จุติใหม่มหาเทพตี้เทียน( ภาคมหาสงครามสิ้นโลก )

          ณ บ้านหลักตระกูลหลง

            ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ ตอนนี้สมาชิกหลักฝ่ายหลงซีอัน ซึ่งเป็นอาหญิงของหลงซูฉีกำลังประชุมกันเรื่องงานประมูลที่เมืองเทียนจินในวันพรุ่งนี้

            “รายชื่อรายการประมูลนี่เป็นของจริงใช่ไหม ” หลงซีอันถามขึ้น

            “ฉันไปตรวจสอบมาแล้วเป็นของจริงแน่นอน…ตระกูลลี่ยังปล่อยข่าวว่ารู้จักกับปรมาจารย์โอสถอีกด้วย” หลงฉินตอบอย่างจริงจัง

            “  พวกมันกล้ามากนะ…ตลาดโอสถทั้งหมดอยู่ในมือพวกเราตระกูลหลงมาตลอด ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความโกรธ

            “ ถ้าข้อมูลในใบรายการเป็นจริง…สรรพคุณยาเม็ดของพวกมันเหนือกว่าของพวกเราทุกอย่างเลยนะ” หลงซีอันพูดขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

            ฮ่า ฮา

            ชายชราคนหนึ่งหัวเราะขึ้น  เขาคือผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์ของตระกูลหลง  ยาเม็ดที่ตระกูลหลงขายอยู่ก็เป็นของที่พวกลูกศิษย์ของเขาหลอมเอง

            “  ปรมาจารย์โอสถงั้นเหรอ…เป็นแค่กบในกะลาชัดๆ พวกคุณไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง  ”

            “พรุ่งนี้พวกคุณส่งรายชื่อยาเม็ดพวกนี้ร่วมประมูลด้วย  ฉันจะให้มันได้รู้ว่าโอสถที่แท้จริงนั้นเป็นยังไง”

            “ฉันต่างหาก…ปรมาจารย์โอสถที่แท้จริง ”  เขายื่นใบรายชื่อให้หลงซีอัน แล้วเดินออกจากห้องประชุมไปเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้

          7 โมงเช้าวันงานประมูล

          ตอนนี้จ้าวเทียนกำลังนั่งทานข้าวเช้ากันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาเพียงแต่ว่าหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทำให้สามสาวทำตัวแปลกไป

            “ น้องเป็นอะไรรึเปล่า…ทำไมถึงนั่งก้มหน้าตลอดเวลา ” จ้าวเทียนถามด้วยความสงสัย

            “ ก็ไม่มีอะไรนี่คะ…พี่ชายไม่ต้องสนใจหรอก  ” จ้าวหยูเหมยตอบแบบเขินๆ คงต้องใช้เวลาอีกซักพักเธอถึงจะทำตัวเป็นปกติได้

            “ แล้วเธอล่ะปิงหยู…วันนี้เธอดูไม่มีสมาธิเลยนะ ตั้งแต่ตอนฝึกรอบเช้าแล้ว ” จ้าวเทียนหันไปถามโม่ปิงหยูต่อ

            วันนี้ตอนฝึกฝนกระบวนท่า  ตัวเขาเองก็เข้าไปแนะนำตามปกติ  แต่เวลามีการสัมผัสตัวกัน เธอก็มีท่าทีเขินอายแล้วมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลกๆ  ทำให้การฝึกในวันนี้ไม่ค่อยคืบหน้าซักเท่าไหร่

            น้องสาวเขากับโม่ปิงหยูนั้นทำตัวแปลกไปจนเห็นได้ชัด  แต่โม่ซินหยานนั้นยังเหมือนเดิมทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนไป

            เพียงแต่…

            วันนี้เขามักจะรู้สึกว่าเธอแอบมองเขาบ่อยๆตอนที่เขาฝึกวิชาอยู่ตรงระเบียง โดยเฉพาะตอนที่เขาถอดเสื้อเตรียมตัวจะไปอาบน้ำ

            สายตาที่เธอมองมา…

            มันคือสายตาของนักล่าชัดๆ…

            ‘ เมื่อวานคงไม่เกิดอะไรขึ้นตอนที่ฉันสลบไปใช่ไหม ’ 

