หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 22

แสดงตัวตนของเจ้าออกมาซะ (รีไรท์)

 คนรับใช้ที่อยู่ใกล้ๆ เฟิงกั๋วรีบหยุดเจ้านายเอาไว้ และกล่าวว่า “นายน้อย โปรดระวังหน่อย! เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของผู้ชายคนนี้ เราไม่ควรจะแตะต้องเขา จนกว่าเราจะรู้ฐานะของเขา ท่านลืมไปหรือว่า ครั้งล่าสุดที่อยู่ทางเขตตะวันตกของเมือง..”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฟิงกั๋วนึกถึงบทเรียนในอดีตทันทีและตัวสั่นสะท้าน รีบกล่าวว่า  “ใช่แล้ว!” เขามองที่หยางเซียวเล่อด้วยสายตาที่จริงจังมากขึ้น

“ตกลง ข้าไม่รังแกเจ้า เนื่องจากข้าไม่คุ้นเคยกับเจ้า เอาล่ะข้าจะเพิ่มเงินให้เจ้าเป็นสองเท่า ตอนนี้เจ้าออกไปได้แล้ว และทิ้งกำไลหยกไว้ที่นี่”

หยางเซียวเล่อหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงกั๋ว

“ล้อเล่นหรือเปล่า เขาคือหยางเซียวเล่อที่ขาดแคลนเงินเหรอ?”

“ยี่สิบเหลียง? ข้าจะจ่ายสี่สิบเหลียงสำหรับกำไลหยกนี้”

ใบหน้าของเฟิงกั๋วดูมืดมน และกล่าวว่า “ข้าจะให้หนึ่งร้อยเหลียงแก่เจ้า! ออกไปซะ!”

“ขอโทษด้วย ข้าไม่ได้ขาดเงิน ข้าจะจ่าย 500 เหลียง ให้พ่อค้าหยก” คำพูดนี้ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นทันที

500 เหลียง! นี่คือสิ่งที่คนธรรมดาๆ สามารถพูดออกไปได้หรือ ดูเหมือนว่าเขาจะเดาได้ถูกต้อง ชายหนุ่มคนนี้มีภูมิหลังบางอย่างจริงๆ!

เฟิงกั๋วขมวดคิ้วและกัดฟันแน่น พลางกำหมัด “ชายคนนี้ต้องการต่อสู้กับเขาอย่างเห็นได้ชัด เขาคิดว่าข้าจะไม่กล้าแตะต้องเขาจริงๆหรือ?”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เฟิงกั๋วก็กัดฟันและพูดว่า “ข้าจะให้ 600 เหลียง!”

ก่อนที่คำพูดจะตกลงไป หยางเซียวเล่อพูดอย่างเงียบ ๆ " 1000 เหลียง!"

เฟิงกั๋วเป็นลูกชายคนที่สองของตระกูลเฟิง เนื่องจากเขาไม่ได้ทำงานเป็นหลักแหล่ง และชอบเที่ยวเล่นไปเรื่อยเปื่อย ตระกูลเฟิงจึงค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการใช้เงินกับเขา

1000 เหลียงนั้นคือ ขีดจำกัดความสามารถในการใช้เงินของเขาแล้ว!

“1000… ข้าจะซื้อมันในราคา 1500 เหลียง!” อันที่จริงแล้ว เฟิงกั๋วเคยจ่าย 1500 เหลียงที่ถือว่าเป็นราคาที่สูงมากเกินไปแล้วสำหรับเขา เพื่อซื้อน้ำหมึกสำหรับงานเขียนเมื่อนานมาแล้ว!

สิ่งนี้ทำให้ผู้ชมรอบๆ ตัว ต่างมีความสุขมาก และเสียงปรบมือก็ดังขึ้น

“นายน้อยเฟิงช่างร่ำรวยจริง ๆ!” หยางเซียวเล่อเหยียดนิ้วโป้งพูดติดตลกว่า “ข้าให้ 2000 เลย!”

“ไอ้สารเลว! เจ้าตั้งใจจะหาเรื่องนายน้อยอย่างข้าหรือ ทุกคนล้อมมันไว้ !”

เฟิงกั๋วอดระงับความโมโหไม่ได้อีกต่อไป เขาโกรธมาก ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร เขาจะชิงทุบตีก่อนแล้วค่อยถาม หลังจากนั้นไม่นาน 

ชายที่แข็งแกร่งหลายคนก็ล้อมรอบหยางเซียวเล่อ และจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ดุร้ายและใบหน้าที่ฉุนเฉียว ตราบใดที่ เฟิงกั๋วออกคำสั่ง พวกเขาจะกรูกันเข้าไปฉีกหยางเซียวเล่อเป็น  ชิ้น ๆ

หยางเซียวเล่อนั้นไม่สนใจเรื่องนี้เลย เขาได้สำรวจผู้ฝึกตนทุกคนในกลุ่มผู้แข็งแกร่งเหล่านี้แล้ว แม้ว่าเขาจะอยู่ในขั้นกลั่นปราณ ระดับ 3 แต่แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับการจัดการกับกลุ่มมนุษย์ได้แล้ว?

