นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย (มี E-Book)

โหลดอีบุ๊กได้ที่เว็บ www.mebmarket.com

นิยายรัก นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย นามปากกา หยาดฝัน (Hyadfan)

        “แกหน้าเครียดแบบนี้เป็นอะไร”

        “แกก็มองทางนั้นซิ”

        เจนเนตรบุ้ยปากให้เพียงฟ้ามองไปด้านหนึ่งของร้านอาหารที่มีลูกค้าสามคนนั่งอยู่ตรงมุมร้านเธออุตส่าห์ดีใจว่าต่อจากนี้จะไม่ต้องเจอกับเจ้ากรรมนายเวรอีกทว่าโลกกลมเกินกว่าจะหลีกเลี่ยงได้

        “แกรู้จักคนกลุ่มนั้นด้วยเหรอ”

        “ก็นั่นไงแม่ของคุณปกป้อง”

        “ห๊ะ!”

        “แกฟังไม่ผิดหรอกคนพวกนั้นทั้งหมดเป็นเจ้ากรรมนายเวรของฉันแต่ชาติปางก่อน”

        “ผู้หญิงสองคนนั้นก็ด้วยเหรอ”

        “ใช่นลินกับชมพลอย”

        “อ้อที่แท้ก็สาวในสต๊อกของปกป้องสินะ แล้วแกจะเอาไงต่อ แก้แค้นไหม”

        “เป็นความคิดที่ดีแกนั่งทานไปก่อนเลย ไม่ต้องรอ เดี๋ยวฉันมา”

        “เอ้าจะไปไหน”

        “เข้าครัว”

        เจนเนตรเดินดุ่มๆออกจากโต๊ะอาหารตรงดิ่งเข้าไปในครัว ร้านอาหารแห่งนี้มีบริการตัวเองด้วยถ้าหากไม่ชอบทานฝีมือของกุ๊กก็สามารถเข้ามาทำอาหารกินเองได้

        เข้ามาที่ครัวอีกมุมหนึ่งที่ถูกเตรียมเอาไว้สำหรับลูกค้าก่อนจะเรียกกุ๊กมาเอ่ยถาม

        “ฉันขอดูเมนูของโต๊ะสิบหน่อยค่ะ”

        “เอ่อพวกคุณมาด้วยกันเหรอครับ”

        “คนสนิทของฉันเองพอดีว่าบังเอิญมาเจอกัน พวกเขาชอบอาหารที่ฉันทำ จึงอยากเซอร์ไพรส์”

        “นี่ครับรายการอาหาร”

        เจนเนตรรับรายการอาหารมาดูเมนูแต่ละอย่างเน้นไม่เผ็ดทั้งนั้น เห็นอย่างนั้นเธอถึงกับยิ้มร้ายขึ้นมารับรองว่าฝีมือของหญิงสาวทำให้พวกหล่อนรู้สึกอร่อยจนลืมไม่ลงไปอีกนาน

        จัดการทำอาหารตามรายการที่จดเอาไว้เพียงไม่นานก็ได้ตามเมนูที่ต้องการ หญิงสาวจึงเรียกเด็กเสิร์ฟให้นำอาหารไปให้ลูกค้าในร้าน

        เจนเนตรเดินออกจากครัวอย่างอารมณ์ดีกลับมานั่งที่โต๊ะของตัวเองดังเดิม

        “แกไปทำอะไรมาอ่ะ”

        “ทำกับข้าวให้คนพวกนั้นทานไง”

        “ลงทุนขนาดนั้นเลยไม่จำเป็นมั้ง” เพียงฟ้าหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ

        “มันต้องลงทุนซิแกคอยดูเอาไว้ละกัน”

        เจนเนตรนั่งทานอาหารบนโต๊ะชำเลืองมองไปทางกลุ่มหญิงสาวตรงมุมร้านไปด้วย

        “แกใส่อะไรในอาหารเหรออย่าบอกนะว่า แกจะวางยาคนพวกนั้น”

        “ใช่วางยาถ่ายไง ยาถ่ายธรรมชาติด้วยนะ”

