ผู้พิชิตซอมบี้

1 เดือนต่อมา....

“เฮ้อนั่งสมาธินานๆนี่ทำให้ปวดเมื่อยยิ่งนัก”

เอริคเดินออกมาจากตำหนักพร้อมกับขยับตัวไปมา

หลังจากวันนั้นที่ทดสอบฝีมือพวกเขาก็ผ่านมา1 เดือนแล้ว...

เอริคถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องในวันนั้น

นึกแล้วก็ช่างรู้สึกสงสารตัวเองยิ่งนัก

ผลจากการต่อสูนั้นทำให้ข้า.....

ต้องนอนดูดาวถึง 3วัน 3คืน!!

ย้อนกลับไปเมื่อตอนนั้น.....

“ท่านพี่ตำหนักท่านพังเช่นนี้แล้วท่านจะนอนยังไงล่ะขอรับ?”

อลันมองไปที่ตำหนักของเอริคที่พังพินาศแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ถึงยังไงก็เป็นเพราะพวกเขาส่วนนึงที่ทำให้ตำหนักเอริคพัง

“ถ้าเจ้านอนที่นี่ไม่ได้เจ้าไปนอนกับขะ..ข้าก็ได้”

เอวาเอ่ยปากถามเอริคด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

นอนห้องเจ้า?

ข้าเกรงว่าคงจะไม่ได้นอนมากกว่า!!

“อะแฮ่ม!ปรมาจารย์ที่แท้จริงไม่ว่าที่ไหนก็สามารถนอนได้”

เอริคหันหลังให้กับพวกเขาแล้วเงยหน้ามองฟ้าพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกับผู้อาวุโสที่ข้ามผ่านยุคสมัยมาช้านาน

อลันมองไปที่แผ่นหลังของเอริคด้วยความสับสน

การนอนมันเกี่ยวกับการเป็นปรมาจารย์ด้วยหรอ?

แน่นอนว่าเขาเพียงแค่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป

“เอาล่ะตอนนี้พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”

“งั้น...พวกข้าไปก่อนนะเอริค”

ลูคัสมองไปที่เอริคด้วยความลังเลก่อนจะจากไป

ข้าไม่เข้าใจจริงๆว่าเขาจะทำเท่ไปทำไม?

เมื่อคนอื่นๆจากไปกันหมดแล้วเอริคก็หันหน้ากลับมามองตำหนักของเขาที่กลายแป็นเศษซากลง

บัดซบ!บัดซบเอ้ยยยยย

เอริคอยากร่ำไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา

ตำหนักข้าาาาาาาาา

กลับมาที่ปัจจุบัน....

3วัน3คืนที่ข้าต้องนอนตบยุงข้าจะไม่มีวันลืมเลย!!

ถึงแม้ว่าหลังจากนั้นตำหนักจะซ่อมเสร็จก็เถอะ

เอริคกำหมัดแน่นพร้อมกับสาบานเงียบๆในใจ

จะว่าไปแล้ว.....

ทำไมดีแลนกับท่านลุงแลนดอนถึงยังไม่กลับมาอีกกัน?

เอริคขมวดคิ้วลงเล็กน้อยก่อนตะโกนเรียกคนคุ้มกันคนหนึ่ง

“เรียกเซนมาพบข้าที!”

“ขอรับ!”

ตึกๆๆๆๆๆ

“ท่านพี่เรียกข้า?”

“ได้ข่างดีแลนกับลุงแลนดอนรึไม่?”

“ข้าได้ส่งคนออกไปตามหาพวกเขาแล้วขอรับเกรงว่าจะต้องใช้เวลาอยู่บ้าง แต่อีกไม่นานก็น่าจะได้ข่าวแล้วขอรับ”

“อืม”

จากเวลาที่นานขนาดนี้เกรงว่าจะได้ข่าวร้ายมากกว่าข่าวดีแล้ว....

แต่ถึงยังก็มีผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่2 ถึง 2คน....

“รายงาน!รายงานขอรับ!”

ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อน

“ใจเย็นก่อน!แล้วค่อยๆเล่ามา”

เซนหันไปบอกทหารที่วิ่งเข้ามาตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อให้ใจเย็น

“ขะ..ขอรับเรา...เราพบตัวท่านแลนดอนแล้วขอรับ”

“พบตัวแล้วงั้นรึ?แล้วเขาอยู่ไหนกัน?”

“ท่าน..ท่านแลนดอนพักฟื้นตัวอยู่ที่เรือนพยาบาลขอรับ”

“เรือนพยาบาล?เขาบาดเจ็บ?”

เอริคได้ยินแบบนั้นก็แววตาทอประกายเย็นชาถามทหารนายนั้นด้วยเสียงเคร่งเครียด

“ขะ...ขอรับ ท่านแลนดอนได้รับบาดเจ็บสาหัส”

ทหารตอบเอริคด้วยท่าทีหวาดกลัว

“แล้วดีแลน?”

“ไม่ทราบขอรับตอนหน่วยค้นหาถูกส่งออกไปก็พบเจอแค่ท่านแลนดอนที่ตัวโชกเลือดนอนหมดสติคนเดียวขอรับ”

เมื่อทหารนายนั้นพูดจบบรรยากาศก็กลายเป็นเงียบลง

“ไปดูท่านลุงแลนดอนก่อน”

เอริคพูดจบก็เดินออกจากตำหนักไป

เซนไม่พูดอะไรเพียงเดินตามเข้าไปเงียบๆ

เรือนพยาบาล......

เอริคเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกวาดตามองรอบๆ

ภายในมีเอวาและลูคัสนั่งเฝ้าอยู่

“เอริค”

เอวาส่งเสียงเรียกเอริคอย่างเศร้าๆ

“อืม”

เอริคทำเพียงพยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

 “ท่านลุงแลนดอน”

“อะ..เอริครึ?”

แลนดอนได้ยินเสียงคนเรียกก็ลืมตาขึ้นมาดู

“ขอรับเป็นข้าเองท่านลุงท่านบอกได้รึไหมขอรับว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

“มันเป็นโจรบัดซบ!”

แลนดอนกำหมัดแน่นด้วยความเครียดแค้น

“พวกโจร?พวกโจรมันสามารถทำท่านลุงบาดเจ็บถึงขนาดนี้เชียว”

เซนถามแลนดอนด้วยความไม่เข้าใจ

พวกโจรพวกนี้ไม่มีทางที่จะมีผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่2หลายคนแน่

“ท่านลุงคนอื่นๆในกองกำลังของท่าน.....”

เอริคถามแลนดอนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“พวกเขาตาย...ตายหมดแล้ว”

“ตาย!ตายหมดแล้ว!เป็นไปได้เยี่ยงไรกัน?!”

“นั้นเป็นกองกำลังผู้ฝึกตนกว่า100นายเลยนะขอรับแล้วก็ยังมีแม่ทัพสวรรค์ดีแลนไปด้วยอีกนะขอรับ!”

เซนพูดออกมาด้วยความเหลือเชื่อ

เป็นไปไม่ได้!นั่นเป็นถึงกองกำลังหมาป่าทลายสวรรค์เชียวนะ?ที่สำคัญยังมีแม่ทัพหมาป่าสวรรค์ที่สามารถรวมพลังกองกำลังได้อีก

ไม่ต้องพูดถึงว่ามีผู้ฝึกหัดปราณถึง 2 คน

แต่ทั้งหมดตายหมดแต่รอดมาเพียงคนเดียว?

พวกนั้นใช่โจรจริงๆน่ะรึ?

“พวกนั้นไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนักหรอกแต่เป็นเพราะข้าตกหลุมพรางมันเข้าต่างหาก”

“หลุมพราง?”

“ใช่!ข้าจะเล่าทุกอย่างให้พวกเจ้าฟัง”

แลนดอนสีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโศกเศร้าก่อนจะค่อยๆเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นยันจบ