แน่จริงก็เข้ามา! หญิงอัปลักษณ์เช่นข้าจะสั่งสอนขยะอย่างพวกเจ้าเอง

        ครั้นเห็นใบหน้าเศร้าสลดของหลานสาวสุดที่รักสีหน้าของหรงกุ้ยเฟยก็ฉายประกายยากคาดเดา ไฟโทสะลุกโชนในดวงตา

        ทว่าที่แล้วมานางใช้ชีวิตอยู่ในวังหลังที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งคว้าชัยชนะเหนือศัตรูมานับไม่ถ้วน จนยามนี้สามารถนั่งในตำแหน่งได้อย่างมั่นคงถึงแม้ในใจจะเดือดดาลเพียงใดนางก็ไม่มีทางตะโกนโวยวายฝ่ายตรงข้ามทำให้เกียรติยศของกุ้ยเฟยต้องหมองมัว

        หรงกุ้ยเฟยปรายตามองเสิ่นจื่อโยวด้วยสายตาเย็นชาในใจลอบเหยียดหยัน ก็แค่เด็กสาวต่ำช้าที่ขนยังขึ้นไม่ครบคนหนึ่ง บังอาจยิ่งนักที่เดินเข้ามาในวังหลวงด้วยอากัปกิริยาเช่นนี้

        ยามนี้ปล่อยให้นางหยิ่งผยองไปเถิดอีกไม่นานนางก็ต้องร้องไห้แล้ว!

        หรงกุ้ยเฟยคิดถึงสารพันวิธีที่จะใช้ทรมานเสิ่นจื่อโยวไว้แล้วสำหรับคนที่ไม่ฟังความพรรค์นี้ แต่ไรมานางไม่เคยปราณี

        หรงกุ้ยเฟยปิดฝาถ้วยน้ำชาลงด้วยแรงไม่หนักไม่เบาน้ำเสียงราบเรียบดังขึ้น “เสิ่นจื่อโยว เจ้ารู้หรือไม่ว่ายามนี้ตนเองอยู่ที่ใด เหตุใดเมื่อพบข้าแล้วจึงยังไม่คุกเข่าทั้งยังมาโต้เถียงหลานสาวของข้าเจ้าต้องการให้ข้าสั่งสอนเจ้าด้วยตนเองหรือว่าสิ่งใดที่เรียกว่า ‘กฎระเบียบ’”

        ดวงตาของเสิ่นจื่อโยวหรี่เล็กลงยามพินิจมองหรงกุ้ยเฟยในอาภรณ์งดงามหรูหราที่ประทับอยู่บนตำแหน่งประมุข

        ผ่านไปเพียงชั่วครู่นางจึงหัวเราะออกมาเบาๆ และยอบกายให้กับหรงกุ้ยเฟย พลางกล่าว “ถวายพระพรกุ้ยเฟย ขอให้กุ้ยเฟยเกษมสำราญ”

        หรงกุ้ยเฟยเลิกคิ้วขึ้นสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน “มิใช่ว่าข้าให้เจ้าคุกเข่าลงหรือ เหตุใดเจ้าจึงเพียงยอบกาย”

        เสิ่นจื่อโยวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ช้าไม่เร็ว“กุ้ยเฟยโปรดระงับโทสะ ตั้งแต่วัยเยาว์หม่อมฉันก็เก็บตัวอยู่แต่ในเรือนในไม่เคยคุกเข่าแก่ฟ้าดินทั้งยังไม่เคยคุกเข่าให้บิดามารดาจึงไม่ค่อยเข้าใจว่าลักษณะ ‘การคุกเข่า’ เป็นเช่นไร มิสู้กุ้ยเฟยแสดงให้หม่อมฉันดูสักครั้ง?”

        “บังอาจ! เสิ่นจื่อโยว เจ้ามีสถานะอะไรถึงได้กล้าสั่งให้หรงกุ้ยเฟยคุกเข่าให้เจ้า?!” บิดาของหรงเมิ่งหลันตบโต๊ะตวาดเสียงกร้าว

        “หม่อมฉันย่อมไม่กล้าเพียงแต่เมื่อครู่กุ้ยเฟยได้ตรัสเองว่าจะสอนกฎเกณฑ์ให้หม่อมฉันด้วย ‘ตนเอง’ กุ้ยเฟยทรงวางตนใกล้ชิดกับราษฎรยิ่งนักมิเสียทีที่แต่ไรมากุ้ยเฟยก็ได้รับการกล่าวขานว่า ‘มีพระเมตตา’”

        ‘มีพระเมตตา’ เสิ่นจื่อโยวเน้นย้ำอักษรสี่คำนี้ทีละคำแต่เมื่อฟังแล้วกลับไม่คล้ายคำยกย่องชื่นชมทว่าคล้ายการเสียดสีมากกว่า