        เจนเนตรนำกลเม็ดเคล็ดลับของคุณยายสร้อยม่วงมาใช้ในการทำอาหารครั้งนี้ด้วยรับรองว่าคนพวกนั้นวางช้อนไม่ลง หลังจากนั้นก็แย่งกันเข้าห้องน้ำตามมาเธอจะรอคอยดูผลงานของตัวเองก่อนค่อยออกจากร้าน

        พลางนั่งรออย่างใจเย็นเพียงไม่นานก็เห็นแม่ของปกป้องลุกพรวดไปเข้าห้องน้ำทันที ดูเหมือนคนแก่ท้องไส้ไม่ค่อยดีเท่าหญิงสาวอีกสองคนจึงลุกจากโต๊ะก่อน

        “เฮ้ยยาถ่ายออกฤทธิ์แล้วแก”

        แทนที่จะห้ามปรามเพื่อนสนิทเพียงฟ้ากลับกำลังสะใจที่ได้เห็นคนที่นั่งตรงมุมร้านค่อยๆ ลุกไปเข้าห้องน้ำทีละคน

        เธอได้ยินเจนเนตรบ่นให้ฟังคราวก่อนแทบรับไม่ได้กับการกระทำของคนกลุ่มนั้นแก้เผ็ดเล็กน้อยแค่นี้นับว่าเบาเกินไปเสียด้วยซ้ำ

        “ไปรอที่รถกันเถอะฉันอยากเห็นสีหน้าของคนพวกนั้นตอนหมดแรงก่อนกลับบ้าน”

        “ได้ซิ”

        สองสาวลุกออกจากโต๊ะอาหารไปนั่งรอที่รถคันหรูสักพักใหญ่ก็เห็นนลินกับชมพลอยประคองหญิงวัยกลางคนออกมาเธอรู้สึกสะใจไม่น้อยที่เห็นคนพวกนั้นซมซานออกจากร้าน

        พลางลงจากรถเพื่อไปทักทายพวกหล่อนเสียหน่อยคนตัวเล็กก้าวขาอย่างมั่นคงเข้าไปใกล้ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

        “บังเอิญจังไม่คิดว่าจะเจอกันอีกนะคะคุณป้า”

        “หล่อนมาทำอะไรที่นี่”

        “ถามแปลกจริงก็มาทานข้าวสิคะ ว่าแต่พวกคุณป้าเป็นอะไรเหรอคะ ทำไมเหงื่อแตกกันขนาดนั้น”

        เจนเนตรแสร้งถามด้วยความใสซื่อทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือฝีมือของตัวเอง

        “คุณแม่คะกุ๊กบอกว่าคนทำอาหารให้พวกเราทานคือคุณเจนเนตรค่ะ”

        เมื่อสบโอกาสนลินก็เอ่ยฟ้องขึ้นทันทีก่อนจะออกจากร้าน เธอเข้าไปโวยวายในครัวจึงรู้ว่าคนที่ทำอาหารมื้อนี้คือลูกค้าอย่างเจนเนตรอีกทั้งโกหกว่าสนิทสนมกันกับกลุ่มของเธอ เห็นหลักฐานรายการอาหารที่กุ๊กส่งให้มีลายเซ็นเจนเนตรกำกับยืนยันอยู่บนแผ่นกระดาษ

        “ที่แท้หล่อนตั้งใจแกล้งพวกเรารึ”

        “ฉันไม่ได้แกล้งนะคะแค่อยากทำอาหารตอบแทนที่คุณป้ามาเหมากระเป๋าร้านฉันไปเยอะแยะเท่านั้นเอง”

        เจนเนตรชำเลืองมองกระเป๋าใบเล็กที่แม่ของปกป้องสะพายอยู่แสดงว่าหญิงวัยกลางคนชื่นชอบสินค้าจากร้านของเธอพอสมควร

        แน่นอนว่าดีไซน์เก๋ไก๋ทันสมัยเหมาะกับทุกวัยเวลาสะพายกระเป๋าแล้วดูไม่เชย ทำให้หญิงวัยกลางคนยอมลดทิฐิลงมาใช้กระเป๋าแบรนด์ไทกุชชี่

        “ฝากไว้ก่อนเถอะ”

