Stardust Realm -Online-

Stardust Realm Online [2] เพลเยอร์ผู้ทำลาย ~Another Side~

        เธอลืมตาขึ้นมาในความมืด

        เสียงเพลงจากเครื่องเป่าบรรเลงเบาๆ

        ได้ยินเสียงลำธาร

        รอบตัวเป็นสีม่วง พืชพันธุ์สีบานเย็นห้อยจากด้านบน

        เธออยู่ในถ้ำ แหงนหน้าขึ้นก็เห็นเพดานที่ประดับประดาด้วยดาวนับล้านสวยงามจนลืมหายใจ

        “...”

        คำพูดต่างๆ เริ่มเข้ามาในสมอง...ดาว...ถ้ำ...น้ำ...ความทรงจำเรื่องรูปเสียง กลิ่น ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน กลิ่นของหญ้าหลังฝนตก กลิ่นดิน กลิ่นดอกไม้ เสียงนกเสียงน้ำ เสียงผู้คน พอเข้ามาแล้วก็เลือนหายไปเป็นฉากหลัง ไม่มีรูปร่างแน่นอน

        เธอเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าความทรงจำ

        ...ลัคนา

        ...คือชื่อที่ใช้เรียกตัวตนนี้

        “สวยใช่ไหมเจ้าคะ? ดวงดาวเหล่านั้นแท้จริงคือแสงไฟจากนครจักรกลมาคิน่าเจ้าค่ะ” เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นเด็กสาวเบิกตาเมื่อบางสิ่งลอยมาจากข้างบน

        “ดูเหมือนว่า...นายท่านจะมีคำขอพิเศษให้เข้าเล่นที่เซิร์ฟเวอร์SEA เจ้าค่ะ ข้าอาจจะเปลี่ยนเป็น INTER ไม่ได้ ขออภัยด้วยเจ้าค่ะที่ไม่ให้เลือก”

        “...?”

        “ทะ ท่านมีชื่อว่าลัคนาสินะเจ้าคะต้องการเปลี่ยนไหมเจ้าคะ?”

        “...”

        ลัคนางงเป็นไก่ตาแตก ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมีคนมาพูดโน่นพูดนี่? เสียงที่ไหลผ่านเหมือนเสียงน้ำ เมื่อทำความเข้าใจไม่ได้ก็ปวดหัวและล้มเลิกไป

        “ชื่อ...”

        “เจ้าคะ?”

        “ฉัน...ลัคนา...”

        “เจ้าค่ะ! นายท่านลัคนายินดีต้อนรับสู่สตาร์ดัสต์ เรล์มค่ะ!”

        “เธอ...คือ...?”

        “...ข้า?”

        “...อือ”

        ลัคนาจ้องร่างที่อยู่ตรงหน้า คนที่พูดไม่หยุดหย่อนเป็นหญิงสาวหน้าตางดงามมีปีกนกอินทรีสยายอยู่กลางหลัง ใส่เครื่องประดับรูปหยดน้ำเต็มตัว ท่อนล่างเป็นหางปลาลีบๆ

        “เพิ่งเคยมีคนถามชื่อเจ้าค่ะเลยประหม่าฮะๆ สกายดรอปเจ้าค่ะ ชื่อของข้าคือสกายดรอป”

        เธอคนนี้คือสกายดรอป ฉันคือลัคนา

        เด็กสาวทำความเข้าใจกับทุกสิ่งอย่างง่ายดายเหมือนเด็ก

        ที่นี่คือโลก

        ที่นี่คือโลกทั้งใบ

        โลกที่เธอสมควรอยู่

        “โอเคเจ้าค่ะ แนะนำตัวกันเรียบร้อยต่อไปเป็นการเลือกคลาสเจ้าค่ะ

        “สายอาชีพ...หรือ‘คลาส’ หลักของสตาร์ดัสต์ เรล์มมีอยู่เจ็ดคลาสเจ้าค่ะ ตามที่นายท่านเห็นรายละเอียดข้างหน้านี้ไม่ต้องคิดมากเพราะหลังจากเข้าเกมยังสามารถเปลี่ยนคลาสหลักได้แต่จะสูญเสียไอเทมเฉพาะคลาสที่ให้ไปตอนแรกนะเจ้าคะอย่างเช่น ถ้าคลาสเล่นแร่แปรธาตุเปลี่ยนไปเล่นคลาสนักดาบก็เสียหินนักปราชญ์ไป แน่นอนว่านี่คือสายหลักนอกจากนี้ยังมีสายรองที่หาได้จากในเกม ผสมผสานการเล่นได้ไม่จำกัดด้วยนะเจ้าคะ!”

