ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูสหกรณ์ร้านค้าออกมาแล้วเจียงอิ๋งอิ๋งกลับยังไม่จากไปไหน เธอยืนรออยู่ด้านนอกด้วยความอดทน
เมื่อครู่ตอนที่เข้าไปในสหกรณ์เธอสังเกตเห็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ข้างใน
ผู้หญิงคนนั้นมีการแต่งกายที่ไม่ธรรมดาเลยแม้เสื้อผ้าที่สวมใส่จะมีรูปทรงเรียบร้อยตามระเบียบแบบแผนแต่ก็ผ่านการตัดเย็บดัดแปลงมาอย่างประณีต ยิ่งไปกว่านั้นบนข้อมือของเธอยังมีนาฬิกาควอตซ์สวมอยู่หนึ่งเรือน
นั่นนับว่าเป็สินค้าฟุ่มเฟือยอย่างแท้จริง!
พูดง่ายๆก็คือ ผู้หญิงคนนี้ต้องร่ำรวยมากแน่ๆและเธอก็กำลังเลือกเสื้อผ้าด้วยสีหน้าหงุดหงิดระคนระอาใจเห็นได้ชัดว่าไม่มีชุดไหนเข้าตาเธอเลยสักชุดเดียว
แต่ในทางกลับกันผู้หญิงผู้นั้นกลับลอบมองเธออยู่บ่อยครั้ง...
เป็ไปตามคาดรอเพียงไม่นาน หญิงวัยกลางคนคนนั้นก็สะพายกระเป๋าเดินออกมาจากประตู
เจียงอิ๋งอิ๋งแย้มยิ้มบางๆพลางก้าวเข้าไปทักทาย "พี่สาวคะยังไม่มีเสื้อผ้าที่ถูกใจหรือคะ?"
เมื่อเห็นว่าเป็เจียงอิ๋งอิ๋งแววตาของหญิงคนนั้นก็ฉายประกายยินดีวูบหนึ่ง "แม่หนูเสื้อตัวนี้เธอตัดเย็บเองจริงๆ หรือ?"
เจียงอิ๋งอิ๋งพยักหน้า"แน่นอนค่ะ ข้างนอกนั่นไม่มีแบบนี้ขายหรอกนะคะ"
หญิงวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็ดึงมือเธอไว้"ฉันน่าจะอายุมากกว่าเธออย่างน้อยยี่สิบกว่าปีเรียกฉันว่าน้าก็ได้ ฉันแซ่เจียง สนใจไปคุยกันบนรถกับน้าหน่อยไหม?"
"วางใจเถอะ น้าเจียงไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก"
ไม่ไกลจากถนนนักมีรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ มันคือรถยนต์ยี่ห้อหงฉีผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองด้วยความสนใจ
ในยุคสมัยนี้รถยนต์หาดูได้ยากยิ่งกว่าโฉมงามเสียอีก!
เจียงอิ๋งอิ๋งถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งเธอคิดไว้ว่าผู้หญิงคนนี้คงรวยมาก แต่ไม่นึกเลยว่าจะถึงขั้นมีรถยนต์ส่วนตัว!ในยุคนี้ คนที่ขับรถยนต์ขนาดเล็กได้ย่อมมีฐานะไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
"น้าเจียงคะ น้าดูเด็กมากเลยค่ะ!หนูนึกว่าคุณน้าอายุมากกว่าหนูแค่ไม่กี่ปีเสียอีก!"
เจียงอิ๋งอิ๋งตามเธอขึ้นไปนั่งบนรถแล้วเริ่มระดมคำชมประจบประแจงทันที "รถคันนี้สวยจังเลยค่ะหนูเพิ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรกเลย!"
น้าเจียงดูแลตัวเองดีมากจริงๆเธอหัวเราะเบาๆ "คืออย่างนี้นะลูกสาวน้ากำลังจะหมั้นหมาย น้าเลยรับปากว่าจะซื้อชุดกระโปรงให้เธอสักชุดแต่เลือกไปเลือกมาก็ยังไม่เจอที่ถูกใจเลย จนมาเห็นชุดที่เธอใส่อยู่นี่แหละน้าว่ามันดูดีทีเดียว"
เจียงอิ๋งอิ๋งปิดปากหัวเราะ"น้าเจียงคะ จะว่าเรามีวาสนาต่อกันได้ไหมนะ? เพราะหนูยังมีชุดใหม่เอี่ยมอยู่อีกชุดพอดีเลยค่ะ!"
