ปราบพิภพสยบสวรรค์

ยานอวกาศร่อนลงจอดยังลานจอดพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายไปทั่วอาณา

“ วี้ด “ ประตูยานเปิดออก

ชายหนุ่มถึงกับคิ้วขมวดเมื่อพบเจอฝุ่นที่ปกคลุมทั่วบริเวณ “ ราวกับว่าไม่เคยมียานมาสักครั้ง “

“ ใช่ ไม่มีใครมาที่นี่นานแล้ว “ นักบินเอ่ย

“ ข้าส่งเจ้าแล้ว ได้เวลาต้องกลับ “ นักบินเอ่ย

“ ขอบคุณ “ ปราบเอ่ยแล้วเดินลงจากยาน

เขาเดินมุ่งไปยังหอควบคุมการบินในทันใด

“ ฟู่ “ พลันเกิดลมวายุหมุนวนเข้าหาชายหนุ่ม

เขายิ้มออกแล้ววาดตวัดดรรชนีไปที่ลมวายุ “ วู๊มม “

กระแสลมวายุของชายหนุ่มพุ่งเข้าชนลมวายุที่พัดเข้าหาแล้วลมวายุนั้นพลันสลายหายไปในทันใด

“ รับน้องรึ “ ชายหนุ่มเอ่ย

ชายหนุ่มวางหลังมือลงที่จอสแกนข้อมูล “ ติ้ด “ เสียงเครื่องทำงาน

“ ครืดด “ เสียงประตูเลื่อนเปิดออก

ปราบเดินเข้าไปแล้วประตูเลื่อนพลันปิดลงในทันใด

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าหา ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยแผลของกรงเล็บอสูร

“ เอ็งคือปราบ “ ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“ ใช่ “ ชายหนุ่มพยักหน้า

“ ยินดีต้อนรับสู่เมืองออร์ค “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ไปกัน “ เขาเอ่ยแล้วเดินนำไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงยังอีกฝั่งของหอบังคับการบิน ชายหนุ่มมองยังรถหุ้มเกราะรุ่นเก่าแต่เก๋าจอดรออยู่ รายรอบรถหุ้มเกราะนั้นเต็มไปด้วยปืนอัตโนมัติแลปืนเลเซอร์

“ สถานการณ์ของที่นี่คงลำบากน่าดู “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ใช่ ลำบากมาก จะไปไหนมาไหนต้องระวังตัวทุกฝีเก้า “ พอลจอมยุทธชาวโลกเตสเอ่ย

“ อสูรของที่นี่มีระดับไหนบ้าง “ ปราบเอ่ยถาม

“ ต่ำสุดเห็นจะเป็นระดับหกสูงสุดระดับยี่สิบสี่ “ พอลเอ่ย

ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเข้าไปในรถหุ้มเกราะ

“ ผมดูสภาพเมืองจากข้างบนแล้วมันไม่ได้มีเมืองใหญ่เหมือนที่อื่น ทำไมสหพันธ์ดาราถึงไม่ถอนตัวออกจากเมืองนี้ “ ปราบเอ่ยถาม

“ มันมีสิ่งที่พวกเขาต้องการอยู่ “ พอลเอ่ย

“ แปลกหากมีสิ่งที่ต้องการแล้วทำไมไม่ส่งหน่วยที่แข็งแกร่งมาแล้วเอาออกไปให้หมดสิ้นแล้วถอนตัวเสีย “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ หากเบื้องบนคิดแบบเอ็งก็ดี “ พอลเอ่ย

“ อืม “ ชายหนุ่มพยักหน้า

รถหุ้มเกราะวิ่งตามทางมาด้วยความเร็วสูง เพราะทุกวินาทีนั้นมีค่าเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาจะไม่เสียเวลากับสิ่งที่กีดขวางรถหุ้มเกราะบุกตะลุยฝ่าสิ่งกีดขวางทั้งยังชนแหลก

ปราบยิ้มออกแล้วลุกไปยังจอภาพเขายื่นมือจับที่ด้ามปืน แล้วกด

“ พรืดด “ กระสุนมากมายพุ่งทะยานออกจากหกลำกล้องเพียงพริบตากระสุนก็พุ่งออกไปมาถึงห้าสิบนัด

