รูปแขนกำยำดำทมิฬเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่เหวี่ยงไหววูบที่รวดเร็วเป็เส้นริ้วยาวสีดำที่พุ่งเข้าสีข้างเด็กหนุ่มที่ไร้ซึ่งวี่แววที่จะหลบหนีหรือตอบโต้มันแต่อย่างใด ทว่าร่างเด็กน้อยที่หวังตะปบให้สิ้นใจกลับหายไปต่อหน้าต่อตาแทนด้วยร่างกายบุรุษผู้หนึ่งสวมชุดไม่ต่างคนที่อยู่ที่นี้ นามอันคุ้นเคยที่เด็กหนุ่มมักเรียกหาเสมอ ศิษย์พี่ทิวท่าย ที่หมดสติชั่ววูบชันกายที่าเ็สาหัสเข้าประชิดพร้อมอัดกระแทกร่างเล็กกระเด็นออกไปนอกรั่วชั้นสามให้ตกลงไปโดยมีศพเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่นอนกอง ณ ชั้นนึงรองรับร่างน้อยนี้ไว้ ส่วนเสี่ยวเอ๋อทิวท่ายนั้นก็โอบร่างกายสัตว์อสูรพร้อมกดร่างแต่ได้เพียงให้กายสูงใหญ่โอนเอนเล็กน้อยเพียงเท่านั้น
"หึ่ม!! แกทำให้ข้าพลาดเป้าเ้าหนูนั้นอีกแล้ว แทนที่จะนอนตายตรงนั้นดีๆก็จบแล้วเชียว!! "แกนั้นแหละที่ต้องตาย ย๊าก!! ทว่าอสูรเสือดำมิทันพ่นคำบ่นอุบอิบทิวท่ายก็โพร่งกระแทกพร้อมนำมีดสั้นเล่มนึงพุ่งเป้าเข้าไปที่ลำคอของมันทันที แต่ใบคมมีดที่แหลมคมนั้นห่างเพียงแค่ปลายเล็บเท่านั้น ร่างเสี่ยวเอ๋อก็ลอยขึ้นและตัวห่างออกไปโดยมีอุ้งมือที่บีบคอของทิวท่ายยกตัวขึ้นอย่างเฉยเมย
"เ้าพวกหรอมแหรม คิดจริงๆว่าเศษเหล็กนี้สามารถสยบข้าได้ เ้าคิดว่าข้าคือใคร โฮก!! ก่อนมันจะอ้าปากกว้างคำรามกึ่งก้องข่ม ทิวท่ายที่กัดฟันฝืนแทงเข้าลำแขนที่พยุงร่างมันกลางอากาศไว้ เศษเหล็กที่หล่อใบมีดแตกกระจายพร้อมรอยบิ่นเบี้ยวที่ใบมีดเกิดขึ้นทันทีที่ััิัของอสูรเสือดำจนผิดรูปโค้งงอหมดสภาพสรรพวุธทันที
"เอาเศษขยะนี้มาทิ่มแทงข้าอย่างนั้นรึ ดูไว้ซะเพียงแค่กายหยาบของเผ่าเราก็สามารถตำแหน่งผู้นำห่วงโซ่อาหาร กับพวกเ้าเผ่ามนุษย์ตัวจ้อยที่กำเริบทำตัวเสหมือนเผ่าเรา จงภูมิใจเถอะที่ต้องมาตายด้วยน้ำมือของข้า ไหนขอดูน้ำอดน้ำทนพวกเ้าหน่อยสิว่าจะทนได้นานเพียงใด ไหนๆที่เเห่งนี้ก็เหมาะแก่การ"รวมพล"เตรียมบุกเมืองของพวกเ้าอยู่แล้วถ้าเ้าพวกนั้นไม่ติดเล่นสะก่อนละก็นะ" ว่าแล้วก็ยกร่างที่ยังตรึงกลางอากาศให้สูงขึ้นไปอีกจนเหนือหัวของมันพร้อมหัวเราะเย้ยหยันจ้องมองชายตรงหน้าก่อนจะสังเกตเด็กหนุ่มที่พึ่งจะจดจำใบหน้าชายหนุ่มทิว ชาวหนุ่มทำได้เพียงบีบข้อมือสุดแรงเพื่อผ่อนแรงสัตว์อสูรทว่าหาได้เป็ผลไม่