          เวลา9.30 น. ห้องจัดงานประมูล

            วันนี้การประมูลจะเริ่มขึ้นตอนเวลา 10 โมง  ที่โรงแรมแกรนด์มารีออท ซึ่งเป็นของท่านผู้เฒ่าตระกูลหวัง   คนที่ให้บัตรส่วนลดคลับแมวป่ากับจ้าวเทียน

          ชายวัยกลางคนพร้อมกับลูกน้องอีก 2 คน  เดินตรงเข้ามาหน้าสถานที่จัดงานประมูลพวกเขาสวมชุดจีนคอปกสีดำ พร้อมกับหมวกและผ้าพันคอสีขาว เหมือนหลุดมาจากหนังมาเฟียจีนยุค80

            “ พี่จ้าว…เราจะเข้าไปแบบนี้จริงๆเหรอ ” เฉินจิ้งพูดด้วยท่าทีอับอาย  ตั้งแต่ลงมาจากรถ แขกทั้งโรงแรมก็ชี้มาที่พวกเขาแล้วหันไปกระซิบกระซาบกันตลอด

            “ นายจะสนใจอะไร…พวกเรากำลังปลอมตัวอยู่ ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราเป็นใคร ” ลี่หวูเฉินพูดแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เขารู้สึกดีมากเหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองออกมา

            “ นายอย่าคิดมากเลย…แล้วก็ เวลาอยู่ที่นี่ให้เรียกฉันว่าคุณโฮ่ว ” จ้าวเทียนตอบเฉินจิ้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย

            เฉินจิ้งได้แต่จำใจยอมรับความจริง  เขามองพี่ชายทั้งสองที่อยู่ด้านหน้าพวกเขาดูไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาของคนอื่นเลย  ทั้งยังเดินยืดอกอย่างสง่าผ่าเผยด้วยความมั่นใจ

            ฉันรู้นะ พวกพี่ก็แค่อยากเล่นบทเจ้าพ่อดูใช่ไหม…

       เนื่องเพราะวันนี้พวกเขาต้องปลอมตัวเข้าร่วมงานประมูล  จึงต้องให้ผู้มีประสบการณ์ในการปลอมตัวอย่างโม่ซินหยานจัดการให้

            ส่วนเสื้อผ้านั้น จ้าวหยูเหมยเป็นคนเตรียมให้  ซึ่งมันเกิดจากเมื่อวานจ้าวเทียนได้คุยกับโม่ซินหยานเรื่องที่จะต้องปลอมตัวเข้าร่วมงานประมูล

            เมื่อน้องสาวของเขาได้ยินเข้าแววตาเธอก็เป็นประกายทันที  เธอเลยขออาสาจัดเตรียมเสื้อผ้าให้เอง  ด้วยความที่ตอนนั้นเขามีสิ่งอื่นที่ต้องทำก็เลยตอบตกลงไปอย่างไม่คิดอะไร

            สุดท้ายเลยมาจบที่ชุดนี้   จ้าวเทียนก็เพิ่งรู้ว่าช่วงนี้จ้าวหยูเหมยกับโม่ปิงหยูติดละครเรื่องเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ ที่นำมาฉายซ้ำอยู่ พวกเธอเลยอยากเห็นจ้าวเทียนใส่ชุดนี้ 

            “ จำไว้ว่า…วันนี้พวกเราเล่นบทเป็นคนจากสำนักโบราณที่เย่อหยิ่งอวดดีนะ ” จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

            เขาได้ยินมาจากท่านปู่ลี่ว่าคนที่มาจากสำนักโบราณส่วนใหญ่จะมีนิสัยดูถูกคนจากโลกภายนอก  วันนี้เขาต้องแสดงให้สมจริงไม่ให้ศัตรูเขาเห็นพิรุธ

            วันนี้เป้าหมายของพวกเขาคือดึงดูดความสนใจจากคนตระกูลจ้าว  เพื่อที่จะแฝงตัวเข้าไปตรวจสอบขุมกำลังของพวกมัน

            เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้าใจดีแล้ว จ้าวเทียนก็พาพวกเขาตรงไปยังจุดตรวจบัตรเชิญเข้างานทันที

