ตอนที่..18..ศึกอสูรคราเคน
"ฮ่าๆ ..พวกเ้าจะสู้ข้าเหรออาวุธอสูรเต่าระดับห้า ถ้าสู้กับอสูรอื่นๆ ก็คงจะพอฟัดพอเหวี่ยง แต่ถ้าเ้าคิดจะสู้กับคราเคนระดับสามอย่างสมุนของข้า ที่มีร่างกายที่หนาและแข็งแกร่งใหญ่โตยิ่งกว่าูเา พวกเ้าคิดผิดแล้ว ถ้าเ้าไม่มีอาวุธขั้นเทพ ก็อย่าฝันเลยว่าจะหลุดรอดจากความตายวันนี้ไปได้..สมุนของข้า..จัดการพวกมันให้หมด..ฆ่ามัน....."
สิ้นเสียงของหัวหน้าอสูรคราเคนที่ยืนอยู่บนหัวกลมๆ ความเคลื่อนไหวของสมุนของมันเคลื่อนตัวพุ่งตรงห้อมล้อมกริชเพชรแบบปัจจุบันทันด่วน เหมือนฝูงวัวกระทิงที่รุมโจมตีนกกระจอกตัวเล็กๆ ดุจูเาที่ทับถล่มเข้ามาหากริชเพชร
แบบคลื่นสึนามิที่อัดกระหน่ำชายฝั่งอย่างไม่รั้งรอ ชายหนุ่มหน้าซีดเผือดมองดูรอบด้านด้วยจิตใจสั่นไหว
คลึน คลึน!!
"เราจะทำยังไงดีหนิงหนิงพวกมันรุมล้อมโจมตีเราแล้ว ไม่ใช่แต่พวกที่อยู่ด้านล่างนั่นด้วยสิ ไอ้ตัวใหญ่มันก็พุ่งเข้ามาหาเรา..."
วูบ วูบ!!
หนิงหนิงถีบตัวหมุนแฉลบออกไปด้านข้าง เพื่อหนีอสูรคราเคนตัวใหญ่ ที่เป็พาหนะของหัวหน้า หนวดของมันยาวใหญ่ มีปุ่มใต้หนวดเหมือนปลาหมึกทั่วๆ ไป มันฟาดกระหน่ำเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองอย่างรวดเร็ว ดุจสายฟ้าฟาดแหวกน้ำจนกระเพื่อมโจมตีอย่างรุนแรง
สิ้นเสียงของชายหนุ่มที่ใปลุกิญญาอาวุธอสูรเต่า ให้เข้าต่อกรกับหนวดปลาหมึกั์ อาวุธร้ายอันทรงพลังของกริชเพชรพุ่งปราดเข้าใส่ นอเขาที่ถูกเผาไหม้จนแดงฉานของอสูรเต่า จมมิดเข้าไปในหนวดอสูรปลาหมึกคราเคนอย่างจัง
มันสะบัดหนวดที่โจมตีอย่างเ็ป เหมือนกับถูกูเาไฟที่ร้อนเผาไหม้เป็พันองศา หนวดั์สะบัดเร่าๆ คราเคนขนาดใหญ่สะดุ้งเฮือกถอยหนีการโจมตีอาวุธอสูรเต่าอย่างร้อนรน
"สมุนของข้าห้ามถอยหนีเด็ดขาดไม่เช่นนั้นข้าจะลงโทษพวกเ้าให้เ็ปเจียนตาย จงจับพวกมันบีบรัด ภายใต้หนวดอันทรงพลังของพวกเ้า"
เสียงหัวหน้าของอสูรคราเคน คำรามอย่างเดือดดาลเมื่อถูกอาวุธ ของอสูรน้ำจืดตีโต้กลับหนวด
ปัง ปัง!
ที่ยังทรงประสิทธิภาพของคาเคนทั้งเจ็ดเส้น ก็กระหน่ำฟาดใส่ิญญาเงาอาวุธอสูรเต่า
มันบิดตัวโฉบเฉี่ยวหนีการโจมตีพร้อมกับ ใช้นอเขาเต่าที่แดงฉานดุจเถ้าถ่านไฟลาวาม้วนกับ พุ่งชนแบบเต็มๆ
เปี๊ยะ!! เปี๊ยะ!!
