ถุงมือฟ้าประทาน

“ไอ้เจมส์หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะมึง!” อาจารย์หนุ่มวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบ พร้อมกับยกหมัดขวาหวังคว่ำสวะหน้าตอแหลด้วยการโจมตีเดียว

“ไอ้หมอนี่อีกแล้ว?” เจมส์หลบได้ไม่ยาก อาศัยปฏิกิริยาที่ถูกยกระดับจากเซรุ่ม เขาสวนกลับไปด้วยเข่าเบาๆ

แต่อย่างใดก็ดีนั่นเพียงพอที่จะทำให้อาจารย์หนุ่มล้มลงบนพื้นตัวงอ เอามือกุมท้องตัวเองพร้อมกับสำลอกอาหารเช้าออกมาทั้งหมด

“อาจารย์หนุ่ม เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย!” เกรซตกใจ เมื่อเห็นสภาพคนรู้จักเสียท่าได้ง่ายๆ แถมเมื่อครู่เขายังวิ่งเข้ามาดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี ต้องเกิดอะไรขึ้นกับเขาแน่

ปุ้ยทำเพียงยืนดูห่างๆ แต่ถ้าหากให้เดาหล่อนคิดว่าชายคนนี้อาจเป็นแฟนของเกรซ ที่ทำเป็นเก่งเมื่อครู่ก็เพราะความหึงหวง

“ก็ไอ้เจมส์น่ะสิ มันต้องการจะขายคุณให้แม่เล้า อย่าหลงกลมันเด็ดขาดนะ!” อาจารย์หนุ่มอับอายขายหน้า รีบควานหาโทรศัพท์ที่ตกบนพื้นขึ้นมาถ่ายคลิปจอมวายร้ายหากินกับผู้หญิง

“อะไรนะคะ เจมส์จะขายฉันให้แม่เล้า...คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า” เกรซเกาศีรษะ อารมณ์เธอตอนนี้ยุ่งเหยิงไปหมด

อาจารย์หนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก “เมื่อครู่นี้ผมเห็นนะ มันจะทุบคุณให้สลบ จากนั้นจะพาเข้าไปข้างในร้านที่ไม่มีคนอยู่ เพื่อทำเรื่องอย่างว่า!”

กล่าวจบเขาหันไปมองเจมส์ สีหน้าบ่งบอกว่าแกจบเห่แน่แล้วไอ้สวะ

“เดี๋ยวนะคะ ฉันว่าคุณเข้าใจผิดไปนะ ฉันไม่ได้ถูกเจมส์ทำเรื่องอย่างว่า เมื่อครู่นี้แค่สะดุดเพราะพื้นมันลื่น เจมส์เลยเข้ามาประคองฉันแค่นั้นเอง” เกรซมองอีกฝ่ายราวกับคนโง่

ถึงหล่อนจะว่าแบบนั้นแต่อาจารย์หนุ่มไม่เชื่อ “คุณอย่าถูกมันหลอก ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดี เขาเป็นคนเลวเอากับนักศึกษาหลายคน ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ ผมไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีไหนกับอาจารย์เกรซแต่ที่รู้ๆ ก็คงจะใช้เงินบังคับให้คุณนอนด้วย พอเรื่องแดงถึงหูท่านอธิการบดีคุณเลยต้องออกจากวิทยาลัยกุหลาบขาว ใช่ไหมละครับ!”

เกรซเบิกตาโพลง หล่อนไม่คิดเลยว่าเพื่อนร่วมงานรายนี้จะคิดเวิ่นเว้อไปไกล

“อาจารย์หนุ่ม ฉันว่าคุณ...”

“ไม่ต้องพูดครับ ผมเข้าใจเรื่องทุกอย่างดี” หนุ่มโบกมือตัดบท “อาจารย์เกรซถูกบังคับขืนใจเพราะอำนาจเงิน และผมไม่สามารถยอมรับได้ ในฐานะอาจารย์ผมต้องจัดการวายร้ายเจ้าปัญหา วันนี้แหละผมจะกระทืบมันให้แหลกคาตีน!”