ผู้ชมที่อยู่รอบตัว ต่างถอยห่างออกไปทีละคน เพราะกลัวว่าตนเองจะติดร่างแหไปด้วย　

คนรับใช้ข้าง ๆ เฟิงกั๋วกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนครั้งที่แล้ว ที่เฟิงกั๋วไปยั่วยุคนที่ไม่ควร เขาถูกผู้นำตระกูลขังเอาไว้เป็นเวลา 3 เดือน และก่อนหน้านั้น เขาถูกเฆี่ยนตีเป็นเวลาสามวัน!

หากเฟิงกั๋วทำให้ผู้ค้ามนุษย์ และเหล่าทหารขุ่นเคือง ก็ไม่เป็นไร แต่กองกำลังขนาดใหญ่บางอย่าง เขาไม่สามารถยั่วยุได้ตามใจชอบ!

“นายน้อย! ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ!”

“ใจเย็นๆ หรือ วันนี้ข้าต้องฟันมันเป็นชิ้น ๆแล้วข้าถึงจะใจเย็นได้!”

“นายน้อย นายน้อย! อย่าใจร้อน! ท่านลืมไปหรือว่าคราวที่แล้วที่ทางเหนือของเมือง...”

“อย่าพูดถึงมัน ไม่เช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้าก่อน!” ต้องบอกว่า เฟิงกั๋วนั้นชัดเจนในใจว่า ในอดีตเขาเคยพบเจอกับการลงโทษแบบใดบ้าง จากนั้นเขาจ้องหน้าของคนรับใช้ที่ขัดจังหวะเขาตลอดเวลา และพูดอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร?”

คนรับใช้หันกลับมากระซิบว่า “ในเมื่อเขาต้องการ 2000 เหลียง ก็ให้เขามอบออกมาก่อน หากเขานำออกมาได้จริง ๆ ก็หมายความว่าเบื้องหลังของเขานั้นใหญ่โตจริง ๆ ซึ่งการนำเงินออกมา 2000 เหลียงเพื่อซื้อกำไลธรรมดาๆ ย่อมต้องถูกดุด่าแน่นอน เขาเองนั่นแหละที่จะกลายเป็นคนโง่เขลาเสียเอง”

“หากเขาไม่สามารถนำเงินออกมาได้ ก็หมายความว่าเขากำลังหลอกลวงท่าน แม้ว่าเขาจะมีภูมิหลังจริงๆ ก็เป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ที่ไม่สามารถแม้แต่จะหยิบเงิน 2000 เหลียงออกมา ยังไม่สายเกินไปที่ท่านจะจัดการเขา นายน้อย”

เมื่อเฟิงกั๋วได้ยินเช่นนี้ เขาคิดว่า เรื่องนี้มีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงมองหยางเซียวเล่ออย่างเย่อหยิ่งและกล่าวว่า                 “2000 เหลียง? หากมีความสามารถ ก็เอามันออกมา นายน้อยอย่างข้าจะให้กำไลนี้แก่เจ้าทันที

แต่หากเจ้าไม่สามารถเอาออกได้ อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยม!”

2000 เหลียง! เงินมากพอที่จะเติมรถม้าให้เต็มคันได้!

เมื่อมองดูเสื้อผ้าหยาบ ๆ ของหยางเซียวเล่อที่สวมแต่เสื้อเชิ้ตตัวยาว ต้องเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่จะนำเงินออกมาได้

เฟิงกั๋วเยาะเย้ย “ทำไมหรือว่าเจ้าไม่มีที่รถม้าใส่เงินหรือ ต้องการยืมรถม้าของข้าลากเงินให้เจ้าก่อนไหม”

หยางเซียวเล่อยิ้มอย่างสงบ “แค่ 2000 เหลียง ไม่จำเป็นต้องรบกวนนายน้อยเฟิง” ด้วยเหตุนี้เขาจึงสะบัดแขนเสื้อ พร้อมกับหยิบถุงเก็บของออกมา

ในเวลานี้ ฝูงกีบม้าดังกึกกักๆ มาจากข้างถนน ทหารหลายคนตะโกนร้องบอกฝูงชน "ไปให้พ้น ไสหัวไป เกิดอะไรขึ้นที่นี่"