วูบ วูบ!!
หนวดคราเคนที่ถูกเขาหน่อของอสูรเต่า ชนกระดอนกลับไปอย่างเ็ป มันสะบัดหนวดดิ้นเร่าๆ แต่หนวดนั้นมีหลายเส้นเหลือเกิน
สุดท้ายอสูรเต่าก็โดนหนวดเส้นหนึ่งพันตัวเอาไว้ มันดิ้นทุรนทุรายอย่างสุดกำลัง เสียงดังเปรี๊ยะสนั่นเข้าไปในแก้วหูของกริชเพชร หนวดคราเคนขนาดใหญ่บีบรัด จนอาวุธอสูรเต่าของเขาแตกคาหนวดของมัน
หนิงหนิงอ้าปากค้างเธอไม่อยากจะเชื่อว่ากายอสูรคาเคนระดับสาม กลับสามารถใช้หนวดบีบอาวุธอสูรเต่าที่มีกายอสูรระดับห้าได้อย่างสบาย กระดองของมันแตกแหลกละเอียดจนเธอต้องอ้าปากค้าง
"นายน้อยเรียกเอาอาวุธอสูรเต่าคืนกลับมาเดี๋ยวนี้ไม่เช่นนั้นอาจถูกบอลดวงจิตแก่นแท้ของหัวหน้าอสูรคาเคนดูดเอาไปได้"
กริชเพชรนึกถึงอาวุธอสูรของเขามันก็พุ่งปราดเข้ามาวางอยู่บนมือ เขานอของอสูรเต่าถูกบีบแตกร้าวเกือบทั้งลำ ด้วยที่ชายหนุ่มร่ายคาถาผนึกความเป็เ้าของนออาวุธ ในเวลาที่เร่งด่วนหัวหน้าอสูรคาเคน จึงไม่สามารถยึดอาวุธของเขาไปได้
"นายน้อยเปิดห้วงมิติปลุกิญญาอาวุธอสูรงูออกมาเดี๋ยวนี้ พวกเราต้องหนีมันแล้วปล่อยให้ิญญาอสูรงูต่อสู้พวกมันไปก่อน เราต้องเสียสละอาวุธชิ้นนี้แล้วล่ะ ถ้าพวกเราโดนมันจับได้เราได้ถูกบีบแตกละเอียดแน่"
วาบ วาบ!!
เธอพูดเร็วจี๋บอกชายหนุ่ม ให้เปิดห้วงมิติปลุกเขี้ยวอสูรงูออกมาสู้รบแทนเขา กริชเพชรนึกถึงอาวุธเขี้ยวอสูรงูมันก็กลับวางอยู่บนฝ่ามือ ชายหนุ่มไม่มีเวลาคิดอะไรอีกต่อไป เขาร่ายคาถาปลุกิญญาอสูรงู ออกมาจากห้วงมิติที่มีรัศมีสามฟุต
วูบ วูบ!
วาบ วาบ!
ก็มีร่างของอสูรงูขนาดตัวมหึมาปราดออกมาดุจต้นมะพร้าวที่เลี้ยวลดคดเคี้ยว เข้าขัดขวางหนวดของอสูรคราเคน ที่ระดมพุ่งเข้ามาหมายจับตัวกริชเพชร และภูตอสูรงูหนิงหนิง เมื่ออาวุธเขี้ยวงูอสูรถูกปลุกออกมา เงาพลังิญญาของมันก็พุ่งตรง เข้าฉกกัดอสูรคาเคนต้านทานการโจมตีอย่างสุดกำลัง ร่างที่คดเคี้ยวเลื้อยไปในน้ำทะเล โฉบเฉี่ยวว่องไวกว่าอสูรเต่าเป็สิบเท่า มันจึงหลบเลี่ยงการโจมตีของเหล่าอสูรคราเคนที่เบียดเสียด ตีวงรายล้อมเข้ามาหมายจับกริชเพชรที่อยู่ตรงกลาง
ครึนๆ ๆ!! วาบๆ ๆ!!
ปัง!!
