ตอนที่ 13 พยาบาลประจำ
วันนี้เป็วันแรกที่แก้วต้องมาทำงานเป็พยาบาลประจำที่บ้านของศรศิลป์ซึ่งแก้วก็มาตามเวลานัดคือสิบโมงตรง
“คุณแก้ว ทำตัวตามสบายนะครับ ห้องคุณพ่ออยู่ทางนี้ส่วนห้องคุณแก้วอยู่้านะครับ คุณพ่อกินข้าวเช้าไปแล้วครับ เื่อาหารคุณแก้วไม่ต้องทำนะสั่งเดลิเวอรี่เอาใช้บัตรเครดิตใบนี้จ่ายได้เลยครับของใช้ขาดเหลืออะไรก็ใช้บัตรนี่จ่ายนะครับ” ศรพาแก้วชมบ้านแล้วก็แจกแจงรายละเอียดให้แก้วฟังไปด้วย
“คุณศรคะ ขอโทษนะคะช่วยเลิกเรียกแก้วว่าคุณเถอะค่ะ ฟังแล้วมันดูแปลกๆอยากจะบอกหลายครั้งแล้วว่าแก้วไม่ค่อยชอบน่ะค่ะ”
“อ๊ะ โทษทีครับงั้นผมเรียกว่าแก้วเฉยๆหล่ะกันนะครับ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”
“เอ่อ...แล้วก็ออกจะกะทันหันไปหน่อยคือผมต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัดอีกสองวันถึงจะกลับน่ะครับคุ...เอ่อ แก้วจัดการเองได้นะ”
“ได้ค่ะ ไม่ต้องเป็ห่วงคุณศรไปธุระให้สบายใจเถอะค่ะ”
“งั้นผมไปหล่ะครับ” พูดจบศรศิลป์ก็หิ้วกระเป๋าใบใหญ่แล้วก็ขับรถออกจากบ้านไปทิ้งให้แก้วต้องอยู่กับศักดิ์ชัยเพียงลำพัง
พอถึงตอนเที่ยงแก้วก็จัดการอาหารเที่ยงที่สั่งเดลิเวอรี่มาใส่จานแล้วก็เดินตรงไปที่ห้องของศักดิ์ชัยพอแก้วเดินเข้าไปศักดิ์ชัยก็หันหน้ามามอง
“น้อยจ๋า ผัวหิวแล้ว” ศักดิ์ชัยร้องเรียกแก้วด้วยชื่อของเมียที่ตายไปแล้วอีกครั้งทั้งๆที่ศรศิลป์ก็บอกไปหลายต่อหลายครั้งแล้วจนแม้แต่แก้วเองก็ไม่ได้สนใจแล้วว่าศักดิ์ชัยจะเรียกตัวเองว่าอะไร
“ค่า ค่า มาแล้วค่ะเดี๋ยวจะป้อนให้เดี๋ยวนี้หล่ะค่ะ” แก้วค่อยๆป้อนข้าวเข้าปากทีละคำจนหมดพออาหารเกลี้ยงจานแก้วก็ลุกจะเอาจานชามไปเก็บ
“เมียจ๋า ผัวปวดเยี่ยว”
“อ๊ะ ได้ค่ะ” พอได้ยินอย่างนั้นแก้วก็วางจานชามไว้ก่อนเอื้อมมือไปหยิบกระโถนฉี่ขึ้นมา ด้วยความที่แขนทั้งสองของศักดิ์ชัยก็ยังใส่เฝือกอยู่แก้วจึงต้องลงมือถอดกางเกงของศักดิ์ชัยจับท่อนเอ็นที่ตอนนี้ยังคงหลับไหลอยู่ออกมาจ่อไปที่กระโถนฉี่แล้วศักดิ์ชัยก็ปล่อยน้ำสีเหลืองทองให้ไหลออกจากร่างกาย
ในขณะที่ศักดิ์ชัยเยี่ยวอยู่นั้นมือของแก้วก็ยังคงจับท่อนเอ็นของศักดิ์ชัยอยู่ซึ่งอาจจะเพราะััจากมือของแก้วทำให้ตอนนี้มันเริ่มจะพองตัวคับมือของแก้วขึ้นเรื่อยๆท่อนเอ็นที่เคยทะลวงร่องรักของแก้ว ตอนนั้นแก้วไม่ได้ใช้มือััมันตรงๆพอตอนนี้ได้ััก็พบว่าเม็ดมุกรอบๆหกเม็ดนี่มันก็สากมือดีจริงๆ นี่ขนาดใช้มือััยังก็รู้สึกสากมากๆแล้วก็นึกไปถึงตอนที่มันทะลวงเข้าไปข้างในร่องรักของตัวเองที่ตอนนั้นข้างในร่องของแก้วก็รู้สึกสากๆแสบๆเหมือนตอนนี้นี่แหล่ะพอคิดถึงเื่เมื่อคืนนั้นแก้วก็รู้สึกร้อนวูบวาบที่หว่างขาขึ้นมาทันที
“เมียจ๋า เสร็จแล้วจ๊ะ”เสียงเรียกของศักดิ์ชัยเรียกสติของแก้วกลับมา แล้วแก้วก็หันไปจับท่อนเอ็นที่ตอนนี้พองตัวเต็มที่เก็บเข้าไปในกางเกงอย่างทุลักทุเล
“ถ้าอย่างนั้นแก้วขอตัวก่อนนะคะมีอะไรก็เรียกนะคะ”
พอเก็บจานชามไปล้างเสร็จแก้วก็ขึ้นไปนอนพักผ่อนบนห้องได้ซัก2 ชั่วโมง ก็มีเสียงกระดิ่งจากห้องศักดิ์ชัยดังขึ้นจึงรีบลงไปดู
“คุณศักดิ์ชัย มีอะไรคะ”
“ผัวปวดเยี่ยวอีกแล้วเมียจ๋า”
ได้ยินอย่างนั้นแล้วแก้วก็ก้มลงไปหยิบกระโถนฉี่เงยหน้ามาพอเปิดผ้าห่มที่ห่มตัวออกก็พบกับเป้าที่ตุงจนแทบจะดันกางเกงขาดของศักดิ์ชัยเข้าแต่ก็ทำเป็ไม่สนใจดึงกางเกงกองไว้ที่หัวเข่าจับท่อนเอ็นจ่อไปที่ปากกระโถนในขณะที่ศักดิ์ชัยเยี่ยวอยู่นั้นแก้วก็สงสัยว่าทำไมท่อนเอ็นของศักดิ์ชัยมันถึงไม่อ่อนตัวลงจนเผลอออกปากถามออกไป
“ทำไมของคุณศักดิ์ชัยถึงแข็งอย่างนี้หล่ะคะอ๊ะ” แก้วเพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไปซะแล้ว
“ก็ผัวคิดถึงเื่เมื่อคืนนั้นที่โรงพยาบาลไงหล่ะ” ศักดิ์ชัยที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
หา ! นี่คุณศักดิ์ชัยจำเื่เมื่อคืนนั้นได้
5K