        เหน็บแนมที่หรงกุ้ยเฟยตีสองหน้าเหน็บแนมถึงจิตใจอันโหดเหี้ยมอำมหิตของหรงกุ้ยเฟย

        เพลิงโทสะในใจของหรงกุ้ยเฟยพลันทะยานขึ้นสู่ศีรษะนางเดือดดาลจนหัวเราะออกมา

        “ดีมาก ปากช่างแหลมคมยิ่งนักตั้งแต่ข้าได้มานั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดกล้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้เลยเสิ่นจื่อโยว เจ้านับเป็นคนแรก”

        หรงกุ้ยเฟยกล่าวจบนัยน์ตาก็ปรากฏประกายอำมหิต“ในเมื่อแม่นางเสิ่นต้องการให้ข้าสั่งสอนกฎระเบียบให้แก่เจ้าด้วย ‘ตนเอง’เช่นนั้นย่อมได้ วันนี้ข้าจะตั้งใจสั่งสอนเจ้า! ทหารจงคุมตัวเสิ่นจื่อโยวออกไปตีขา ตีจนกระทั่งนางรู้จักคำว่า ‘คุกเข่า’!”

        “พ่ะย่ะค่ะ!”

        องครักษ์น้อมรับคำ ก้าวยาว ๆ เข้าไปหาเสิ่นจื่อโยว

        นัยน์ตาของเสิ่นจื่อโยวฉายประกายกร้าวในตำแหน่งที่ทุกคนไม่ทันสังเกตนิ้วมือนางเคลื่อนไหวเป็นสัญญาณมือซับซ้อน

        สัญญาณมือนี้รวดเร็วจนไม่ว่าผู้ใดก็ไม่ทันสังเกต

        หรงเมิ่งหลันจับจ้องเสิ่นจื่อโยวไม่ไหวติงครั้นเห็นนางไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดก็หลงนึกว่านางเกิดความหวาดกลัวเสียแล้ว

        หรงเมิ่งหลันคลี่ยิ้มออกมาอย่างย่ามใจ

        ในขณะที่องครักษ์ใกล้จะสัมผัสแขนของเสิ่นจื่อโยวหรงกุ้ยเฟยก็พลันส่งเสียงร้องแหลม “กรี๊ด” ออกมา มือไม้ของนางสั่นเทา กวาดเอาถ้วยน้ำชาที่อยู่ข้างมือพลิกหล่นทันที

        ความสนใจของทุกคนจึงตกไปอยู่บนร่างของหรงกุ้ยเฟยบรรดาองครักษ์ต่างหยุดการเคลื่อนไหวมองไปยังหรงกุ้ยเฟยที่อยู่บนตำแหน่งประมุขด้วยสายตาสับสน

        ดูคล้ายหรงกุ้ยเฟยจะกำลังตื่นตกใจกับบางสิ่งนัยน์ตาสั่นระริก มือทั้งคู่สั่นเทา

        “เมื่อครู่พวกเจ้า...ได้ยินเสียงอะไรหรือไม่” หรงกุ้ยเฟยถามด้วยเสียงหอบโยน

        ทุกคนต่างสบสายตากันก่อนโคลงศีรษะแล้วกล่าว“กราบทูลกุ้ยเฟย พวกกระหม่อมไม่ได้ยินอะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ”

        “ไม่มี? ไม่มี...”ร่างของหรงกุ้ยเฟยสั่นสะท้านไปชั่วครู่ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง

        นางกวาดตามองไปยังเบื้องล่างก็พบกับเสิ่นจื่อโยวที่สบสายตากับตนอย่างไม่หวั่นเกรงโทสะในทรวงอกพลันโหมกระพือขึ้นอีกครา ขับไล่ความหวาดกลัวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

        “พวกเจ้ากำลังรออะไรอยู่ ไม่ได้ยินคำสั่งของข้าเมื่อครู่หรือจับนางโบยให้หนัก! โบยจนกว่าเสิ่นจื่อโยวจะรู้จักกฎเกณฑ์!”

        หรงกุ้ยเฟยนำความหวาดกลัวและความโกรธไปลงบนร่างของเสิ่นจื่อโยว

        บรรดาองครักษ์เคลื่อนไหวอีกครั้งในยามนี้เองข้างหูของหรงกุ้ยเฟยก็มีเสียงดังกังวานของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น

        “ท่านแม่...”

        หรงกุ้ยเฟยกรีดร้องอย่างเสียอาการขึ้นอีกครานางลุกขึ้นจากที่ประทับ ถามด้วยท่าทีดุดัน

        “พวกเจ้ามีผู้ใดกำลังกล่าวสิ่งใด แท้จริงแล้วเมื่อครู่เป็นพวกเจ้าคนใดที่เอ่ยวาจา?!”