หนุ่มเลือดร้อนและต้องการแสดงความเก่งกาจต่อหน้าคนที่ชอบ

เป็นอีกครั้งที่เขาวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับชกหมัดที่คิดว่าทรงพลังที่สุด

เจมส์รับหมัดนั้นด้วยนิ้วเดียว ก่อนจะกระแทกกลับไปด้วยแรงเพียงเล็กน้อย

อาจารย์หนุ่มล้มลงกับพื้น นิ้วมือแหลกละเอียด ส่งเสียงร้องครวญครางเหมือนสุนัขติดสัตว์

เกรซเห็นใจที่เขาเจ็บปวด แต่หล่อนก็ไม่ชอบวิธีการคิดของเขาเช่นกัน

“อาจารย์หนุ่ม ขอบคุณในความหวังดีของคุณนะคะ แต่คุณช่วยกรุณากลับไปเถอะค่ะ อย่ามายุ่งกับฉันเลย”

หนุ่มส่ายหน้า ไม่ยอมแพ้เด็ดขาดแม้จะต้องล้มลุกคลุกคลานสักกี่ครั้ง เขาจะต้องลุกขึ้นมาให้ได้

“อาจารย์เกรซได้โปรด ถึงผมจะสู้เขาไม่ได้แต่ผมก็รักคุณนะครับ”

“อะไรนะคะ!” คราวนี้เกรซถึงกับอึ้ง ไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์จะเลยเถิด กลายเป็นคำสารภาพรักไปเสียได้

“ไม่ต้องตกใจ คุณเองก็รักผมใช่ไหมครับ รอยยิ้มทุกครั้งที่คุณยิ้มให้ผมในวิทยาลัย นั่นคือความรักที่คุณมอบให้ผม มันเป็นความรักแสนบริสุทธิ์และเราควรจะสมหวังแต่งงานมีลูกชายมีลูกสาว”

เกรซยืนตัวแข็ง คำสารภาพนี่มันคืออะไรกัน หล่อนแค่ยิ้มตามอัธยาศัยเท่านั้น

เห็นหญิงสาวมีท่าทีลังเล อาจารย์หนุ่มมั่นใจความคิดของตัวเอง “นั่นคืออนาคตของคุณกับผม แต่ว่ามันดันมาผิดพลาดเพราะไอ้เด็กเลวนี่เข้ามาขัดขวาง ถ้าหากไม่มีมันคุณกับผมก็คงแต่งงานกัน มีลูกเป็นขโยงไปนานแล้ว!”

เจมส์หันศีรษะไปทางเกรซ “คุณชอบเขาและอยากแต่งงานด้วยเหรอ?”

“ฉันไม่เคยชอบเขา ไม่ได้สนิทสนมกันเราแค่คนรู้จัก อีกอย่างที่ฉันยิ้มให้เขาเพราะเห็นว่าเป็นอาจารย์เท่านั้นเอง ไม่เคยมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาว” เกรซตอบเถรตรง

เจมส์พยักหน้า โอบเอวหญิงสาวเข้ามา ทำเอาเกรซหน้าแดง อยากจะทุบสักสองสามที

“ไอ้เวร! มึงรีบปล่อยมือสกปรกๆ ออกไปจากเมียกูได้แล้ว” หนุ่มเลือดลมพลุ่งพล่าน ภาพดังกล่าวราวกับมีน้ำร้อนลวกในอก แทบจะทำให้เขาขาดใจตาย

“คุณต่างหากละอาจารย์ หัดอายซะบ้าง ผู้หญิงไม่เคยคิดอะไรด้วยซะหน่อยแต่ทำไมคุณถึงได้คิดว่าเธอเป็นเมีย ความคิดของคุณนี่มันสกปรกจริงๆ” เจมส์หัวเราะด้วยรอยยิ้ม