        “คุณป้าไม่อยากเจอฉันไม่ใช่เหรอไม่ต้องฝากหรอกค่ะ ฉันกลัวจะแบกนาน”

        “หล่อน…หล่อนกวนประสาทฉันเกินไปแล้วนะ”

        “ฉันก็เป็นแบบนี้มานานแล้วไม่เห็นมีใครบอกกับฉันแบบคุณป้าสักคนเลยค่ะ ว่าแต่อาหารที่ฉันทำอร่อยไหมคะเห็นคุณทานอย่าเอร็ดอร่อยไม่ปริปากบ่นเลยหนิคะ ทำไมตอนนี้จึงคิดจะเอาเรื่องฉันล่ะ”

        เจนเนตรยกยิ้มมุมปากนลินคิดจะให้แม่ปกป้องมาปราบเธอ นับว่าคิดผิดถนัด ใครทำดีกับเธอ เธอย่อมตอบแทนทว่าหากใครร้ายกับเธอจะร้ายกลับร้อยเท่า

        “คุณเจนเนตรปากคอเราะรายจริงนะคะช่างกล้าพูดกับคุณแม่แบบนี้ ฉันจะฟ้องพี่ป้อง”

        ชมพลอยยืนทนฟังไม่ไหวที่อีกฝ่ายแสดงกิริยาไม่ให้เกียรติพิมพาแต่ในใจลึกๆ ก็แอบดีใจว่าหมดคู่แข่งไปอีกคน เหลือแค่นลินที่เกาะกะไม่ยอมห่าง เธอจึงเร่งทำคะแนนสงสารให้แม่ของปกป้องเห็นว่าเธอเป็นแฟนเก่าที่เขาเทอย่างไม่ไยดี เขาต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่มีคนใหม่อย่างนลินโดยไม่เห็นใจคนที่ถูกทิ้งอย่างเธอ

        “ฉันพูดอะไรผิด”เจนเนตรเอียงคอมองหญิงสาวผมบลอนด์เขียว “คุณเองก็ทานอาหารเข้าไปซะเยอะไม่ใช่เหรออร่อยไหม”

        ประโยคนั้นทำให้ชมพลอยหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายยอมรับว่าฝีมือทำอาหารของเจนเนตรอร่อยเกินกว่าจะบรรยายทว่าเผ็ดไปหน่อยจึงทำให้ร่างกายของเธอปั่นป่วนเท่านั้น

        “อย่าคิดว่าคุณปกป้องชอบคุณนิดหน่อยแล้วจะทำอะไรก็ได้นะคะ”

        นลินรู้สึกโมโหเลือดขึ้นหน้าที่ถูกเจนเนตรมอมยาถ่ายคราวก่อนที่ไปแคมป์ปิ้ง เจนเนตรรู้ดีว่าเธอทานเผ็ดไม่ไหวคล้ายคลึงกับปกป้องจึงอาศัยจุดอ่อนข้อนี้มาเล่นงานเธอ น่าเจ็บใจจริงๆ

        “อ้อคุณนลินยอมรับแล้วเหรอคะว่า คุณปกป้องชอบฉัน เขาไม่ได้ชอบคุณ อีกอย่าง…”

        เจนเนตรตั้งใจเว้นช่วงให้แม่ของปกป้องเกิดความสงสัยและมันก็ได้ผล

        “อีกอย่างอะไรของหล่อน”

        “คุณแม่อย่าไปฟังคำโกหกพวกนั้นเลยค่ะเรากลับกันดีกว่า”

        “คุณกลัวอะไรคะคุณนลิน” เจนเนตรเหยียดยิ้มมุมปาก

        “ฉันไม่ได้กลัวอะไรคุณเจนเนตรหยุดพูดซะทีเถอะ คุณแม่ไม่ไหวแล้ว” นลินเสียงสั่นเล็กน้อย

        “ถ้างั้นก็ช่วยสงบเสงี่ยมหน่อยนะ อย่ามาตามราวีฉัน เพราะฉันไม่อยากยุ่งเรื่องของคุณคุณจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน แต่ถ้าคุณยังไม่หยุดพฤติกรรมแบบนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”