สิ่งแรกที่ผมทำหลังจากที่ตื่นเช้าขึ้นมาคือดูตารางงานในโน้ตที่บันทึกไว้ในสมาร์ทโฟนประมาณหนึ่งนาที แล้วต่อด้วยการเข้าเช็คเฟสบุ๊ค อินสตารแกรม จริงๆ ผมไม่ได้ติดอะไรนักหนากับสื่อโซเชียลพวกนี้ แต่ผมมีไว้เพื่อการทำงานของผม
ข้อแรก...ผมเปิดคลินิกและขายของเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง จึงต้องมีเพจไว้ เพื่อแนะนำและโฆษณาให้กับลูกค้า จริงๆ แล้วผมไม่ได้เป็แอดมินเพจด้วยซ้ำ เป็น้องสาวผมต่างหากล่ะครับ บทความ คำกล่าวทักทาย และทุกสิ่ง ยัยหมูน้อยเป็คนจัดการ ผมแค่แว้บมาดูบ้าง ว่าน้องสาวตัวแสบทำงานดี คุ้มกับค่าจ้างหรือเปล่า
ข้อสอง...ผมเอาไว้ส่องครับ...
ผมอาจจะดูเหมือนเป็โรคจิตหรือเปล่านะ?
ไม่หรอกคนอื่นก็ทำกัน...ใช่ไหมครับ แหะๆ อย่างเพื่อนผมก็เอาไว้ส่องดูเพจวับๆ แวมๆ เพจที่พริตตี้ หรือเนตไอดอล ออกมาอวดนั่นนี่โน่นกันให้เพลินสายตา
คนที่ผมติดตามดูรูป ดูการอัพเดตของเธอ มีแค่คนเดียวล่ะครับ
ผมไม่ได้เป็โรคจิตอะไรจริงๆ ผมก็แค่อยากจะทราบข่าวคราว ความเคลื่อนไหวของเธอ...ครับเธอ...คนที่ผมติดตามนี้เป็ผู้หญิง ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่า เขาจะเห็นผมอยู่ในสายตาบ้างไหม ผมเป็เหมือนเพื่อนคนหนึ่งของเธอ เพื่อนที่จะเพิ่งกลับมาสนิทสนมกันเมื่อไม่กี่ปีที่แล้วอีกครั้ง แต่ทว่า...
ความประทับใจแรก
รักแรกพบ
มันทำให้ผมติดตามและอยากจะรู้ว่าเธอมีชีวิตแบบไหน ยังไง มีความสุขดีหรือเปล่านะ
แม้ผมจะรู้ว่ามันเป็รักที่เป็ไปไม่ได้ก็ตามที
แต่ผมก็มีความสุขที่ได้มองเธอล่ะครับ
สีรุ้ง ไตรสุริยะ
เพื่อนสมัยมัธยมของผม ผู้ที่ทำให้ผมตกลงไปในหลุมแห่งความรัก
จนป่านนี้
ผมอายุ 30 ปีแล้ว พอจะผ่านการมีแฟนมาแล้วบ้าง
ผมก็ยังปีนขึ้นมาจากหลุมแห่งรักของเธอที่กลบฝังผมไว้ไม่ได้สักที
เฮ้อ...
มันก็เป็ความสุขเล็กๆ ของหมอหมา หมอแมวอย่างผมล่ะครับ
เหมือนนั่งดูดาวแล้วเคลิ้มๆ ฝันๆ แม้จะคว้าเอามาไว้ไม่ได้ก็ตามที
รักที่แทบจะไม่ได้หวังอะไรสักนิด
เจ็บนิดๆ สุขหน่อยๆ ตามประสาคนโสดนั่นแหละครับ
1K