        สกายดรอปวาดมือครั้งหนึ่งก็มีกระจกหลายบานปรากฏขึ้น ในกระจกแต่ละบานมีรูปของผู้คนหลากหลาย

        “นี่คือ...?” ลัคนาถามเสียงแผ่ว สกายดรอปเลิกคิ้ว จากนั้นก็พยักหน้า

        “นายท่านเป็นหนึ่งใน‘คนพิเศษ’ จริงด้วย ดูเหมือนว่าท่านผู้นั้นจะใส่คำสั่งพิเศษอย่างอื่นไว้ให้ด้วยเอ... ต้องทำอะไรบ้างนะ...จริงสิ! ต้องการให้อธิบายไหมเจ้าคะ?”

        ลัคนาที่ยืนฟังสกายดรอปพูดคนเดียวมาสักพักพยักหน้าหงึกหงัก

        “อือ... ข้าก็กลัวว่าจะพูดมากเกินไปจนนายท่านตามไม่ทันแล้วนายท่านก็จะเบื่อข้า ยืนยันฟังคำอธิบายไหมเจ้าคะ?”

        ลัคนายังพยักหน้า

        “ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มด้วย...คลาสนักดาบหรือเบลดมาสเตอร์ก่อนเลยไหมเจ้าคะ?

        “คลาสนี้ใช้อาวุธในหมวดดาบสายย่อยก็มีทั้งซามูไร อัศวิน โจรสลัดก็อาจจะใช่ เอ... อ้อ สายประสานกับคลาสอื่นที่สามารถรับได้ถ้าหากเล่นคลาสใดคลาสหนึ่งเจ้าค่ะ!สายดาบถ้าเลือกเล่นคลาสรองซึ่งเป็นสายประสานกับสายเมจก็... นักดาบเวทมนตร์ธาตุต่างๆเช่นดาบไฟ แล้วก็อาชีพทหารเสือที่สามารถใช้ได้ทั้งดาบและปืนยาว เป็นสายร่วมกับคลาสอาร์เชอร์ค่ะอ๊ะ ต้องรีบแล้วสิ เดี๋ยวไม่จบ”

        สกายดรอปลอยมายืนอยู่หลังภาพของนักรบสวมเกราะเหล็กท่าทางน่าเกรงขาม

        “ต่อมาก็เป็นคลาสเบอร์เซิร์กเกอร์เป็นคลาสเน้นพลังร่างกายเหมาะสำหรับการแทงค์เจ้าค่ะ เท่เอาเรื่องเลยนะเจ้าคะ อาวุธก็เป็นหอกโล่ ขวาน ค้อน และพวกอาวุธหนักต่างๆ ตัวอย่างสายก็เช่น กลาดีเอเตอร์ ไซบอร์ก การ์เดียนทุกคนมีโหมด <เบอร์เซิร์ก> ที่พาวเวอร์อัปได้ด้วยนะเจ้าคะ!

        “ซัมมอนเนอร์หรือนักอัญเชิญเป็นสายที่ต่อสู้ร่วมกับมอนสเตอร์เจ้าค่ะ ก็มีทั้งผู้ทำพันธะ ผู้ใช้กุญแจ แล้วก็สายขี่ต่างๆหลับรึยังคะ?”