"อ้ากกกกก! .กรอด.."
วูบๆ ๆ!!
หนิงหนิงม้วนตัวหลบหลีกหนวดคราเคนที่พันยั้วเยี้ยไขว่คว้าหมายจะรัดนาง ยังไงหนิงหนิงก็เป็ภูตอสูรระดับสี่ ความสามารถของนางไม่ได้เด่นล้ำเกินกว่าพวกคาเคน ที่มีรูปร่างใหญ่โตสุดท้ายหนวดคาเคนเส้นหนึ่ง ก็โบยตีลำตัวของนางงูสาวเธอบิดตัวเร่าๆ ด้วยความเ็ป
วาบๆ ๆ!! ปังๆ ๆ!!
"อ้ากๆ ๆ!! "
คลึนๆ ๆ!!
หนิงหนิงโอบรัดพันตัวเป็วงกลมป้องกันกริชเพชรไว้ตรงกลาง หมุนคว้างเป็วงด้วยความแรงของลำตัวนาง ที่สะบัดจนทำให้หนวดของคาเคนถูกตีโต้กลับไป ไม่สามารถโจมตีฟาดเข้าจนถึงตัวกริชเพชร
หญิงสาวอ้าปากกว้างพ่นน้ำเป็วงกลม หมุนเป็กงจักรพุ่งกราดออกเป็ลูกใหญ่เกือบยี่สิบเมตร เข้าห้ำหั่นหนวดคาเคนที่อยู่ด้านล่าง เกิดเป็แผลเหวอะหวะเืของอสูรร้ายท้องทะเลลึก
คลึนๆ ๆ!!
ซ่าๆ ๆ!!
กระจายไปทั่วท้องน้ำยิ่งทำให้พวกมันเดือดดาลตาแดงก่ำคำรามเสียงครืนๆ เพิ่มความดุร้ายให้พวกมันสุดแสนคณานับ
คราเคนเกือบสิบตัว อ้าปากกว้างฟันแหลมคมดุจใบเลื่อยขนาดั์ หมายจะกลืนกินอสูรน้ำจืดอย่างกริชเพชรเข้าไปลงคอ ขย้ำให้ตายคาปากของพวกมัน
"นายน้อยข้าจะไม่ไหวแล้วกำลังกายอสูรของพวกมัน แข็งแกร่งเพราะความใหญ่โตและหนังหนา อาวุธของพวกเราไม่สามารถจัดการมันได้นายน้อยเรียก เกล็ดอาวุธเทพออกมาเถอะ เราอาจจะมีทางรอดทางเดียวนี้เท่านั้น
นายน้อยบอกให้ิญญาอาวุธ อสูรงูเปิดทางให้เราด้านนั้นมีอสูรคราเคนอยู่ตัวเดียว เราต้องทะลวงผ่านช่องนั้นไป.." เสียงของหนิงหนิงร้องบอกกริชเพชร
'ิญญาอสูรงูเปิดทางด้านนั้นให้เรา..'
ความคิดของกริชเพชรร้องสั่งิญญาอสูรงูมันพุ่งกราดออกไป ตรงเข้าฉกกัดคราเคนขนาดั์ที่อยู่ด้านหน้าเ้านายอย่างรวดเร็ว
คมเขี้ยวของมันเหมือนมีฤทธิ์เดชพิษร้ายฉกกัด ทำให้หนวดอสูรคราเคนเหมือนโดนยิงยาสลบ มันชาตกลงด้านล่างทันทีแต่หนวดอีกเจ็ด เส้นของมันก็ยังไม่ยอมหยุดยั้ง ตวัดฟาดิญญางู เสียงดังสนั่นเงาร่างของอาวุธเขี้ยวอสูรแตกสลายทันที
ฉึก!!
เปี๊ยะ!! "
วูบๆ ๆ!!
หญิงสาวไม่มีเวลาดู การต่อสู้ของคราเคนกับิญญาอาวุธอสูรงู เธอรีบม้วนพากริชเพชรหนีลงไปใต้ท้องอสูรคราเคนที่เปิดออก เพราะหนวดข้างหนึ่งของคราเคนตกลง เธอแฉลบพ้นออกจากวงล้อมไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"อสูรคราเคนของข้าจงตามไปจับมันเดี๋ยวนี้.."
