศช้างทำให้เธอได้รับอิสระ ซึ่งนั้นมันทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย

เด็กสาวที่ทั้งชีวิตถูกกำหนดมาให้เป็นได้แค่เครื่องมือ เป็นหุ่นเชิดที่ถูกบงการอยู่ตลอดเวลา พอได้มาสัมผัสถึงอิสระที่เธอเฝ้าโหยหาและใฝ่ฝันมาตลอดสิบเจ็ดปี มันจึงทำให้เธอเกิดความรู้สึกหวงแหนมันไม่น้อย อนาสตาเซียได้แต่หวังว่าเธอจะสามารถอยู่ที่ประเทศช้างไปได้นานๆ

แต่ทว่า ยังไม่ทันไรงานเลี้ยงที่ดูเหมือนจะไปได้ด้วยดี ก็ล่มไม่เป็นท่าด้วยฝีมือของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าเธอ ทุกการกระทำของเขาเรียกได้ว่า ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนใครหน้านั้นทั้งสิ้น! เขาอยากจะทำอะไรก็ทำ เขาไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่งใคร และทุกครั้งที่เขาลงมือก็ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ว่าเขาต้องการทำอะไร? ทำไปเพื่ออะไร? แค่เขาคิดเขาก็ลงมือทำมันเลยทันที บางทีเขาไม่จำเป็นต้องคิดเลยด้วยซ้ำ

ยกอย่างเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ที่คนคุ้มกันของเธอเขาไปคุยด้วย แค่พวกเขามีปากเสียงกันนิดหน่อย เรื่องที่ดูเล็กน้อย เขาก็ทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ การกระทำของเขาไม่สนอะไรทั้งสิ้น ไม่สนผลกระทบที่จะตามมาเลยสักนิด ชายหนุ่มคนนี้ดูเป็นอิสระ มันเป็นอิสระที่เธอเฝ้าปรารถนามาโดยตลอด การที่จะทำอะไรก็ได้ โดยที่ไม่ต้องถูกบังคับหรือถูกสั่งจากใคร เธอรู้สึกอิจฉาในความอิสระของเขาเหลือเกิน...

"ฉัน..."

"ขอโทษด้วยนะคุณเจ้าหญิงหุ่นเชิด ตอนนี้พวกฉันยังไม่พร้อมที่จะมีเรื่องกับราชวงศ์โรมานอฟ ถึงแม้ว่าจะมีตาแก่มาคารอฟช่วยเหลือก็ตาม" วินเทอร์นั่งลงบนโซฟาห้อง จากนั้นก็หยิบซิการ์ขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก

เมฆาก้มลงไปจุดซิการ์ให้กับวินเทอร์ด้วยความเคารพ ถึงแม้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ จะทำให้เมฆายังมีสถานะที่ไม่มั่นคงในสายตาของคนในแก๊ง แต่เขาก็ยังทำหน้าที่มือขวาของวินเทอร์ได้อย่างดีเหมือนปกติ

อนาสตาเซียที่ได้ยินว่าตนถูกเรียกว่าเป็นเจ้าหญิงหุ่นเชิด จากเดิมที่ผิวของเธอขาวซีดเซียวอยู่แล้วก็ซีดลงไปอีก เวลานี้เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรง เมื่อเธอได้นึกไปถึงชีวิตเจ้าหญิงที่แสนอาภัพเปรียบดั่งหุ่นเชิดอย่างที่วินเทอร์ได้กล่าว มันทำให้เธอรู้สึกจุกเหมือนถูกมีดแทงกลางใจ หน้าอกของเธอบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก น้ำตาที่ใสกระจ่างค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากนัยน์ตาสีน้ำเงินดั่งมหาสมุทรของเธอ

วินเทอร์ก็รู้สึกสงสารเจ้าหญิงผู้อาภัพคนนี้ไม่น้อย เขายังจำโศกนาฏกรรมของเจ้าหญิงคนนี้ได้ในชีวิตที่แล้ว แต่จะให้ทำไงได้ละ? ก็คุณภรรยาสุดที่รักของเขานั่งอยู่ข้างๆ ถึงแม้ว่าเขาจะพูดเป็นภาษารัสเซียอยู่ก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงหรอกนะไม่อย่างนั้นเกรงว่าจะเป็นเขานี่แหละที่จะเกิดโศกนาฏกรรม ขอโทษด้วยนะคุณเจ้าหญิง...เธอมาอยู่ถูกที่แล้ว แต่ดันมาผิดเวลาไปหน่อย ถ้าภรรยาสุดที่รักของเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ เขาจะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่แน่นอน...