        ลัคนาทำตาปริบๆ มองสกายดรอปที่ย้ายไปย้ายมาและพูดรัวๆ ไม่มีทีท่าจะหยุดวิธีพูดรัวเร็วแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงใครสักคนที่เคยเป็นเพื่อนกัน แต่ลัคนาก็จำไม่ได้ว่าคนที่เธอนึกถึงคือใคร

        “เมจคงไม่ต้องอธิบายมากเวทมนตร์ทุกประเภท อาร์เชอร์เป็นคลาสอาวุธระยะไกลทุกประเภทตั้งแต่ธนูไปจนถึงปืนใหญ่ประสานกับเมจเป็นสายปืนมานาได้ด้วยเจ้าค่ะ แอสแซสซินหรือคลาสนักฆ่าเป็นนักฆ่า...ตามชื่อก็มีตั้งแต่พวกสายยาพิษ หรือนินจาที่เอาไว้แค่ตบแล้วหนี เหมาะสำหรับหลอกล่อและลอบเข้าไปในเขตศัตรูหาวแล้ว...สุดท้ายคืออัลเคมิสต์หรือนักเล่นแร่แปรธาตุ เน้นไปที่การสร้างของตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบเป็นทั้งตัวสนับสนุนเพื่อนโดยใช้ไอเทมหรือสกิลไอเทม สกิลที่ใช้แล้วจะสร้างไอเทมเองโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายหรือวัตถุดิบเจ้าค่ะจบแล้วเจ้าค่ะ!”

        สกายดรอปหอบแฮกๆ หลังจากแทบจะกรีดร้องประโยคสุดท้ายออกมา

        ผลสุดท้ายคือลัคนาจำอะไรไม่ได้เลย

        “เอ่อ สรุปว่า...จะเลือกสายอะไรดีเจ้าคะ?”

        เธอนึก สมองที่แทบไม่มีอะไรเลยของเธอจำได้แค่สิ่งเดียว

        “นักดาบ”

        “ตามนั้นเจ้าค่ะอ๋อ แล้วก็...” สกายดรอปจุ๊ปาก “ในเมื่อรู้ชื่อข้าก็เท่ากับผ่านเงื่อนไขภารกิจพิเศษแต่ของรางวัลจะเป็นอะไรนั้น ดูได้ในเกมเลยเจ้าค่ะ”

        “เกม...?” ลัคนายังสับสน

        “จะว่าไป นายท่านจะเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาไหมเจ้าคะ? เปลี่ยนได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เกมนี้ไม่มีแบ่งแยกหญิงชายแต่ออกแบบรูปร่างได้เองเลยว่าอยากได้หุ่นประมาณไหนเจ้าค่ะชุดผู้เล่นใหม่มีผ้าคลุมผมให้ด้วยนะเจ้าคะ” เธอลอยเข้ามาใกล้ๆ จนได้กลิ่นฝนแล้วดึงแผงออกแบบหน้าตาตัวละครที่มีแถบเรียงกันเป็นพรืดให้ดู

        “...ไม่ดีกว่า” ลัคนาตอบเธอยังไม่เคยเห็นหน้าตัวเอง จะให้เปลี่ยนเลยมันก็แปลก

        “เจ้าค่ะ จากนี้จะส่งไป...กรี๊ด!”อยู่ดีๆ เธอก็ร้องเสียงหลง หลุมปรากฏขึ้นใต้เท้าลัคนา ร่างกายที่ไร้สิ่งพยุงของเด็กสาวร่วงลงไปโดยที่ยังไม่ได้ส่งเสียงร้องสักแอะ“ตายจริงๆ ข้าดีใจเกินไปหน่อย...เฮ้อ...ขอให้โชคดีนะเจ้าคะ นายท่านลัคนา...”

        ลัคนาอยากตะโกนด่าสักสองสามคำ แต่เธอดันนึกไม่ออกเสียนี่ว่าคำด่ามีอะไรบ้าง

        แล้วชีวิตใหม่ของเด็กสาวผู้ไร้ซึ่งความทรงจำก็ได้เริ่มขึ้น...อีกครั้ง

        ที่โลกอีกฟากหนึ่ง ชายชุดขาวกำลังยิ้มกริ่มกับขั้นต่อไปของการวิจัย

...

        “โอ๊ยๆ...”

        ลัคนาลืมตาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนแผ่หลาอยู่กลางสนามประลอง พื้นเป็นหินหยาบๆมีต้นหญ้าขึ้นแซม ที่นั่งคนดูทำมาจากหินทรายไม่มีใครนั่งอยู่ มีแท่นรูปปั้นของอัศวินหญิงชายตั้งอยู่ชั้นบนสุดท้องฟ้าเป็นสีฟ้าและมีริ้วสีเขียว

        “ว่าไง ยินดีต้อนรับผู้เล่นใหม่ข้าคือวอร์ดรอป จะเป็นผู้สอนให้เจ้าคุ้นชินกับโลกใบนี้เอง”

        เสียงห้าวๆ ดังขึ้นจากเหนือศีรษะ เมื่อลุกขึ้นก็เห็นชายผมสีออเบิร์น สวมผ้าคลุมดำขลิบทองปักลายดาบและปีกนกเสื้อผ้าข้างใต้เป็นชุดสีขาวธรรมดา สิ่งที่โดดเด่นคือเขาสีขาวนวลสองข้างบนหน้าผาก

        “เจ้าเลือกคลาสนักดาบสินะเยี่ยมๆ ข้าจะสอนวิถีแห่งดาบที่แท้จริงให้เจ้าเอง! ต่อไปนี้ก็จงใช้ชีวิตในฐานะนักดาบอย่างภาคภูมิเสีย!”เขาชี้หน้าเธอ

        อย่างนี้นี่เอง นี่คือชีวิตใหม่นี่คือโลกใหม่

        เธอยอมรับความเป็นจริงตรงหน้าอย่างง่ายดาย

        “คุณเป็นใคร?” เธอถามซื่อๆ มัวแต่ตกใจจนลืมว่าเขาแนะนำตัวไปแล้ว

        “...หึๆ นามแฝงของข้าคือฮิเก็นนักดาบผู้แข็งแกร่งที่สุดจากเกาะเหนือที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุด! ข้ามาเพื่อสอนสำนึกแห่งดาบที่แท้จริงให้แก่ผู้ไร้เดียงสาเช่นเจ้า!”เขาชี้หน้าเธออีกครั้งอย่างตื่นเต้น

        “อ่า...ค่ะ...”

        “มาเริ่มกันที่ของพื้นๆเจ้าเคยเล่นเกมเสมือนจริงมาก่อนรึเปล่า?”

        เธอส่ายหน้า คำว่าเพี้ยนปรากฏขึ้นในสมองเมื่อพยายามจะหาคำจำกัดความให้กับคนคนนี้

        “เยี่ยม! สตาร์ดัสต์เรล์ม ออนไลน์สั่งการด้วยเสียงหรือท่าทางก็ได้ ซึ่งจะเสถียรกว่าระบบสั่งด้วยความคิด!”

        เขาพูดแค่นั้นเด็กสาวก็หยุดหายใจ ตอนที่สกายดรอปพูดครั้งแรก เธอไม่ได้เอะใจอะไรมากแต่ตอนนี้กลับมีบางอย่างพยายามพูดกับเธอจากในหัว

        สตาร์ดัสต์ เรล์ม นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

        ทั้งที่เธอรู้ว่าคำนี้สำคัญกับเธอมากแค่ไหน...ทำไมกัน...?

        “เจ้าๆ ยังฟังข้าอยู่รึเปล่า?” เขาโบกมือไปมาตรงหน้าจนเธอสะดุ้ง

        “ไม่ได้...ฟัง...”เธอตอบตามจริง

        “ถ้าอย่างนั้นข้าจะอธิบายใหม่เอาล่ะ เริ่มแรกลองพูดว่า ข้าอยากดูสถานะตัวละครจังเลยน้า~ หรือไม่ก็ จงโชว์ความเทพของข้าออกมาบัดเดี๋ยวนี้ก็จะเปิดหน้าต่างตัวละครขึ้นมา ในนั้นจะมีสถานะตัวละคร หลอดประสบการณ์ และรายละเอียดอุปกรณ์สวมใส่รวมถึงแผนภูมิโชว์สมดุลค่าพลัง ลองดูสิ”

        “ข้าอยากดูสถานะตัวละครจังเลยน้า”เธอพูดเหมือนหุ่นยนต์ ฮิเก็นตบหน้าผากดังแป๊ะ

        “ไม่ได้ๆ ไม่เซ็กซี่เลยลองใหม่!” แต่หูลัคนาก็ไม่ได้ฟังเขาแล้ว เพราะมีคนประหลาดเด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ

        เธอมองเด็กสาวผมยาวตาสีม่วงในหน้าต่างกึ่งโปร่งแสงที่อยู่ตรงหน้า

        นี่คือตัวเธออย่างนั้นเหรอ? หน้าตาประหลาดดี

        “เฮ้อ...อีกวิธีก็เอานิ้วโป้งปัดจากขวาไปซ้ายแต่ไหนๆ ก็เปิดออกมาแล้ว ข้าจะอธิบายสิ่งต่างๆ ที่อยู่ในนั้นแล้วกัน เพราะเห็นว่าเจ้าน่ารักหรอกนะ!เริ่มแรกเจ้าจะเห็นกล่องค่าพลัง มีค่าพลังเรียงกันอยู่หกอย่างได้แก่ STR, DEF, VIT, INT, AGI, และ TAL ซึ่งข้าจะไม่บอกว่ามันเอาไว้ทำอะไรเพราะยังไงเจ้าก็จำไม่ได้อยู่ดีนอกจากนั้นถ้าเจ้าสามารถเรียกใช้ค่าพลังแฝงได้มันก็จะไปปรากฏคู่กับค่าพลังพื้นฐานหกอย่างของเจ้าด้วย”เขาเอามือเท้าเอว

        “ค่าพลังแฝง?” ลัคนาเอ่ยถาม สายตาไล่มองตัวเลขที่ขึ้นอยู่ข้างๆเหล่าอักษรตัวย่อ แรกเริ่มเหมือนเธอจะมีค่า STR กับ AGI สูงพอตัว

        “มันเป็นค่าพลังที่ใช้แต้มอัปเกรดไม่ได้”เขาบิดเอว ปลดปล่อยความสาวในตัวออกมา “ที่เหลือเจ้าต้องไปหาเอาเองว่ามันคืออะไร ข้าไม่อธิบายแต่ถึงเจ้าจะใช้ไม่ได้ก็ไม่สำคัญหรอก ต่อไปข้างๆ เจ้าจะเห็นหน้าตาสวยๆ ของเจ้าคู่กับอุปกรณ์สวมใส่รวมถึงน้ำหนักซึ่งสามารถส่งผลต่อความเร็วของเจ้าได้ เจ้าพวกพ่อค้าเท้าไวต้องระวังค่านี้สุดๆ”ฮิเก็นพูดติดตลก

        “ต่อมาให้เจ้าพูดสิว่าจะดูไอเทมหรือเปิดกระเป๋า อีกวิธีคือใช้สองนิ้วปัดขึ้นจากขอบด้านล่างขึ้นไปถึงประมาณกึ่งกลางทัศนวิสัยเจ้า”

        ลัคนาทำตามคำสั่งที่ไม่พิสดารเหมือนเมื่อครู่ หน้าต่างที่มีช่องสี่เหลี่ยมเปล่าๆเรียงกันเต็มก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

        “นั่นคือกระเป๋า ขวาล่างตรงนั้นบอกจำนวนเงิน กระเป๋านี้อัปเกรดได้ ฟังก์ชั่นสุดเยอะแยะจนน่าปวดหัวของมันเจ้าต้องหาเองเช่นกัน เอาล่ะ ต่อมาข้าจะทำอะไรอย่างหนึ่ง...”

        มีเสียงติ๊งดังขึ้นในสมองเธอโดยตรง เธอเอามือจับหูโดยอัตโนมัติ

        “ลองเช็กหน้าต่างเพื่อนสิ”

        ลัคนาเปิดหน้าต่างเพื่อน ตรงนั้นมีคำขอเป็นเพื่อนจากฮิเก็นเด้งขึ้นมา เธอเลยกดตอบรับ

        “ดี เจ้าต้องจำไว้ว่าข้างนอกมีคนอันตรายอยู่มากดูให้ดีก่อนรับใครเป็นเพื่อน” เขาพูดเสียงจริงจังขณะส่ายสะโพกไปมา “มีอะไรอีกน้า...จริงสิดูของในกระเป๋าเจ้าซิ”