พูดจบเธอก็หยิบชุดกระโปรงอีกชุดออกมาจากห่อผ้าแล้วคลี่ออกให้ดูในรถ "ชุดนี้สีของกระดุมจะต่างออกไปหน่อยแต่ป้ายนี่ยังไม่ได้แกะออกเลยนะคะ!"
"ป้ายหรือ?"
น้าเจียงมองชุดกระโปรงในมือเธอพลางถามด้วยความฉงน"ป้ายอะไรกัน?"
เจียงอิ๋งอิ๋งอธิบายว่า"เสื้อผ้าแบรนด์นี้ชื่อว่า ‘ตู๋เท่อ’ค่ะมีความหมายว่าผู้หญิงทุกคนล้วนมีความโดดเด่นและยิ่งใหญ่ในแบบของตัวเอง!เหมือนที่ท่านประธานเหมาเคยกล่าวไว้ไงคะว่าผู้หญิงคือผู้แบกรับท้องฟ้าไว้ครึ่งหนึ่ง!"
"ดังนั้น ชุดไหนที่เป็ผลงานการออกแบบและตัดเย็บของหนูหนูจะติดป้ายเอาไว้เสมอค่ะ!"
พูดจบเธอก็พลิกด้านในของชุดให้ดู ตรงตะเข็บด้านในมีผ้าสีขาวชิ้นเล็กๆ เย็บติดไว้และมีคำว่า ‘ตู๋เท่อ’ ปักอยู่อย่างประณีต
คราวนี้น้าเจียงรู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง
แิเื่‘แบรนด์’ เธอพอจะรู้อยู่บ้างแต่มักจะเป็แบรนด์จากต่างประเทศเสียมากกว่า ส่วนการสวมใส่เสื้อผ้าในประเทศผู้คนมักจะมองแค่ว่าเป็ของโรงงานเสื้อผ้าไหน หรือสหกรณ์ไหนนำมาขาย
แต่ตอนนี้คำพูดนี้กลับหลุดออกมาจากปากของเด็กสาวอายุน้อยคนหนึ่ง!
เจียงอิ๋งอิ๋งพับผ้ากลับอย่างเรียบร้อยพลางจ้องมองน้าเจียงอย่างจริงจัง"ไม่ทราบว่าลูกสาวของน้าสูงและหนักเท่าไหร่คะ?"
น้าเจียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง"สูงประมาณร้อยหกสิบเิเ หนักราวเก้าสิบชั่งจ้ะ"
"ถ้าอย่างนั้นขนาดชุดนี้ก็พอดีเป๊ะเลยค่ะ" เจียงอิ๋งอิ๋งเก็บเสื้อผ้าใส่ห่อ"น้าเจียงคะ เสื้อตัวนี้พอจะแลกกับจักรเย็บผ้าสักหลังได้ไหมคะ?"
แม้เมื่อครู่จะเพิ่งรู้สึกเอ็นดูเจียงอิ๋งอิ๋งขึ้นมาบ้างแต่นาทีนี้น้าเจียงกลับเริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดี "แม่หนูเธอพูดเล่นกับน้าอยู่หรือเปล่า?"
จักรเย็บผ้าหลังหนึ่งอย่างน้อยก็ราคาหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนในขณะที่ผ้าฝ้ายเนื้อดีที่สุดตอนนี้ก็ราคาเพียงเมตรละหนึ่งหยวนเท่านั้น!
ต่อให้เนื้อผ้าของชุดนี้จะดูแปลกใหม่และรูปทรงสวยงามเพียงใดแต่มันก็ไม่มีทางมีมูลค่าสูงขนาดนั้นได้หรอก!
เสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่นี้ก็จัดว่าราคาไม่ถูกแล้วแต่ก็แค่สิบกว่าหยวนเท่านั้นเอง...
เจียงอิ๋งอิ๋งยังคงนิ่งสงบเธอไม่รีบร้อนและยังคงรักษารอยยิ้มไว้ "น้าเจียงคะหนูทราบดีค่ะว่าเสื้อตัวเดียวแลกไม่ได้แน่ แต่ถ้ามีเพิ่มอีกหลายๆ ตัวล่ะคะ?"