            ซึ่งการมาถึงของพวกจ้าวเทียนก็ดึงดูดความสนใจจากคนที่อยู่รอบๆได้เป็นอย่างดี  อีกทั้งยังได้เจอกับคนคุ้นเคยอีกด้วย

            “ สวัสดีครับ…ไม่ทราบว่าพวกคุณมาเข้าร่วมการประมูลรึเปล่า” ลู่เหยียนเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม 

            สายลับของเขารายงานมาว่าตระกูลลี่มีขุมกำลังที่แข็งแกร่งมากหนุนหลังอยู่  อีกทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากปรมาจารย์โอสถอีกด้วย

            ทำให้เมื่อพบกับพวกจ้าวเทียนที่เป็นคนแปลกหน้าจึงลองเข้ามาหยั่งเชิงดู

            จ้าวเทียนที่ได้ยินก็ยิ้มขึ้นอย่างเฉยชาแล้วพูดขึ้น

            “ ใช่… ตระกูลลี่เชิญฉันมา ”

            “ ผมมาจากตระกูลลู่เมืองเทียนจิน…พวกคุณมาจากตระกูลไหนงั้นเหรอ ” ลู่เหยียนถามขึ้นอีกครั้ง

            “ ตระกูลโฮ่ว ” จ้าวเทียนตอบขึ้นสั้นๆ

            ลู่เหยียนเมื่อได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าแปลกใจ  เพราะจากข้อมูลรายชื่อที่เขามี  ตระกูลที่มีอำนาจทั่วประเทศจีนไม่มีตระกูลโฮ่วรวมอยู่ด้วย

            “ ตระกูลของพวกคุณทำธุรกิจอะไรงั้นเหรอ…บางทีเราอาจจะร่วมมือกันได้ ” ลู่เหยียนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มจริงใจ

            “ ไม่จำเป็น…หลีกทางหน่อยฉันจะเข้างาน ” จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย 

            สำหรับเขาในตอนนี้ตระกูลลู่ไม่มีค่าพอให้เขาเสียเวลาด้วย  เขาเองก็พอคาดเดาจุดประสงค์ของลู่เหยียนออก  เลยไม่ได้ให้ความสนใจอีกฝ่ายนัก

            เมื่อลู่เหยียนได้ยินแบบนั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป  เขามองจ้าวเทียนด้วยความไม่เป็นมิตร

            มันกล้าพูดแบบนี้กับเขาได้อย่างไร…

            หากไม่ใช่เพราะต้องการตรวจสอบข้อมูลเขาไม่ลดตัวไปคุยกับพวกแต่งตัวโง่ๆแบบนี้หรอก

            “ แกกล้าเมินพี่ฉันงั้นเหรอ…ดูจากการแต่งตัวปัญญาอ่อนแบบนี้  ฉันว่าพวกแกเป็นพวกบ้านนอกที่ต้องการจะแอบเข้างานมากกว่า” ลู่ไป๋พูดขึ้นเสียงดัง 

            เขาเดินมาขวางหน้าจ้าวเทียนไว้พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคนด้วยท่าทีเอาเรื่อง

            ตอนนี้พี่ชายของเขาควบคุมอำนาจของตระกูลลู่เกือบทั้งหมดแล้ว  เขาจึงต้องแสดงออกให้พี่ชายเห็น  เพื่อที่จะได้กอดขาพี่ชายแล้วรุ่งเรืองไปด้วยกัน

            เพียะ!

            ลี่หวูเฉินพุ่งเข้ามาตบลู่ไป๋จนกระเด็นไปกระแทกพื้น  แล้วพูดขึ้นอย่างถือดี

            “ แกเป็นใคร!...กล้ามาดูถูกเจ้านายฉัน  คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ”

            “ แก…แกกล้าตบฉัน ” ลู่ไป๋พูดขึ้นด้วยความโกรธ  เขาไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะลงมือทันทีแบบไม่พูดไม่จาเขาแค่ต้องการประจบพี่ชายเท่านั้น