พอลและคนในรถหุ้มเกราะต่างแปลกใจที่ชายหนุ่มใช้ปีนอัตโนมัติสังหารอสุรบินระดับสิบสองตกตายได้อย่างง่ายดายหลายตัว

พวกเขายิ่งงงยิ่งขึ้นอีกเมื่อชายหนุ่มวาดปากกระบอกปืนไปยังเสือชีต้าร์สีดำทะมึนแล้วระเบิดกระสุนใส่มัน

“ โฮกก “ ร่างใหญ่โตแต่ผอมเพรียวของมันล้มกลิ้งแล้วสิ้นใจตาย

ปราบยิ้มออกเมื่อเขาสังหารอสูรที่ติดตามรถหุ้มเกราะมาอย่างกระชั้นชิด ปืนอัตโนมัติหกลำกล้องนั้นทรงประสิทธิ์ภาพเป็นอย่างยิ่ง เพียงไม่นานอสูรราวยี่สิบตัวถูกเขาสังหารลง

พอลแลคนในรถต่างตื่นตะลึงกับสิ่งที่เหลือเชื่อ พวกเขาทั้งหมดยังไม่สามารถทำเช่นนี้ได้เลยแม้นพวกเขาจะเป็นจอมยุทธระดับสิบห้า พวกเขาก็ยังแพ้พ่ายให้กับอสูรระดับสิบสองในการต่อสู้กัน

“ ปราบเอ็งทำได้ยังไง “ พอลเอ่ยถาม

“ ก็เพียงแค่เพิ่มพลังปราณลงในปืน “ ปราบเอ่ย

“ ข้าลองบ้าง “ พอลเอ่ย

เขาส่งพลังปราณไปยังปืนแล้วกด “ พรืดด “ กระสุนสังหารพุ่งทะยานออกเป็นกลุ่มใหญ่

“ โฮกก “ หมาป่าหลังเงินถูกกระสุนผสานปราณทะลวงร่างพรุนตายอนาถ

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ พอลระเบิดเสียงหัวเราะลั่นแล้วไล่ยิงอสูรที่วิ่งไล่รถหุ้มเกราะอย่างเมามัน

หลายคนบนรถเข้าประจำที่แล้วทำการเพิ่มพลังปราณให้กับปืน

เสียงปืนดังสนั่นในรถ พวกเขาระเบิดกระสุนยิ่งอสูรอย่างบ้าคลั่งและเมามัน

“ พอก่อน กระสุนจะหมด “ หัวหน้าชุดร้องลั่น

“ กำลังมันส์ “ พอลเอ่ย

หัวหน้าชุดที่นั่งเงียบมาตลอดเส้นทางเอ่ยถาม “ ปราบเอ็งรู้รึไม่ว่าเอ็งถูกส่งมาที่นี่ด้วยเหตุผลใด “ ซามานขาวโลกทรีเอ่ยถาม

“ หัวหน้าซามาน ผมไม่รู้ “ ปราบเอ่ย

“ เอ็งไม่ได้รับมอบภารกิจมารึ “ ซามานเอ่ย

“ ไม่ “ ชายหนุ่มส่ายหน้า

“ ผมคิดว่าทางผู้เฒ่าหวงส่งผมมาที่นี่ก็คงเพราะเรื่องของผม “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ เรื่องของเอ็ง ไหนลองเล่าให้ฟังที “ ซามานเอ่ย

ชายหนุ่มเล่าเรื่องราวของเขากับสตีฟให้ทุกคนฟัง

“ ผู้เฒ่าหวงที่เอ็งว่าคงคิดไว้ดีแล้วจึงได้ส่งเอ็งมาที่นี่ “ ซามานเอ่ย

“ หากจะฝึกที่นี่นั้นเป็นสถานที่ฝึกฝนที่ยอดเยี่ยม แต่หากจะหลบก็ถือว่ายอดเยี่ยมเช่นกัน “ ซามานเอ่ย