        กระเป๋าว่างๆ มีของเข้ามา มันคือดาบและชุด พอยกนิ้วแตะ มันก็เปลี่ยนสภาพเป็นสิ่งของหล่นลงมาในมือแตะอีกทีสองที ชุดสีน้ำตาลทำจากหนังก็มาอยู่บนตัวเธอ แล้วดาบก็เด้งไปอยู่ตรงข้างเอวมีเสียงเข้ามาในหัวว่าสวมอุปกรณ์เรียบร้อย

        “ไม่เลว อย่างเจ้าอาจต้องใส่ของที่ดูมีสง่าราศีกว่านี้หน่อยแต่ไว้ทีหลังก็ได้ เหมือนจะมีของเหลืออยู่นี่? หมุนกระเป๋าให้ข้าดูซิ”ฮิเก็นยกมือลูบคาง เธอหมุนหน้าต่างกระเป๋าให้เขาดู

        ในกระเป๋าช่องแรกมีตั๋วใบหนึ่ง

        “ตั๋วสุ่มไอเทมระดับเจ็ดดาว...แฟบบูลัสไม่เบาเลยนี่...แม่นางสกายก็ให้ของดีเกินไปนะ”ฮิเก็นแอ่นตัวมาข้างหน้า “ถ้าถึงระดับสามสิบเมื่อไหร่ก็เปิดใช้ได้ ระหว่างนั้นก็จงใช้วิชาดาบของข้าเอาตัวรอดชักดาบออกมาสิ!”

        ลัคนาชักดาบ ฮิเก็นสะบัดผ้าคลุมหนึ่งที ตุ๊กตาฟางสามตัวปรากฏขึ้นด้านหลังพร้อมระเบิดควันหมายจะให้ดูอลังการแต่มันกลับแป้กอย่างไม่มีที่ติ

        ฮิเก็นยังไม่ทันพูดอะไร เธอก็ก้าวเท้าออกไปฟันตุ๊กตาพวกนั้นขาดเป็นสองท่อนมีเสียงดังขึ้นในหัวว่าสกิลฟันดาบพื้นฐานอัปเป็นระดับสอง

        “ใจร้อนจริงลูกศิษย์น้อยในเกมนี้เจ้าเรียนรู้สกิลจากการใช้หรือขอเรียนกับอาจารย์ มันจะไปปรากฏในหน้าต่างสกิลยิ่งใช้เยอะยิ่งพัฒนามากโดยไม่ต้องจัดแต้มอัป” เขาส่ายก้นไปมา “ท่าจับดาบถูกแล้ว ฉะนั้นคู่ต่อสู้คนต่อไปของเจ้า...คือข้าเอง”

        ลัคนาหันปลายดาบใส่ฮิเก็นโดยไม่รีรอ เห็นอย่างนั้นอาจารย์สุดเพี้ยนก็หัวเราะแล้วชักดาบญี่ปุ่นเล่มโตออกมาพอเอามือแตะดาบก็มีคริสทัลสีแดงคลุมท่อนแขนเอาไว้ทั้งหมด เขาพุ่งเข้ามาฟันตรงๆ เธอก้าวขาหลบไปด้านข้างแต่เจอกับลูกเตะกวาดพื้นแบบที่ไม่น่ามีในเพลงดาบญี่ปุ่นเข้าจนเซ

        อีกฝ่ายไม่เว้นช่วงให้ตั้งหลัก ฟันดาบสีเงินวาววับลงมาจนต้องรีบพลิกหลบอย่างทุลักทุเลแล้วถอยออกมามองหาช่องโหว่

        เขาตั้งท่าแทง วิ่งเข้ามาด้วยความเร็วจนเห็นฝุ่น ลัคนาจึงตั้งท่ารับ รอให้เขาเข้ามาในระยะก่อน...

        ปลายดาบห่างจากใบหน้าไปไม่ถึงฟุต เธอย่อตัวหลบแล้วแทงสวนเข้าไปกลางท้องอย่างจัง

        “อุก... ฝากลูกเมียข้าด้วย...ไม่ใช่สิเจ้าผ่านแล้ว!”