พี่!! เด็กหนุ่มที่ร่างยังคงอยู่ถูกตรึงตรงรั่วราวที่หักตัวเป็ซี่ๆ แต่ยังคงสภาพอยู่เกี่ยวอากรณ์เด็กหนุ่มลอยค้างไว้ยังไม่ตกลงไปกลางอากาศเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดทำได้เพียงยื่นมือคว้าอากาศเหมือนพยายามจะคว้าชายหนุ่มเบื้องหน้าที่มองมาที่ตนอย่างลำบากได้แต่อดทนพยายามพูดบางอย่างเสียงที่แ่เบาแต่เนื่องอาการที่เด็กหนุ่มตอนี้เพ่งสนใจเพียงแต่เสี่ยวเอ๋อทิว จึงสามารถได้ยินประโยคที่ชายหนุ่มพูดอย่างชัดเจน
"ไป๋น้อย เ้าจะต้องมีชีวิตรอด เ้า...ต้องเป็ดะ ได้อย่าง แน่นอน......อึ่ก! เสียงสะอึกของลำคอที่เริ่มมีน้ำลายไหลอาบที่ปากมากขึ้น าแที่กลางหลังและหน้าท้องเริ่มเปิดทีละนิดๆ จนโลหิตที่เคยส่งสัญญาณหยุดไหลแล้วเริ่มเปิดออกมากขึ้น ร่างกายที่กระตุกทีละนิดๆ เริ่มแน่นิ่ง ทว่าสบโอกาศสุดท้ายที่เ้าหนูไป๋ลู่เอ๋ยนามตนทำให้สัตว์อสูรละความสนใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นพลังที่มีทั้งหมดใช้วิชาก้นหีบ ปลดปล่อยรังสีเจิดจ้าบาดตาเล็กน้อยก่อนจะมีปลายแหลมนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาเสียบเข้ากับแขนที่กำยำจนต้องชะงักและปล่อยร่างตนในที่สุด
"เห้ย!! เ้าทำอะไร! สัตว์อสูรเสือดำเริ่มกลับมาหัวเสียอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องมาเสียท่าให้กับลูกไม้ง่ายๆ โดยมีไป๋ลุ่เป็ศูนย์กลางทั้งหมดอารมณ์หงุดหงิดเริ่มประทุออกมาอีกครั้ง ทว่าความรู้สึกด้านชาก็กำเริบจนมันเริ่มสังเกตว่า แขนที่ถูกของเเหลมบางอย่างเสียบคาไว้มากมายนั้นได้แทงเข้าไปลึกกว่าเดิมขนถึงเนื้อหนังชั้นในทันทีแหมว่าผิวกายที่มั่นใจนักหนาถึงความแข็งแกร่งแต่ก็ไม่รู้ถึงที่มาสิ่งแปลกปลอมนี้ว่ามันคือสิ่งใดก่อนจะสะดุดสายตาเข้ากับวัตถุชิ้นนึงในมือของเสี่ยวเอ๋อทิวท่ายที่ ทรุดตัวล้มนอนกุมมือที่คอพยายามสุดความสามารถที่จะหายใจดูดซับอากาศให้ได้มากที่สุดอย่างยากลำบาก รอยบีบรัดที่คอที่เเดงก่ำแสดงถึงความแน่นการบีบของมันที่เป็การเล่นกับเหยื่อเพียงเท่านั้น