“ไอ้เวร! คนเลวๆ อย่างมึงต้องโดนกู” เป็นอีกครั้งที่หนุ่มทนไม่ไหวอยากเข้าไปอัด แต่ครั้งนี้เจมส์ยังไม่ทันสั่งสอนเขาก็ถูกตบจนหน้าหัน

“อาจารย์เกรซ!” หนุ่มแทบไม่เชื่อสายตา ทำไมคนที่รักเขาถึงได้ลงมือแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ

“เลิกทำตัวงี่เง่าสักทีเถอะมันน่ารำคราญ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ!” เกรซไม่เคยโกรธใครเท่านี้มาก่อน หล่อนไม่เคยเห็นผู้ชายหน้าด้านหน้าทนได้แบบนี้

หนุ่มถึงกับหน้าชา ไม่คิดเลยว่าจะถูกคนรักทรยศ

“ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมจบง่ายๆ” อาศัยจังหวะนั้นเจมส์ลูบศีรษะเธอ “เข้าไปรอข้างในกับปุ้ยก่อน เดี๋ยวผมไล่เขาไปเอง”

“อื้ม” แม้จะโกรธที่เขาชอบฉวยโอกาส แต่เกรซก็ผงกศีรษะเชื่อฟังอย่างว่าง่าย

เมื่อสองสาวเข้าไปในร้าน เจมส์จึงเดินเข้ามาใกล้ๆ อาจารย์หนุ่ม พร้อมกับกระซิบบอก “ไม่ต้องเสียใจไปนะครับ ผมจะดูแลเกรซอย่างดี ทุกคืนจะทำให้เธอมีความสุขก่อนนอน ชนิดที่ว่า...ร้องครางและเรียกหาแต่ผม”

หนุ่มถึงกับกระอักเลือด

ไม่ใช่ว่าเจมส์ทำร้ายด้วยร่างกายแต่เพราะคำพูดต่างหาก คราวนี้จิตใจของหนุ่มถึงกับแหลกสลาย

เขาพยายามไม่คิดเรื่องอย่างว่า แต่อย่างใดก็ตามในหัวมันวนเวียนอยู่กับความคิดดังกล่าว

เจมส์นอนอยู่บนเตียงกับเกรซสองต่อสอง จากนั้นก็...

“รีบๆ กลับออกไปได้แล้ว จากนั้นก็เก็บข้าวของซะ เพราะอีกไม่นานคุณจะไม่ได้ทำงานในวิทยาลัยกุหลาบขาว” เจมส์ไม่ชอบรังแกใครก่อน แต่อาจารย์คนนี้หลายครั้งแล้ว ถ้าหากเขายังใจดีปล่อยไปก็ไม่ต่างจากสัตว์กินพืช

“วันนี้กูแพ้มึง สิบปีหลังจากนี้กูจะกลายเป็นคนร่ำรวย สิบปีหลังจากนี้กูจะเหยียบย่ำมึงให้จมดิน สิบปีหลังจากนี้กูจะกลับมารับคนรักของกู!” อาจารย์หนุ่มให้คำมั่น ก่อนจะเดินกระเผลกออกไปอย่างไม่เต็มใจ

“ไอ้โง่ ดูหนังเยอะไปหรือเปล่า คิดว่าโลกความจริงมันสวยงามขนาดนั้นเหรอ?” เจมส์กระตุกยิ้มมุมปาก แล้วหันหลังเดินเข้าไปในร้าน

......

เกรซอารมณ์เสียตั้งแต่อยู่ข้างนอก แต่พอเข้ามาในร้านเห็นการตกแต่ง ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ อารมณ์ที่ว่าจึงหายไป กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง

“คุณชอบหรือเปล่า”

เกรซหันศีรษะมองชายเจ้าของเสียง ก่อนจะผงกศีรษะ “ชอบค่ะ แต่ค่าเช่าคงแพงน่าดูเลย“

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ คนกันเอง” ปุ้ยขยิบตาให้เจมส์ ดูเหมือนหลังจากนี้ต้องเรียกทอยมาสักหน่อยแล้ว

“ถ้าชอบก็ดีแล้ว แต่ผมคิดว่ามันยังไม่พอหรอก”