        ทุกคนต่างข้ามองเจ้า เจ้ามองข้าสบสายตาประสานกัน

        เมื่อครู่มีใครกล่าวสิ่งใดหรือ...ไม่มีสักคน

        ความเงียบงันของทุกคนทำให้ความหวาดกลัวในจิตใจของหรงกุ้ยเฟยยิ่งสลักลึกแม้จะกล่าวว่าหลายปีมานี้มือของนางเปื้อนโลหิตมาไม่น้อยแต่นั่นก็เป็นเลือดของฝ่ายตรงข้าม

        ถึงแม้เลือดของฝ่ายตรงข้ามจะเปรอะเปื้อนเพียงใดแต่ก็ไม่อาจสร้างความกดดันในใจได้เท่ากับการบีบคอสังหารบุตรสาวของตนเอง

        หลายปีมานี้หรงกุ้ยเฟยใช้ชีวิตอยู่ในความรู้สึกผิดอันหนักหน่วงทว่าด้านหนึ่งนางก็พร่ำสะกดจิตตนว่าทุกสิ่งนี้คุ้มค่า

        หากในปีนั้นนางไม่ใจเหี้ยมไม่ลงมือกระทำเรื่องเหล่านั้นไม่มีข้ออ้างการตายของลูกสาวเพื่อใช้กำจัดฮวาเฟยสุดท้ายคนที่ต้องถูกส่งเข้าพระตำหนักเย็นก็อาจเป็นตัวนางไม่ใช่ฮวาเฟยผู้ได้รับความรักความโปรดปรานจากฮ่องเต้อย่างลึกซึ้ง

        หรงกุ้ยเฟยกัดริมฝีปากในขณะที่กำลังพร่ำบอกตนว่าเสียงเมื่อครู่เป็นเพียงนางที่หูแว่วไป เสียงข้างหูก็ดังขึ้นอีกครา

        “พระมารดาเหตุใดท่านจึงต้องสังหารลูก”

        “พระมารดาลูกอยู่ด้านล่างหนาวเหลือเกิน ท่านลงมาอยู่เป็นเพื่อนลูกได้หรือไม่...”

        “กรี๊ด...ออกไป! เจ้ารีบออกไป!เจ้าไม่ใช่ลูกของข้า! จงออกไปเสีย...”หรงกุ้ยเฟยตกใจจนสูญเสียสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิงนางโบกสะบัดสองมือไปมากลางอากาศคล้ายกำลังขับไล่บางสิ่ง

        เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของหรงกุ้ยเฟยทุกคนยังจะมีกะจิตกะใจจัดการเสิ่นจื่อโยวอีกหรือพวกเขาหลายคนรีบวิ่งไปทางหรงกุ้ยเฟยหมายจะสงบสติอารมณ์ของนางไว้ยังมีอีกหลายคนที่รีบวิ่งออกไปเรียกหมอหลวง

        มุมปากของเสิ่นจื่อโยวยกหยักขึ้นช้า ๆนัยน์ตาฉายประกายสนุก

        หรงเมิ่งหลันพยายามจับแขนขาของหรงกุ้ยเฟยอยู่หลายคราแต่ก็ไร้ผลหางตาของนางหันไปมองเสิ่นจื่อโยวโดยไม่ตั้งใจ

        ครั้นเห็นเสิ่นจื่อโยวยังยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความสงบนิ่งในหัวของนางก็ปรากฏความคิดหนึ่งวาบผ่าน

        เมื่อคิดถึงงานเลี้ยงฉลองที่ฮ่องเต้ทรงจัดให้เหล่าขุนนางในราตรีนั้นเสิ่นเชียนซีที่ล่วงเกินเสิ่นจื่อโยวก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งโดยไร้สาเหตุเช่นนี้

        “เสิ่นจื่อโยว! เจ้าเองใช่หรือไม่ที่ทำให้ท่านอาทรงมีสภาพเช่นนี้!”

        หรงเมิ่งหลันชี้ไปทางเสิ่นจื่อโยวและผรุสวาทอย่างเคียดแค้นจากนั้นนางจึงหันไปสั่งการองครักษ์คนอื่น “ทหาร! รีบเข้าไปจับตัวเสิ่นจื่อโยวโทษฐานที่นางทำร้ายกุ้ยเฟย!”