"เพิ่มอีกหลายตัวงั้นหรือ?"
น้าเจียงขมวดคิ้ว"ต่อให้เสื้อผ้าจะสวยแค่ไหนก็ไม่มีใครซื้อแบบเดียวกันซ้ำกันหลายตัวหรอกนะ"
"แล้วถ้าหนูมีแบบอื่นด้วยล่ะคะ?" เจียงอิ๋งอิ๋งลดเสียงต่ำลง"น้าเจียงคะ หนูรับประกันว่าสวยทุกชุดแน่นอน"
ในตลาดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยสีเขียวสีดำ และสีเทาเป็หลักเสื้อผ้าที่มีสีสันสดใสและรูปทรงสวยงามย่อมเป็สิ่งล่อใจอันมหาศาลสำหรับผู้หญิง
แม้เธอจะเคยนำเสื้อผ้าจากต่างประเทศมาฝากลูกสาวบ้างแต่เสื้อผ้าพวกนั้นมักจะเหมาะกับคนยุโรปและอเมริกามากกว่าพอผู้หญิงเอเชียร่างเล็กนำมาใส่จึงดูขัดหูขัดตาพิกล
ยิ่งไปกว่านั้นแบบที่เด็กสาวคนนี้เอาออกมาให้ดู ต่อให้เป็ในต่างประเทศเธอก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
เด็กผู้หญิงย่อมรักสวยรักงามเป็ธรรมดายิ่งต้องเข้าพิธีหมั้นและพบปะผู้คนมากมายด้วยแล้ว...
เมื่อคิดได้ดังนั้นสีหน้าของน้าเจียงก็อ่อนลง "เธอตั้งใจจะใช้เสื้อกี่ชุดมาแลกกันล่ะ?"
"ห้าชุดค่ะ"
เจียงอิ๋งอิ๋งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง"น้าเจียงคะ ถ้าน้ายอมรับได้ อีกสามวัน เวลาเดิม สถานที่เดิมเราค่อยมาแลกของกันดีไหมคะ?"
น้าเจียงลังเลเล็กน้อย"เพียงแต่... น้ายังไม่รู้เลยว่าเสื้อผ้าแบบอื่นๆของเธอจะเป็ยังไง..."
เจียงอิ๋งอิ๋งหลุบขนตาอันยาวงอนลง"น้าเจียงคะ เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะถึงเวลานั้นน้าพาลูกสาวมาเลือกเองเลยก็ได้ค่ะ"
เธอมั่นใจว่าเสื้อผ้าที่เธอตัดเย็บเองนั้นหากเด็กสาวรุ่นใหม่ได้เห็นย่อมต้องตกหลุมรักอย่างแน่นอน
หลังจากนัดแนะเวลากับน้าเจียงเรียบร้อยเจียงอิ๋งอิ๋งก็ก้าวลงจากรถมาแต่ไม่ทันไรก็ถูกเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันอีกสองคนกั้นหน้ากั้นหลังเอาไว้ทันที"ชุดที่เธอใส่อยู่นี่ซื้อที่ไหนหรือ?"
เจียงอิ๋งอิ๋งดึงชายกระโปรงพลางยิ้มตอบ"ฉันทำเองน่ะ"
พูดจบเธอก็ไม่เอ่ยอะไรต่อเดินบิดเอวสะพายกระเป๋าข้ามไปอีกฝั่ง
เด็กสาวสองคนนั้นตั้งท่าจะตามไปแต่แล้วก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนหน้าดำคร่ำเครียดดักหน้าเด็กสาวคนนั้นไว้
เสิ่นเหยาแทบอยากจะบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตายคามือ"บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเตร็ดเตร่ไปไหน?"
เมื่อครู่พอเขาออกมาแล้วหาคนไม่เจอความกังวลก็พลุ่งพล่านจนเหงื่อซึม แม้ทั้งสองจะไม่มีความรักต่อกันแต่อย่างไรเสียคนคนนี้ก็คือภรรยาตามกฎหมายของเขา
เจียงอิ๋งอิ๋งเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อให้เขาอย่างอ่อนหวาน"พี่เหยาอย่าโกรธเลยนะคะ ฉันแค่เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยเอง..."