แต่สิ่งที่ชายหนุ่มตอบกลับ คือลูกดอกยาพิษที่เสริมแรงอัดจากสรรพยุทธพิเศษลักษณะที่มีกลไกบางอย่างที่ใช้นิ้วเกี่ยวสลักเพื่อเร่งการทำงานของกลไกเป่าลูกดอกที่อาบยาพิษที่เน้นเื่การระงับประสาทและเป็พิษที่ทำให้เชื่องช้าที่มีไว้สำหรับการล่าสัตว์อสุรมายาเพียงเท่านั้นแต่มีการพัฒนาเพื่มประสิทธิภาพขึ้นทว่าแม้มิอาจเอาชัยเหนือสัตว์อสุรตัวจริงแต่ก็พอจะทำให้ ความสามารถด้านการต่อสู้นั้นลดลงเป็อย่างมากและกินเวลาที่พวกมันต้องรักษาตัวหลายอาทิตย์ สำหรับสัตว์อสุรที่เป็ดั่งหัวหน้าเหล่าสัตว์มายาทั้งมวลแต่กลับหลงกลมนุษย์ที่พวกมันมองอย่างต่ำต้อยเป็ได้เพียงอาหารและ "วัตถุดิบ" เพียงเท่านั้นหากเื่นี้รู้ถึงสัตว์อสูรตนอื่นคงทำให้มันขายหน้าเป็แน่
"ทำข้าไว้แสบนักนะเ้ามนุษย์ รนหาที่ตาย!! พอกันทีเวลาล้อเล่นจบลงแล้ว" ความอดทนที่มีขาดสะบั่นลงก่อนจะกางกรงเล็บที่แหลมคมออกมาเงาวับดำสนิดก่อนจะพุ่งกระสวดเข้าด้านหลังชายหนุ่มที่มิอาจหลีกหนีชะตากรรมนี้ได้ตนที่ตอนนี้รู้ถึงชะตาก็ทำได้เพียงปาของบางสิ่งบางอย่างที่เป็ผงโปรยกระจายไปทั่วชั้นล่างของโรงเตี้ยวก่อนจะยิงเส้นริ้วบางอย่างที่หาไป๋ลู่ ที่ร่างพึ่งถึงพื้นชั้นล่างสุดไถลลงยาวตาม กองศพลงมาเรื่อยๆ กลิ้งลงจนเกิดอาการมัวเมาจากการหมุนกลิ้งครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะล้มลงหมดสติ ก่อนเส้นริ้วบางอย่างพุ่งเข้าถึงตัวก็ปล่อยอักขระบางอย่างซึมเข้าไปกับกายผิวของไป๋ลู่และเหมือนมีไป๋ลู่อีกคนแบ่งตัวออกมาแล้วทำท่าเหมือนวิ่งหนีออกไปภายใต้ผงที่ค่อยโปรยลงถึงผิวพื้นก่อนจะกระจายกลายเป็ไอควันพิเศษครอบชั้นหนึ่งทั่วรัสมีมองไปทางใดนึงว่าตนนั้นกำลังเหยียบอยู่บนเมฆที่เห็นเพียงแต่สิ่งขาวโพลนมิอาจพึ่งพาประสาทสายตาหรือการรับรู้ได้ยินได้อีกต่อไป เหลือเพียง "กลิ่น"
ก่อนร่างทิวท่ายที่ถูกยกขึ้นชูขึ้นฟ้าหน้าท้องกลวงโดยมีมัดแขนกำยำที่แทงทะลุร่างทั้งตัวโพล่ออกมาแทนที่และร่างของเค้าก็ค่อยๆ ดิ่งลงไปชั้น 1 ตามแรงโน้มถ่วงก่อนร่างจะตกพื้นกองศพมากมายและไถลเส้นทางโลหิตยาวเส้นเดียวกับที่เด็กหนุ่มหมุนกลิ้งไปเรื่อยๆ จนพบเจอร่างน้อยที่นอนแน่นิ่ง กายที่หมดเรี้ยวแรงพลังปราณที่ค่อยดับวูบสลาย