"พี่วิน! ทำไมพี่ต้องกดดันและรังแกเธอกันด้วยคะ? เธอเป็นแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ เองนะ ถึงหนูจะไม่รู้ว่าพี่พูดอะไร แต่คำพูดของพี่มันได้ทำให้เธอร้องไห้ แสดงว่าพี่ต้องพูดไม่ดีกับเธอแน่นอน ไอพี่วินคนนิสัยไม่ดี!" ซัมเมอร์วิ่งเข้าไปกอดอนาสตาเซียด้วยความอ่อนโยน และพยายามปลอบเธอ

"..." วินเทอร์ได้แต่ยิ้มออกมาเจื่อนๆ

"แอนนี่เธอสามารถอยู่ที่นี้ได้เลย! คิดซะว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของเธอ" ซัมเมอร์หอมเข้าไปที่แก้มของอนาสตาเซียเบาๆ

ถึงแม้ว่าอนาสตาเซียจะมีอายุเยอะกว่าซัมเมอร์ แต่ภาพที่ทุกคนเห็นกับเป็นตรงกันข้าม เวลานี้ ซัมเมอร์ดูเหมือนกับพี่สาวใหญ่ที่กำลังปลอบน้องสาวมากกว่า ซึ่งนี่มันทำให้วินเทอร์ถึงกับพูดไม่ออก

"แอนนี่สามารถอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหมคะ พี่วิน?" ซัมเมอร์จ้องไปยังวินเทอร์ พร้อมสายตาที่ส่งสัญญาณเตือนเป็นนัยๆ ว่า ถ้าวินเทอร์ปฏิเสธเขาจะได้นอนนอกห้อง และนอนบนโซฟาห้องนั่งเล่นนี่แทน

"จ้ะ..." วินเทอร์พยายามยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด

เขาที่เป็นถึงหัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ต้องเคารพหวั่นเกรง ในแก๊งวินเทอร์คือคนที่มีอำนาจมากที่สุด แต่ในบ้านหลังนี้ ซัมเมอร์คือคนที่มีอำนาจมากที่สุด!

"งั้นต่อไปก็เป็นเรื่องของเมฆา และกลุ่ม The Clown สรุปแล้วมันยังไงกันแน่?" เมื่อเคลียร์เรื่องเจ้าหญิงอนาสตาเซียจบแล้ว คุณฟู่ก็ได้พาเข้าประเด็นหลักของเรื่องนี้ทันที

วินเทอร์ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร เขายังทำตัวเอ้อระเหย สูบซิการ์ในปากสบายๆ ดูไม่รีบร้อน ถ้าวินเทอร์ไม่พูด ในห้องนั่งเล่นแห่งนี้ก็ไม่มีใครกล้าที่จะพูดขึ้นมา

จนกระทั่งเวลาได้ล่วงเลยไปนานพอสมควร ก็ปรากฏกลุ่มคนที่สวมหน้ากากตัวตลกแตกต่างกันไป ดูเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว กำลังเดินตรงมายังห้องนั่งเล่น บรรดาลูกน้องที่เห็นว่าจู่ๆ ก็มีกลุ่มที่คาดว่าจะเป็นศัตรูปรากฏโผล่ขึ้นมาจากอากาศ ก็เตรียมพร้อมที่จะปะทะทันที แต่วินเทอร์ก็ได้ยกมือห้ามเอาไว้ก่อน

"ฮิฮิ ขออภัยในความล่าช้าครับ" ตัวตลกที่สวมมงกุฎ เดินเข้ามาโค้งคำนับด้านหน้าวินเทอร์