ปรากฏฝูงชนมารวมตัวกันที่ทางเข้าถนนเป็นเวลานาน สิ่งนี้ดึงดูดใจของเจ้าหน้าที่

เมื่อเห็นทหารรักษาการณ์ของเมือง พ่อค้าที่ขายหยก ก็ปรากฏดวงตาสดใสบนใบหน้า และรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ดวงตาอันชั่วร้ายของเฟิงกั๋วกำลังจับจ้องมาที่เขา ซึ่งทำให้เขาตัวสั่นไปทั้งตัว เขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ได้แต่หดคอของตนเองลงไปทันที

เฟิงกั๋วนั้นยังไม่ทันได้พูดอะไร คนของเขาก็โบกมือให้ทหารรักษาการณ์ และชี้ไปที่หยางเซียวเล่อพร้อมกล่าวว่า “      นายท่าน ชายผู้นี้เสียสติถึงกับหลอกชายชราวัย 60  เขาบอกว่าเขาจะซื้อกำไรหยกคู่นี้ ในราคา 2000 เหลียง แต่เขาไม่มีเงิน ถ้าไม่ได้นายน้อยของข้า เขาคงคว้ากำไลหยกและวิ่งหนีไป”

“นี่มันร้ายกาจจริงๆ!” นายทหารรักษาการณ์ดูเหมือนจะมีความสนิทสนมกับเฟิงกั๋ว หลังจากได้ยินสิ่งที่คนของเฟิงกั๋วพูด เขาไม่ได้ร้องถามหยางเซียวเล่อ เขาออกคำสั่งโดยตรงว่า "จับเจ้าหน้าขาวตัวเล็ก ๆ นี้ให้ข้า แล้วส่งเขาเข้าคุก!"

ทุกคนรอบตัวถอนหายใจ ทุกคนรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างทหารรักษาการณ์กับเฟิงกั๋ว ในกรณีนี้ไม่มีใครกล้ายืนหยัด เพื่อหยางเซียวเล่อ แม้ว่านายทหารจะร้องถามเหตุการณ์กับผู้คนรอบ ๆ เกี่ยวกับความจริงของ

เรื่องนี้จริงๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าบอกความจริง

หยางเซียวเล่อมองไปที่คนสองคนตรงหน้า โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาสามารถเดาความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาได้ เขาถอนหายใจ “ เฮ้อ อย่าเสแสร้งเลย นี่มันเงินแค่ 2000 เหลียง ใครบอกว่าข้าไม่มี?”

เฟิงกั๋วเยาะเย้ย “ เช่นนั้นก็ควักออกมา ข้าจะให้เวลาเจ้าหนึ่งก้านธูป หากเจ้าหา 2000 เหลียงไม่ได้ ก็ไปกินข้าวเย็นในคุก!”

“หนึ่งก้านธูป? ก็เพียงพอแล้วที่ข้าจะหาเงิน                  2000 เหลียง” ด้วยเหตุนี้หยางเซียวเล่อ จึงเอาถุงผ้าออกมาจากอากาศบางเบา

ด้วยวิธีนี้ทำให้บริเวณโดยรอบระเบิดเสียงเซ็งแซ่อีกครั้งทันที

“นี่... นี่เป็นกลอุบายเหรอ?”

"ไม่! ไม่! เขา... เขาเป็นผู้ฝึกตน!"

“ใช่ ข้าเคยเห็น ข้าเคยเห็นวิธีการของผู้ฝึกตน มันเป็นแบบนี้ จริง ๆ!”

เสียงพูดคุยกันนี้ ทำให้เฟิงกั๋วตื่นตระหนก เขาจ้องไปที่ หยางเซียวเล่อโดยไม่กะพริบตา เขาเห็นหยางเซียวเล่อสะบัดเบาๆ ที่ถุงเก็บของ แสงสีเงินกะพริบผ่านสายตาของทุกคน

กองเงินสูงขนาดครึ่งคนก็ปรากฏขึ้นบนพื้นทันที

“จริงหรือ… เป็นผู้ฝึกตนจริงๆเหรอ!?”

“จบแล้ว จบเห่แล้วจริงๆ ข้าเจอผู้ฝึกตน!”

“ข้ารู้อยู่แล้วว่า  นิสัยของเฟิงกั๋ว ไม่ช้าก็เร็วจะสร้างภัยพิบัติครั้งใหญ่”

“อย่าพูดถึง เฟิงกั๋ว แม้แต่ญาติของเขา ก็ไม่สามารถยั่วยุผู้ฝึกตนได้ เฟิงกั๋วเป็นความหายนะของตระกูลเฟิงจริงๆ!”

หลังจากการยืนยันตัวตนของหยางเซียวเล่อ หัวใจของเฟิงกั๋วก็เย็นชา ใบหน้าของเขาเป็นสีเขียว ในลักษณะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและไม่สามารถหยิ่งยโสได้อีกต่อไป