เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

“เสียงการต่อสู้ด้านหน้า”

    วันนี้จางเฉินคิดว่าจะเข้าเมืองเว่ยหยางเพื่อสืบข่าว หาข้อมูลต่างๆ ในเมืองหลังจากที่ปลอมตัวเล็กๆ น้อยเหมือนเดิม ใส่หมวก ทำหน้าตามอมแมมแต่ระหว่างทางก็พบเสียงต่อสู้กัน

    “ส่งเมียแกมาซะดีๆพวกข้าเล่นเบื่อแล้วจะคืนให้”

    “เราจะตายไปด้วยกัน พวกเจ้าตระกูลหยางรังแกผู้คนมากเกินไปแล้ว”

    ผัวเมียคู่หนึ่ง กับกลุ่มชายฉกรร 5 คนกำลังยืนคุมเชิงกันอยู่ หลังจากที่ฟังการสนทนาคร่าวๆ ก็พอเข้าใจได้ว่า 5คนนั้นคือคนสกุลหยาง หนึ่งใน 2 ตระกูลใหญ่ในเมืองเว่ยหยาง

    วารีกระหน่ำ

    ตูมมมมมม

    ทั้งผัวและเมียต่างกระเด็นไปคนละทิศละทางด้วยเพียงกระบวนท่าเดียวเท่านั้น

   “เจ้าสองคนไปฆ่า ผัวมันเจ้าสองคนไปกับข้าเอาเมียมันไปที่กระท่อมชายป่า” ชายที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มรีบสั่งการทำหน้าหื่นด้วยความต้องการทางเพศ

   “พวกเจ้าหยุด”จางเฉินออกมาขวาง

  “เจ้าเป็นใครเราคือสกุลหยางแห่งเมืองเว่ยหยาง หรือเจ้าอยากตาย”  พูดเสร็จชายฉกรรก็พุ่งเข้าโจมตีทันที

 แม้จะเป็นระดับก่อเกิดเหมือนกัน แต่สำหรับจางเฉินที่มีทักษะกายาและวิญญาณแล้วเขาย่อมเหนือเพียงหลบเลี่ยงเล็กน้อย แล้ว ทุกดาบของจางเฉินคือการปลิดชีพทันทีเพียงหมัดเดียวต่อคน ทั้ง 4 คนก็ลงไปนอนกับพื้นไม่หายใจอีก

   “เจ้ากล้าฆ่าคนของสกุลหยาง”

   วารีกระหน่ำ

   “เป็นอยู่ท่าเดียวเหรอเจ้ามันน่าเบื่อมาก”จางเฉินเพียงขยับตัวด้วยท่าเท้าท่องเมฆา มาที่ด้านหลังแล้วต่อยหมัดออกไปกระแทกชายสกุลหยาง ก็กระอักเลือดตาย 

    ผัวเมียทั้งสองเดินมาหาจางเฉินด้วยร่างกายที่อ่อนแอ

   “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยเหลือ”

   “นี่ย่อมเป็นเรื่องเล็กน้อยทำไมพวกเจ้าถึงถูกตามล่า”

   “ในเมื่องเว่ยหยางปัจจุบันสกุลหยางและสกุลเฉินเป็นใหญ่ พวกเขาทำแต่เรื่องแย่ๆ รังแกผู้คนไปทั่ว การใช้ชีวิตในเมืองมีแต่ความยากลำบากขึ้นทุกวันข้ากับภรรยาหวังว่าจะหนีไปเมืองอื่น หลังจากออกจากเมืองก็โดนตามล่าเรียนผู้อาวุโส่คนเหล่านี้เราไม่ทราบเหตุผลแต่คิดว่าพวกมันเห็นพวกเรามีห่อข้าวของจึงอยากปล้น”

   “นี่ยา พวกเจ้าไปเถอะ”จางเฉินส่งขวดยารักษาแผลและฟื้นฟูกำลังภายใน 2 ขวดให้กับสองผัวเมีย