แต่วินเทอร์ไม่สนใจตัวตลกคนนี้เลยแม้แต่น้อย สายตาของวินเทอร์เลื่อนมองไปยังตัวตลกเพศหญิง ที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังตัวตลกที่สวมมงกุฎ เขาสนใจตัวตลกคนนี้มากกว่า วินเทอร์รู้ว่าตัวตลกคนนี้คือส้มที่เป็นเลขาของเขานั่นเอง แต่เขาก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเลยว่าส้มก็เป็นหนึ่งในกลุ่ม The Clown

เขาที่ย้อนเวลากลับมาย่อมรู้จักกลุ่ม The Clown แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่า ส้มก็เป็นหนึ่งในตัวตลกของกลุ่ม The Clown เพราะตอนที่วินเทอร์รู้จักกลุ่มนี้ ก็เหลือสมาชิกรวมทั้งหมดแค่ห้าคนเท่านั้น และในตอนสุดท้ายกลุ่ม The Clown ก็เหลือเพียงเมฆาคนเดียวเท่านั้น นอกจากเมฆาและคาซิมกับสมาชิกอีกสามคนวินเทอร์รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร แต่อีกสองคนที่เหลือเขาไม่ทราบเลย เพราะตัวตนพวกเขาถูกลบหายไปอย่างสมบูรณ์ด้วยฝีมือผู้บงการกลุ่มนี้อย่างแท้จริง

"พวกเขามากันครบแล้ว อาวิน ลื้อจะอธิบายได้ยัง?" เวลานี้ คุณฟู่คันหยุดหยิกในใจไม่น้อย สรุปแล้วว่ากลุ่ม The Clown เป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่

"รอให้เธอมาอธิบายดีกว่าครับ" วินเทอร์ส่งสายตา พร้อมยักคิ้วไปยังตัวตลกที่สวมมงกุฎ หรือก็คือ Joker

Joker ที่รับรู้สายตาที่กดดันของวินเทอร์ ก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อย Joker รู้สึกว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้าเหมือนเป็นสัตว์ร้ายโบราณที่กำลังจับจ้องมาที่เขาอยู่ เขาจึงรีบส่งข้อความไปให้ใครบางคนด้วยความร้อนรน

...

"ไอ้เวรคาซิม! แกจะส่งอะไรมาให้แม่คนนี้นักหนาวะ! อยากตายมากรึไง?" เสียงวีนเหวี่ยง เต็มไปด้วยความฉุนเฉียวของหญิงสาวได้ดังลั่นขึ้นมา

เมื่อคุณฟู่เห็นหญิงสาวคนนี้ก็ถึงกับหลุดอุทานออกมา "พิพลอย?"

"คุณน้า?" ซัมเมอร์ที่เห็นหญิงสาวคนนี้ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

"ว่าไงไอเมอร์หลานรัก~ มาให้น้ากอดหน่อยสิ!" หญิงสาวที่ชื่อพิพลอยวิ่งเข้ามากอดซัมเมอร์เอาไว้แน่น จนใบหน้าของซัมเมอร์จมเข้าไปในหน้าอกที่ใหญ่มโหฬารของเธอจนมิด

"สรุปแล้วมันอะไรกันวะเนี่ย?" คุณฟู่สับสนจนความดันจะขึ้นแล้วตอนนี้

"พี่เขย เดี๋ยวหนูจะอธิบายให้ฟังนะคะ แต่ก่อนอื่นหนูอยากรู้เกี่ยวกับไอ้หนูคนนี้ก่อน" พิพลอยที่กำลังกอดซัมเมอร์ จ้องเขม็งด้วยสายตาที่แสดงถึงความเป็นปรปักษ์ตรงไปยังวินเทอร์

หลังจากที่วินเทอร์ได้ยินวาจาสุดอันธพาลของพิพลอยแล้ว จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ มองดูพิพลอยแวบหนึ่ง หัวเราะและกล่าวว่า "มูฮัมมัด บิน ราชิด อัล นูอี"

พลันที่วินเทอร์พูดชื่อนี้ออกมา ทุกคนในห้องนั่งเล่นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก แต่กลุ่มคนที่สวมหน้ากากตัวตลกถึงกับรู้สึกใจหายใจคว่ำ และอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของพวกเขายามนี้เหมือนโดนผีหลอกกลางวันแสกๆ