        สีหน้าของเสิ่นจื่อโยวพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในตำแหน่งที่หรงเมิ่งหลันมองไม่เห็นนางทำสัญญาณมือซับซ้อนขึ้นอีกครั้ง

        หรงเมิ่งหลันกล่าวได้ไม่ผิดที่หรงกุ้ยเฟยมีสภาพเช่นในยามนี้เป็นเพราะนาง

        นางลอบแปะยันต์ลวงตาบนร่างของหรงกุ้ยเฟยอย่างไร้สุ้มเสียงจนทำให้นางสามารถควบคุมประสาทสัมผัสทั้งห้าของหรงกุ้ยเฟยได้

        หลายปีมานี้หรงกุ้ยเฟยได้ถูก ‘ผี’ ในใจตนเองทรมานอย่างแสนสาหัส เพียงนางลอบเพิ่มฟางเส้นเล็ก ๆ ลงไป ความนึกคิดของหรงกุ้ยเฟยก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

        ถึงแม้หรงเมิ่งหลันจะสงสัยนางแล้วอย่างไรนางไม่ได้ทิ้งร่องรอยหรือหลักฐานอันใดไว้ ในเมื่อหรงเมิ่งหลันต้องการจับนางโดยไร้หลักฐานเช่นนั้นก็อย่าได้กล่าวโทษที่นางจะไม่เกรงใจกันแล้ว!

        มุมปากของเสิ่นจื่อโยวยกหยักขึ้นน้อยๆหลังจากที่นางทำสัญญาณมือเสร็จสิ้นเบื้องหน้าของหรงกุ้ยเฟยก็ปรากฏเป็นภาพลวงภาพใหม่

        นางเห็นหรงเมิ่งหลันเป็นบุตรสาวของตนเองที่กำลังจับแขนของนางพลางเอ่ยถามอย่างกล้ำกลืน“พระมารดา ท่านลืมเสี่ยวเยว่ไปแล้วใช่หรือไม่ ทั้งที่เสี่ยวเยว่เป็นเด็กที่ท่านตั้งครรภ์ถึงสิบเดือนก่อนจะคลอดออกมา...”

        ‘เสี่ยวเยว่’ ที่อยู่ตรงหน้านั้นสองข้างแก้มอาบรินไปด้วยน้ำตาเลือดใบหน้าซีดขาวไร้ซึ่งโลหิต อีกทั้งบนลำคอยังมีรอยนิ้วมือ!

        หรงกุ้ยเฟยยิ่งกรีดร้องเสียงดังขึ้นก่อนจะฟาดฝ่ามือไปบนใบหน้าของหรงเมิ่งหลัน!

        หรงเมิ่งหลันถูกนางตบจนล้มคว่ำลงไปบนพื้นนางมองไปยังหรงกุ้ยเฟยที่คลุ้มคลั่งอย่างเหลือเชื่อ

        เพียงแต่ในสายตาของหรงกุ้ยเฟย หรงเมิ่งหลันกลับแปรเปลี่ยนเป็นอีกร่างหนึ่ง

        ‘เสี่ยวเยว่’ ฟุบอยู่บนพื้น จับชายกระโปรงของนางไว้แล้วกล่าว “ท่านแม่...ข้าเจ็บมาก...เหตุใดท่านจึงต้องตีเสี่ยวเยว่เสี่ยวเยว่เจ็บเหลือเกิน...”

        กล่าวจบยังแลบลิ้นยาวไปหาหรงกุ้ยเฟย...

        หรงกุ้ยเฟยหวาดกลัวจนดึงทึ้งผมของตนเองไว้ทว่าในเวลาถัดมาหัวใจนางพลังเขม็งตึง สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นดุร้าย

        นางกระโจนเข้าหา ‘เสี่ยวเยว่’ จากนั้นยังพยายามบีบลำคอของนาง

        “ขอโทษ...แม่เองก็ไม่อยาก...เจ้าอย่าได้กล่าวโทษข้า...อย่าได้กล่าวโทษ...หากจะโทษก็ต้องโทษที่เจ้าเกิดมาในเวลาไม่เหมาะสม...ในเมื่อเจ้าตายไปแล้วเช่นนั้นก็จงตายไปอีกครั้งเถิด...”

        หรงเมิ่งหลันถูกบีบคอจนดวงตาแทบถลนออกมาลมหายใจในทรวงอกที่เบาบางลงทำให้นางสัมผัสได้ถึงรสชาติแห่งความตาย

        นางอยากดึงนิ้วมือของหรงกุ้ยเฟยออกทว่าอีกฝ่ายได้ตัดสินใจที่จะกระทำการด้วยใจโหดเหี้ยมแล้วหรงเมิ่งหลันที่มือเท้าอ่อนแรงไม่สามารถดึงมือของหรงกุ้ยเฟยออกได้เลย!

        สิ่งที่ทำให้นางสะพรึงมากที่สุดก็คือนางคล้ายได้ยินความลับอันยิ่งใหญ่ความลับหนึ่ง...

        บุตรสาวของท่านอา...ถูกท่านอาสังหารด้วยตนเอง?!!!

        ในชั่วขณะนี้เองที่หรงเมิ่งหลันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตนเองจะไม่เคยมาที่นี่ในวันนี้!