        มีเสียงดังขึ้นในหัว ได้รับสกิลวาร์ปจากนักดาบปีศาจวอร์ดรอป

        “ใช้เจ้านั่นไปที่เมืองหลวงนะใช้ชีวิตให้เต็มที่ล่ะศิษย์ข้า” ฮิเก็นดึงตัวเองออกมาจากดาบของเธอ ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนเล็กซับเลือดตรงมุมปากแล้วสะบัดมันเป็นการบอกลา“สกิลนี้ใช้เดินทางกลับเมืองหลักของทวีปนั้นๆ หากเจ้าอยู่บนฟิลด์ บางที่ก็ไม่สามารถใช้ได้ระวังไว้ด้วยล่ะ”

        น่าแปลกที่วิธีการใช้สกิลที่แตกต่างจากสกิลอื่นๆ นี้เธอรู้ได้ทันที

        “...วาร์ป...”

        “วาร์ปไปที่...”

        “...ที่ไหนเหรอ?”

        “อ้าวซวยแล้วไง!ถ้าไม่พูดสถานที่มันจะสุ่มภายในห้าวิ! พูดว่าเมืองหลวงสิเว้ยเฮ้ย! เร็ว!”

        “...วาร์ป...”

        แล้วร่างของเธอก็หายไปจากตรงนั้น

...

        “แล้ว...”

        “มีอะไรเหรอ?”

        “ทำไมนางเอกอย่างฉันถึงต้องมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในที่ไร้แสงสีหรือผู้คนมาชมเชยความน่ารักอย่างทะเลละลายด้วยเนี่ย~!”

        สองผู้เล่นขี่สัตว์ขนปุยหกขาหน้าตาเหมือนหมีผสมแมวน้ำที่ค่อยๆ แหวกว่ายไปในทะเลเย็นจัด

        ทิวทัศน์รอบตัวเป็นสีฟ้า น้ำแข็งแผ่นบางลอยกระจัดกระจายสุดลูกหูลูกตา เป็นทะเลที่น้ำแข็งละลายสมชื่อจริงๆ

        ผู้เล่นที่อยู่บนศีรษะของเจ้าแมวน้ำนั่งหน้าบึ้ง ผมสีดำมัดเป็นแกละสองข้างปอยผมยาวๆ ที่ตกมาข้างใบหน้าตกแต่งด้วยเครื่องประดับเพิ่มค่าความเร็ว เธอมีตาโตสีชมพูปากนิดจมูกหน่อยสมกับที่คุยโวเรื่องความน่ารักของตัวเอง ชุดของเธอเป็นชุดสีขาวปุกปุยบวกกับรูปร่างเล็กกะทัดรัดทำให้นึกถึงกระต่าย

        คนที่นั่งข้างหลังใส่ผ้าคลุมยาวสีเลือดหมู เธอมีผมสีลูกพลับ ผิวสีขาวผ่องขับให้ดวงตาสีมรกตยิ่งดูสดใสนั่งพับเพียบเรียบร้อยเป็นกุลสตรี

        แมวน้ำยักษ์ว่ายไปเรื่อย ลมแรงอุณหภูมิติดลบทำให้หนาวไปถึงกระดูก

        “ฝัน...ขอไฟหน่อย...”

        “นารีนี่ล่ะก็ ถ้าฉันมานาหมดขึ้นมาทำไง?”

        เด็กสาวร่างเล็กบ่นงึมงำ

        “ถ้ายัยไอชาไม่ส่งข้อความหมายหัวฉันไว้...ป่านนี้คงนั่งสบายๆอยู่ในคาเฟ่ที่ไหนสักแห่ง มีแฟนคลับคอยพัดบริการแล้ว...ฮัดเช่ย!”

        “เอ่อ...ขอโทษนะคะ...”

        เสียงนั้นทำให้แมวน้ำหยุด ผู้เล่นทั้งสองชะเง้อมองก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งในชุดผู้เล่นใหม่ยืนทำหน้ามึนๆอยู่บนแผ่นน้ำแข็ง

        “ที่นี่...ที่ไหนเหรอคะ?”