สีหน้าของพิพลอยพลันดูบึ้งตึงขึ้นมา เมื่อวินเทอร์พูดชื่อนี้ออกมา ก่อนหน้านี้เธอก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับตัววินเทอร์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องที่เขาเป็นคู่หมั้นของหลานสาวเธออีก แต่ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กนี่จะปั่นประสาทเธอได้ขนาดนี้ เวลานี้พูดได้เลยว่า วินเทอร์ทำให้เธอโกรธขึ้นมาแล้วจริงๆ

มูฮัมมัด บิน ราชิด อัล นูอี คือเจ้าชายแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และยังเป็นคนที่กำลังตามจีบเธออยู่ตอนนี้ เธอได้ปฏิเสธเขาไปหลายรอบแล้ว แต่เจ้าชายคนนี้ก็ยังตื๊อเธอไม่เลิก จนทำให้เธอรู้สึกรำคาญไม่น้อยเลย ทุกครั้งที่เธอได้ยินชื่อนี้เธอจะปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที จึงทำให้ไม่มีใครที่กล้าพูดชื่อนี้ต่อหน้าเธอแบบวินเทอร์

"ฮ่าๆ ถ้าคุณน้าไม่ชอบ ผมสามารถส่งเขาไปงมหาน้ำมันใต้มหาสมุทรได้นะ" วินเทอร์พูดขึ้นมาอย่างสบายๆ เหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆ

"เด็กขี้โม้ โอ้อวด หึ!" พิพลอยได้แต่เก็บความโกรธไว้ในใจ

วินเทอร์ยิ้มอย่างเฉยเมย แค่เจ้าชายตัวน้อย เขาสามารถลบหายไปได้อย่างสบายๆ อยู่แล้ว ถึงแม้ว่าแก๊งหงเหมินจะไม่สามารถทำได้ แต่เขาก็ยังมีไพ่ลับที่ซ่อนเอาไว้อยู่อีกไม่น้อย

"เรื่องของเจ้าเด็กเหลือขอนี่ไว้ทีหลังละกัน เดี๋ยวหนูจะอธิบายให้ฟังเกี่ยวกับกลุ่ม The Clown" พิพลอยนั่งลงบนโซฟา พร้อมพยักหน้าให้กลุ่มตัวตลกถอดหน้ากากออก

เมื่อพวกเขาทั้งหกคนยกเว้นเมฆาได้ถอดหน้ากากออก พิพลอยจึงได้เริ่มอธิบายทันที

"กลุ่ม The Clown หรือมีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า กลุ่มองครักษ์เงา พวกเขาเป็นกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคอยปกป้องซัมเมอร์อย่างลับๆ ในเงามืด โดยที่กลุ่มนี้ถูกก่อตั้งโดยพี่สาวของหนูหรือก็คือภรรยาของพี่เขยนั่นแหละค่ะ แต่หลังจากที่พี่อัยย์*เสีย หนูก็เป็นคนรับช่วงดูแลต่อ สมาชิกในกลุ่มก็คือคนที่พี่อัยย์เลือกและปั้นมาเองกับมือ อย่างหนูส้มที่สนิทกับซัมเมอร์ตั้งแต่เด็ก ส่วนไอ้หนูเมฆาก็เก็บมาเลี้ยงดูและฝึกฝนอย่างดี แต่คิดไม่ซื่อหนีไปเป็นคนของไอเด็กเหลือขอเฉยเลย หึ!"

เมฆาก้มหน้าลงด้วยความเขิน เขาที่ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่าจะกลายไปเป็นลูกน้องของวินเทอร์และยังเป็นถึงมือขวาอีก เรียกได้ว่าสถานการณ์ตอนนั้น มันเหมือนเป็นสิ่งที่ถูกโชคชะตาลิขิตกำหนดมาแล้วอย่างไรอย่างนั้น เหมือนกับว่าการที่เมฆามาเป็นมือขวาของวินเทอร์ มันคือเรื่องที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว...

(Writter : อัยย์ หรือ อัยรินทร์ คือชื่อไทยของแม่ซัมเมอร์ ส่วนชื่อจีนคือ ฟู่กุ้ยหยาน น้องซัมเมอร์ก็มีชื่อจีนนะ อยู่ในตอนที่เท่าไหร่นี่แหละไรต์ก็จำไม่ได้ ลองย้อนกลับไปดูได้น้าบ 55555)