ร่างสัตว์อสูรเสือดำก็พุ่งตัวอย่างรวดเร็วหาได้สนใจ โอสถ ทรัยากรอันใดในตอนนี้ไม่มีเพียงสิ่งเดียวคือต้องไล่จัดการไป๋ลู่(ตัวปลอม)ที่วิ่งหนีออกไป แม้มิอาจแม้งเห็นร่างได้ชัดทว่ากลิ่นที่แม่นยำของตนนั้นััได้อย่างทันทีจึงไม่รอช้าเร่งร่างเงาดำพุ่งตัวตามอย่างไม่คอยท่า ทว่าที่ถูกสร้างจำแลงด้วยสิ่งของวิเศษบางอย่างที่เสี่ยวเอ๋อนั้นได้รับ จากเถ้าแก่เผื่อในกรณีฉุกเฉินจริงๆแล้วมีไว้เพื่อหลอกล่อสัตว์มายา ที่ตัวเสี่ยวเอ๋อทุกคนก็ได้รับกันเช่นกัน เป็ของไว้ใช้ยามต้องถอยหนีเพื่อสร้างสถานการณ์ ทว่ายามนี้เห็นทีชะตา ทิวท่ายผู้นี้คงถูกลิขิตให้อยู่เฝ้าที่นี้พร้อมกับสหายที่สู้พร้อมใจปกป้องโรงเตี้ยมตามคำสั่งเถ้าแก่ที่มอบโอกาศและชีวิตใหม่แก่ตัวมาจนถึงวันนี้
ร่างเสี่ยวเอ๋อที่ตอนนี้ดวงตาที่ค่อยๆหรี่ลงมีเพียงคราบน้ำตาที่อาบลงมาอาบแก้มเด็กน้อยที่อยู่ไม่ห่างตนก่อนจะใช้แรงที่แทบไม่มีอยู่แล้วตะเกียดตะกายเข้าทับร่างเด็กหนุ่มก่อนจะพึมพำบางอย่างด้วยเสียงที่แหบแห้งกรังพูดไม่เป็คำเหลือไว้เพียงความคิดที่โลดแล่นดั่งสายน้ำหลากครั้งสุดท้าย ก่อนดวงตาจะจ้องมองค้างที่เด็กหนุ่มและร่างที่หายใจหอบแหบก็ได้หยุดลง เส้นผมพริ้วสไหวก่อนริ้บบิ้นที่ผูกผมที่ใช้มัดจะคลายออกและล่องลอยไปตามสายลมที่ต้องไปด้วยกลิ่นโลหิต
"ข้าทิวท่าย ผู้เกิดมากับความยากไร้ที่พึ่ง จับพลัดจับพลูไปตามเมืองต่างๆ สนามรบมากมายก็เคยประสบเจอมิเคยหวังเื่ความสงบมาก่อน....จนมาบันจบที่แห่งนี้ เ้าหนูข่าวลือของเ้าทำให้ข้าคิดมิต่างจากคนอื่นๆ แม้จะเคยคิดรังเกียจหรือทำร้ายเ้ามาแล้วทว่า เมื่อมาอยู่ที่นี้ก็ทำให้ข้าผู้นี้ตระหนักถึงความโง่เขลาและความหูเบาของตัวเองที่ทำร้ายเด็กบริสุทธิ์อย่างเ้าไป ข้าต้องขอโทษเ้าด้วยอภัยแก่ความอคติของข้า ตัวข้ามิเคยเชื่อสิ่งที่ยิดเหนี่ยวหรือความศักดิ์สิทธิ์ใดที่ผู้อื่นล้วนศรัทธา ทว่าครานี้ต่อให้ต้องชดใช้บาปที่ข้าก่อ ต่อให้วิณญาณของข้าต้องมอดมวยถูกเผาไหม้ ชโลมด้วยเถ่าถานก็ไม่ปริปากบ่นขอร้อง ให้ไป๋น้อย....เด็กที่เป็ดั่งน้องชายต่างสายเืของข้าให้รอดชีวิตด้วยเถิด.........
326