“ อืม “ ชายหนุ่มพยักหน้า

“ เอาละเรื่องราวทุกอย่างนั้นไว้ค่อยคุยกันรุ่งเช้า “ ซามานเอ่ยแล้วลงจากรถ

ปราบลงจากรถหุ้มเกราะเป็นคนสุดท้าย เขากวาดตามองทั่วแล้วพยักหน้าช้าๆ

กำแพงสูงชั้นสามสิบเมตรที่ทำหน้าที่ขวางกั้นอสูรเข้ามาสังหารผู้คนยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างขันแข็ง

หอสังเกตการณ์สูงร่วมห้าสิบเมตรคอยตรวจตราสอดส่อง ความเป็นไปของเหล่าอสูรนอกกำแพง

เรดาร์ขนาดใหญ่หมุนวนไม่หยุดเพื่อตรวจจับความเคลื่อนไหวอาณาโดยรอบ

ป้อมปืนใหญ่ แลปืนเลเซอร์พร้อมประจัญทุกยาม

จรวดนำวิถีติดตั้งเรียงรายนับร้อยเพียงคอยสอยอสูรบิน

“ ป้องกันเต็มรูปแบบ “ ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ

เขาเดินตามเหล่าจอมยุทธไปยังที่พักเมื่อมาถึงเขาพลันยิ้มออก เพราะมันเป็นตู้คอนเทนเนอร์ของรถบรรทุกหัวลากที่นำมาดัดแปลงเป็นที่พัก

ชายหนุ่มเข้ามาในห้องแล้วพยักหน้าช้าๆ ในห้องถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแลเน้นใช้งาน ทำให้เขาค่อนข้างพอใจเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มจัดการวางสิ่งของเข้าที่แล้วกระโดดขึ้นที่นอนเพื่อทำการฝึกฝนอย่างรวดเร็ว

ปราบมองยังดาราหยินหยางดวงที่แปดของเขาแล้วพยักหน้าช้าๆ เพราะมันใกล้จะเต็มแล้วเขาใกล้จะทะลวงขั้นพลังข้ามไปยังเขตแดนปราณพาราที่ถูกเรียกขานในอดีต

ปราบคิดวิเคราะห์ว่าระดับเลเวลน่าจะอ่อนกว่าของเขาอยู่มาก ขนาดอสูรระดับยี่สิบที่เขาพบเจอมันไม่ได้มีแรงกดดันมากมายเทียบเท่ากับสิ่งควรจะเป็น

“ หรือว่านับกันมั่วๆ “ ชายหนุ่มพึมพำ

“ ไว้ค่อยไปลองกับอสูรระดับสิบห้าที่ข้างนอก จะได้รู้ระดับพลังที่แท้จริง “ ชายหนุ่มเอ่ย

ชายหนุ่มกลืนโอสถรวมปราณเม็ดสุดท้ายของพี่สาวของเขาลงไปแล้วเริ่มทำการฝึกฝน

รุ่งเช้าอีกวัน

ชายหนุ่มออกจากเมืองออร์คเมื่อทำการแนะนำตัวกับกับเหล่าจอมยุทธแล้วเสร็จ

เขาเดินลาดตระเวนรอบกำแพงใหญ่ที่ถูกตั้งเวรไว้ ชายหนุ่มกวาดตามองยังเหล่าอสูรระดับต่ำที่มองยังเขาแล้วแยกเขี้ยวใส่

“ นั่น “ เขายิ้มออกเมื่อพบเจออสูรระดับห้า

มันคือหมีหลังขาวที่เดินงุ่มง่ามอยู่ในแนวป่า กายาของมันใหญ่โตยิ่งทั้งยังเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง

ชายหนุ่มทะยานร่างพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว หมัดของเขาเงื้อออกแล้วเหวี่ยงออกไปสุดแรง

“ เปรี้ยงง “ หมัดยักษ์พุ่งออกอย่างรวดเร็ว

“ โฮกก “ หมีหลังขามร้องคำรามลั่นก่อนที่จะฟาดกรงเล็บเข้าใส่หมัดยักษ์ในทันใด

“ ตูมม “