หัวหน้าคราเคนกระทืบเท้าลงบนหัวของลูกสมุนมัน
อสูรคราเคนขนาดใหญ่พุ่งกราดนำหน้าเหมือนจ่าฝูงตามหนิงหนิงไปอย่างไม่ลดละ
"นายท่านเปิดห้วงมิติเรียกิญญาเกล็ดอาวุธอสูรออกมา..."
หนิงหนิงร้องบอกชายหนุ่ม กริชเพชรเรียกเกล็ดอาวุธเทพออกมาวางไว้บนมือ ร่ายคาถาเปิดห้วงมิติเป็รัศมีสามฟุตเหมือนเดิม เสียงครืนๆ ดังมาจากห้วงมิติที่ชายหนุ่มเปิดออก
ครืน ครืน!!
วาบ วูบๆ!
เสียงที่กระจายออกจากห้วงมิติของเขามันสั่นสะท้าน จนคราเคนเกือบสิบกว่าตัวที่พุ่งตามกริชเพชรมาต้องหยุดชะงัก เพราะแรงต้านอันมหาศาลดุจเขื่อนขนาดใหญ่ ป้องกันการโจมตีของพวกมันอย่างกะทันหัน
เปี๊ยะ เปี๊ยะ!
คลึน คลึน!
"โอ้ว..! อาวุธอะไรกันนี่? ..ทำไม? มันช่างร้ายกาจมีพลังมหาศาล มันต้องเป็อาวุธขั้นเทพแน่นอน ..เฮ่อๆ ..อสูรวารีน้ำจืดเ้าอย่าคิดว่าพลังแค่นี้จะสามารถหยุดข้าได้...ตามไปฆ่ามัน.." เสียงของหัวหน้าอสูรคราเคนคำรามสั่ง
กรอด!
เปี๊ยะ!!
แขนทั้งแปดของมันงอกยาวขึ้นกว่าเก่าสะบัดฟาดบนหัวของลูกสมุนตัวใหญ่สุด ที่หัวหน้าใช้ขับขี่เป็พาหนะพุ่งกราดออกไปหากริชเพชรอย่างรวดเร็ว
ด้วยการหยุดชะงักของกลุ่มคราเคน เพราะโดนพลังคลื่นเสียงที่หลุดลอยออกจากห้วงมิติ ที่ชายหนุ่มเปิดออก ทำให้หนิงหนิงและเขาพุ่งหนีห่างออกไปเกือบพันฟุต
"นายน้อยเกล็ดอสูรเป็ของสัตว์อสูรโบราณขนาดมหึมาแน่นอน พลังกายอสูรระดับห้าของท่านไม่สามารถ เปิดห้วงมิติให้มันหลุดออกมาได้ถ้าขืนเป็อยู่อย่างนี้ พวกเราต้องโดนจับแน่ๆ ท่านรีบกินเนื้อสองชิ้นนั้นเถอะ เพิ่มระดับกายอสูรขึ้นอีก
เพื่อเปิดห้วงมิติออกกว้างกว่านี้ ให้ิญญาอาวุธอสูรเทพตัวนั้น ออกมาสู้รบแทนเรา ข้าคิดว่ามันต้องใหญ่มากๆ ขนาดพลังเสียงของมัน ยังต้านทานการโจมตีของเหล่าอสูรคราเคนขนาดั์ให้หยุดชะงักได้ ถ้าสามารถปลุกิญญาเกล็ด
อาวุธอสูรเทพตัวนี้ออกมา ข้าเชื่อว่ามันต้องต่อสู้กับพวกอสูรปลาหมึกคราเคนเหล่านี้ได้แน่.."
หนิงหนิงรีบร้องบอกชายหนุ่ม กริชเพชรใช้มือเกาะคอหนิงหนิง ด้วยความเร็วของเธอที่พุ่งหนีพวกคราเคน ทำให้เขาไม่ค่อยถนัดนัก ที่จะเรียกอาวุธเกล็ดอสูรเทพออกมา
...................................................................................................................................
13K
![[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734091024_52065864.webp)