            “ ไม่ได้ยินที่ฉันสั่งรึ…คุกเข่าลง! ” ลี่หวูเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา   ใจเขาเริ่มรู้สึกติดใจบทบาทนี้เสียแล้ว

            เสียงพูดคุยบริเวณรอบๆเงียบลงทันที  ตอนนี้ทุกสายตามองมาที่พวกจ้าวเทียนด้วยความตกใจ  งานครั้งนี้เป็นงานใหญ่  ที่มีบุคคลสำคัญจากปักกิ่งมาร่วมมากมาย  คนพวกนี้มันกล้าลงมือได้อย่างไร

            หรือพวกมันจะเป็นเจ้าพ่อมาเฟียของจริง…

            “ พวกแกยังรออะไรอีก…จัดการมันสิวะ ”  ลู่ไป๋หันไปสั่งบอดีการ์ดด้านหลังเสียงดัง

            บอดี้การ์ดทั้งคู่มองหน้ากันเอง  ลงมือในงานสำคัญแบบนี้จะไม่เป็นไรงั้นเหรอ  แต่เมื่อเห็นว่าลู่เหยียนไม่ได้ห้าม 

            บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็พุ่งเข้าใส่ลี่หวูเฉินทันที

             “ หยุดเดี๋ยวนี้! ”

            !!

            ชายหนุ่มผมยาวตะโกนห้ามขึ้น  ด้านข้างเขามีชายอีกคนที่กำลังจิบไวน์มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยท่าทางสนใจ

            “ เกิดอะไรขึ้น…ทำไมกล้าก่อปัญหาที่นี่ ” ชายหนุ่มผมยาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            ผู้คนที่อยู่รอบๆเมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสองคนที่มาใหม่ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที  ทุกคนหันไปพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            “ นั่นมัน…หวังเจี้ยนเฟยใช่ไหม  ส่วนคนที่จิบไวน์นั่นก็จ้าวหยุนปิง  พวก 4 คุณชายแห่งปักกิ่งมาร่วมงานนี่ด้วยเหรอ”

          “ พวกเราต้องฉวยโอกาสนี้ไว้นะ…ถ้าสร้างสัมพันธ์กับพวกเขาได้ก็จะสบายไปสิบชาติ ”

          “ ฉันได้ยินข่าวมาว่า…จ้าวฉงซานเตรียมวางตัวจ้าวหยุนปิงเป็นผู้สืบทอดตระกูลจ้าวแล้ว ”

          ท่ามกลางเสียงพูดคุยกันของคนโดยรอบ พวกจ้าวเทียนได้หันมาสบตากัน  ตอนนี้เป้าหมายของพวกเขาโผล่ออกมาแล้ว

            “ คุณชายหวัง…พวกเขาลงมือกับผมก่อน ” ลู่ไป๋รีบพูดขึ้นด้วยท่าทีหวาดกลัว  บุคคลตรงหน้าไม่ใช่คนที่ตระกูลเขาจะรับมือได้

            “ พวกคุณเริ่มก่อนงั้นเหรอ” หวังเจี้ยนเฟย หันมาถามพวกจ้าวเทียน

            “ มันกล้าพูดจาดูหมิ่นเจ้านายฉัน…นี่เป็นแค่การสั่งสอนเท่านั้น ” ลี่หวูเฉินพูดขึ้นอย่างถือดี  เขาแกล้งทำเป็นโกรธแล้วปลดปล่อยพลังระดับผู้เชี่ยวชาญออกมาเล็กน้อย

            หวังเจี้ยนเฟยกับจ้าวหยุนปิงมีแววตาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นพลังของลี่หวูเฉิน 

            พวกเขารู้มาว่าในเมืองเทียนจิน  คนที่มีขอบเขตผู้เชี่ยวชาญนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นระดับหัวหน้าตระกูลหรือผู้อาวุโสระดับสูงซึ่งมีอายุมากแล้ว

            แต่ดูผู้เชี่ยวชาญคนนี้เขามีอายุเพียง30 กว่าปีเท่านั้นถือเป็นอัจฉริยะเลยทีเดียว  คนที่เขาเรียกว่าเจ้านายก็คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

            หรือว่า…

          พวกสำนักโบราณงั้นเหรอ…