“เอ๋...หมายความว่ายังไงคะ”

“การจะทำคาเฟ่ ส่วนหนึ่งที่ดึงดูดลูกค้าเข้าร้านคือวิว บรรยากาศภายในร้านและรสชาติ เรื่องนี้ผมได้ทำการบ้านมาเหมือนกันนะ จึงพอรู้มาบ้าง”

“แต่คาเฟ่สไตล์อิตาลีก็สวยออกนะคะ”

“ใช่มันสวย แต่ยังไม่ดึงดูดมากพอ”

“แสดงว่ามีแบบที่อยากทำในใจแล้วสินะ?”

“ใช่ครับ รับรองว่ามันจะไม่มีคาเฟ่แบบนี้ที่ไหนมาก่อน” เจมส์มองดวงตาของหล่อน คำพูดจริงจังทำเอาสาวเจ้าเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“แล้วแต่เลย ยังไงซะคาเฟ่นี่ก็ไม่ใช่ของฉันอยู่แล้วนี่นา” เกรซบุ้ยปาก

เจมส์หัวเราะหึหึ เข้ามาโอบกอดด้านหลังตามด้วยกระซิบเสียงแผ่ว “ในอนาคต มันจะเป็นของคุณ”

“ชิ! คนฉวยโอกาส ตอนนี้อาจารย์หนุ่มไม่อยู่แล้วนะ เลิกกอดได้แล้ว เห็นไหมคุณปุ้ยมองใหญ่เลย” เกรซหน้าร้อนผ่าว หยิกแขนเขาไปทีหนึ่ง

“คุณปุ้ย คุณเห็นหรือเปล่า”

“ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้นค่ะ” ปุ้ยรีบส่ายศีรษะ แล้วหันไปทางอื่น

“เห็นไหม เพราะงั้นไม่ต้องอายไปหรอกน่า”

“ปล่อย!” เกรซมองตาขวาง

“โอเค” เจมส์หัวเราะมุมปาก ดูเหมือนหากหยอกไปมากกว่านี้แมวจะตื่นจนหนีเข้าป่า จังหวะไหนควรพอก็ควรถอยออกมา

เจมส์มีแพลนจะตกแต่งคาเฟ่ก่อน ดังนั้นหลังจากไปส่งเกรซที่คอนโดแล้วก็กลับไปที่เรือทันที

เนื่องจากการมีอยู่ของถุงมือ การที่เขาได้ทำร้านกาแฟจะธรรมดาเหมือนที่อื่นได้ยังไง

มันต้องเจ๋งจนคนร้องว้าว เห็นแล้วอยากเข้าไปนั่งทาน

ระหว่างอยู่ในห้องกำลังหาหนังสือ โทรศัพท์ของเจมส์ดังขึ้น เป็นหมายเลขแปลกๆ แต่เขาก็กดรับ

“สวัสดีครับ ผมเป็นผู้จัดการปั้มน้ำมัน PSS ไม่ทราบว่าท่านประธานจะเข้ามาในปั้มเมื่อไหร่ครับ”

เจมส์เกือบจะลืมไปว่าเป็นเจ้าของปั้ม ส่วนอีกฝ่ายมีเบอร์ได้ยังไงเขาไม่ประหลาดใจ

“ผมยังไม่ว่าง ตอนนี้บริหารยังไงก็ทำไปแบบนั้นก็แล้วกัน” กล่าวจบเจมส์วางสาย หันมาสนใจหนังสือบนชั้น

.......

ห้องเช่าใกล้กับวิทยาลัยกุหลาบขาว

อาจารย์หนุ่มถูกไล่ออกจากที่ทำงาน ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องแทบไม่ออกไปไหน

บนพื้นสกปรกมีทิชชู่ใช้แล้ววางเกลื่อนกลาด อาจารย์หนุ่มนอนมองโทรศัพท์ที่มีรูปเกรซ แล้วใช้มือสำเร็จความใคร่ ปากก็พร่ำบอกรักไม่ขาด