เสิ่นเหยาก้มมองเธอแววตาของเขากลับชะงักค้างไป
เขารู้อยู่แล้วว่าเจียงอิ๋งอิ๋งหน้าตาสะสวยแต่ภาพเธอในชุดกระโปรงตัวนี้กลับทำให้เขาตกตะลึงจนลืมหายใจ
เธองดงามเสียจนดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมเื้ัและดู... ไม่เข้ากับตัวเขาเลยสักนิด...
ในนาทีนั้นเองที่เขาเข้าใจแจ่มแจ้งว่าทำไมพวกคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านถึงได้ด่าทอว่าเธอเป็นางจิ้งจอกจำแลงไม่ใช่แค่เื่พฤติกรรมเท่านั้น
แต่เป็เพราะรูปลักษณ์ของเธอมันช่างยั่วยวนชวนมองเหมือนนางปีศาจในตำนานที่เพียงแค่กระดิกนิ้วเรียกิญญาของชายใดก็ตามแทบจะหลุดลอยตามเธอไป...
"ทำไมถึงเปลี่ยนชุด?"
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของชายหนุ่มแถวนั้นที่ลอบมองมาเป็ระยะเสิ่นเหยาก็ขยับกายบังเธอไว้ สีหน้าดูแย่ลงกว่าเดิม "ใครอนุญาตให้เธอแต่งตัวแบบนี้กัน?"
เจียงอิ๋งอิ๋งสวมเสื้อนอกสีน้ำเงินทับอย่างไม่แยแส"เขาเรียกว่ากลยุทธ์ทางการตลาดค่ะ"
เสิ่นเหยากัดฟันกรอด"แล้วเสื้อพวกนี้เธอตั้งใจจะขายยังไง?"
เจียงอิ๋งอิ๋งชูสองนิ้ว"ยี่สิบหยวนค่ะ!"
เสิ่นเหยาแทบจะบดกรามจนแหลก"ขายได้สักสิบหยวนก็เก่งแล้ว!"
เจียงอิ๋งอิ๋งเอียงคอยิ้ม"แต่ฉันขายออกไปแล้วนะคะ ตั้งห้าชุดตอนนี้ช่วยพาฉันไปซื้อผ้ากับเข็มด้ายหน่อยสิ!"
เสิ่นเหยาผู้ที่มักจะเยือกเย็นอยู่เสมอถึงกับเบิกตากว้าง"ห้าชุดเลยหรือ?"
เจียงอิ๋งอิ๋งไม่ได้ตอบคำถามเขาเธอเพียงหันไปยิ้มให้เด็กสาวสองคนที่ยังจ้องมองเธออยู่ไม่ไกล"พี่สาวคนสวยทั้งสองคน อีกสามวันเวลาเดิมฉันจะมาที่นี่อีกนะคะ!"
เด็กสาวสองคนนั้นมองหน้ากันอย่างงงงวยหมายความว่ายังไงน่ะ?
ทว่า‘อีกสามวัน ณ สถานที่แห่งนี้’ กลับถูกพวกเธอจำฝังใจไว้เรียบร้อยแล้ว
พวกเธอเป็ลูกหลานคนงานแม้ฐานะทางบ้านไม่ถึงขั้นร่ำรวยมหาศาล แต่ก็ไม่มีปัญหาเื่ปากท้องแถมยังมีเงินเหลือพอจะซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่สวยงามได้
ดังนั้นสภาพความเป็อยู่จึงดีกว่าคนในชนบทมากนัก
เสิ่นเหยาตีหน้าขรึมพาเจียงอิ๋งอิ๋งเดินเข้าตรอกไปอีกครั้งเขาคว้ามือเธอข้างหนึ่งมาวางไว้บนท่อนแขนของตัวเอง ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีระเรื่อ"จับไว้ให้ดี ประเดี๋ยวคนเยอะถ้าวิ่งตามไม่ทันจะหลงเอา"
พูดจบเขาก็เสริมทิ้งท้ายอีกประโยค"เข้าไปข้างในแล้ว ห้ามถอดเสื้อตัวนอกออกอีกเด็ดขาด!"
เจียงอิ๋งอิ๋งจับแขนเขาไว้พลางนึกค่อนแคะในใจ...เธอไม่ใช่พวกผู้หญิงบ้ากามเสียหน่อยจะเที่ยวไปถอดเสื้อผ้าพร่ำเพรื่อได้อย่างไรกัน...
3K