   จางเฉินตรวจสอบศพทั้ง 5ไม่พบสมบัติใดๆ พิเศษ มีแต่เหรียญทองเพียงเล็กน้อย เขาจึงฉีกตราสัญญาลักษณ์ตระกูลที่แขนเสื้อของคนตระกูลหยางออกมาชิ้นหนึ่ง

    “น่าจะใช้ได้แอบไปฆ่าเฉินป่าเซียง แล้วทิ้งสัญญาลักษณ์สกุลหยางไว้ให้พวกเขาไปหาตีกันเอง”

    จางเฉินเข้าไปในเมืองแล้วจองห้องพักแล้วรอจนถึงกลางดึก

    คฤหาสตระกูลเฉินใหญ่โตมากแต่ด้วยจางเฉินเคยมาเรียนรู้วิชาที่นี้อยู่แล้ว จึ่งค่อนข้างคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งเขาใช้พลังวิญญาณตรวจสอบพื้นที่รอบๆ ตลอดเวลาอย่างรอบคอบแล้วย้ายไปที่ห้องของเฉินป่าเซียง บนชั้นนี้มีห้องอยู่เพียงสองสามห้อง จางเฉินจึงวางอาเรย์ปิดกั้นเสียงครอบคลุมทั้งชั้น หลังจากตรวจสอบห้องต่างๆ เขาก็ฆ่าพวกคนที่อยู่บนชันทั้งหมด

   “เฉินเป๋าเซียง”จางเฉินเดินเข้าห้องเฉินป๋าเซียงแล้วเรียกมันตรงๆ

   “เจ้าเป็นใครมาห้องข้าได้ยังไง” เฉินป๋าเซียงรีบตื่นขึ้นมาหยิบดาบข้างเตียงขึ้นมา

  จางเฉินถอดหมวกและลบร่องรอยการปลอมตัวออก

   “จางเฉิน เจ้าศิษย์ทรยศ”

   “ทำไมเจ้าส่งคนไปฆ่าข้า”

   “เจ้าทำให้ข้าเสียชื่อเสียงข้าอุส่าสอนวิชาเจ้า เจ้ากลับไม่สำนึกบุญคุณ ศิษย์ที่ดีอาจารย์สั่งอะไรก็ต้องทำไปทำไมต้องมีคำถาม "”

   “วันนี้ข้ามาฆ่าเจ้าเพื่อแก้แค้น”

   “เพียงเจ้าเหรอ ฮ่า ฮ่า”

   หนึ่งดาบ หนึ่งกระบี่ประมือกันไปกว่า 100 กระบวนท่า เฉินป๋าเซียงเริ่มรู้สึกไม่สู้ดีนักเพราะจางเฉินดูจะสามารถรับมือมันได้อย่างง่ายดายสุดท้ายกระบี่ของจางเฉินก็แทงทะลุหัวใจเฉินป่าเซียงตกตาย

  จางเฉินเอาชิ้นเสื้อผ้าของสกุลหยางย้อมเลือดเฉินป๋าเซียงเล็กน้อย แล้วใช้ดาบตัดให้มันเป็นชิ้นส่วนกระจายในห้องจากนั้นก็หลบออกจากคฤหาส ลบอาเรย์ออก แล้วกลับโรงแรมพักผ่อน

    ไม่นานหลังจากจางเฉินออกไปคฤหาสสกุลเฉินก็พบความผิดปกติทันที และตรวจสอบ เมื่อพบว่าเป็นฝีมือสกุลหยางก็เรียกกองกำลังเพื่อแก้แค้นทันทีคืนนี้จึงเป็นค่ำคืนแห่งความวุ่นวายของเมืองเว่ยหยางแต่ผู้กระทำผิดตัวจริงเพียงนอนพักผ่อนอย่างสบายๆ ในโรงแรม สกุลหยางกับสกุลเฉินย่อมมีเรื่องบาดหมางกันมามากอยู่แล้วการจะถามหาสาเหตุย่อมเป็นไปไม่ได้ เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้เพียงแต่ก่อนหน้าเพียงมองตากันไม่ทำร้ายกัน