โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

อาจารย์โซเฟียพูดถึงกฎทั้งหมดเสร็จก็ได้ให้ทุกคนโหวตเลือกหัวหน้าห้องของพวกเขาทันที ตอนแรกนั้นพวกเขาต่างต้องเลือกคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขาและไม่ต้องสงสัยเลยว่าโดโนแวนนั้นจะถูกเลือกอย่างไรก็ตามโดโนแวนกลับปฏิเสธที่จะรับตำแหน่งหัวหน้าห้อง ซึ่งไม่มีกฎข้อใดที่กล่าวว่าไม่สามารถปฏิเสธตำแหน่งหัวหน้าห้องได้ จนสุดท้ายแล้วผู้รับตำแหน่งหัวหน้าห้องก็เป็นฮวน ฮวนนั้นเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่มีอัธยาศัยดีและสามารถเข้ากับทุกคนได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกใจที่เขาจะได้รับเลือก

หลังจากได้เลือกหัวหน้าเสร็จแล้วอาจารย์โซเฟียก็ได้ส่งเข็มกลัดให้กับทุกคนพร้อมกับบอกให้ทุกคนนั้นติดมันไว้ที่คอเสื้อของตน โดยย้ำเตือนเอาไว้อีกว่าห้ามถอดมันออกโดยเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเพราะมันจะทำให้พวกเขาถูกไล่ออกได้ นอกจากนี้อาจารย์โซเฟียยังกล่าวถึงกฎเพิ่มเติมอีกสองสามข้อ ไม่ว่าจะเป็นการห้ามพกสิ่งใดเข้าสู่สนามสอบนอกจากตัวเปล่า นักเรียนสามารถใช้อาวุธได้แต่ต้องเป็นอาวุธธรรมดาห้ามเป็นของวิเศษหรืออุปกรณ์เวทมนตร์ และกฎข้อสำคัญก็คือห้ามสังหารใครโดยเด็ดขาด

หลังจากทุกคนเตรียมพร้อมกันหมดแล้ว อาจารย์โซเฟียก็ได้พาพวกเขานั่งเรือเหาะลำเดิมเพื่อมุ่งหน้าไปที่สนามทดสอบทันที อย่างไรก็ตามอาจารย์โซเฟียนั้นเพียงเดินมาส่งพวกเขาด้วยรอยยิ้มเท่านั้นก่อนที่เธอจะจากไปพร้อมกับกล่าวคำพูดสุดท้ายว่า

“แม้ว่าการทดสอบในครั้งนี้จะโหดร้ายและไม่ยุติธรรมกับพวกเจ้าอย่างยิ่ง…แต่ข้าขอภาวนาให้พวกเจ้าผ่านมันไปให้ได้!”

เมื่ออาจารย์โซเฟียกล่าวจบเรือก็ได้บินจากไปทันที ซึ่งเป็นทิศทางออกนอกโรงเรียนมันบินผ่านเมืองมากมายไปด้วย กัปตันเรือที่ถูกจ้างมานั้นได้บอกกับพวกเขาว่าเรือนี้จะเดินทางไปถึงสนามทดสอบอีกสองวัน เมื่อมีเวลาว่างแน่นอนว่าฮวนที่เป็นหัวหน้าย่อมต้องเรียกทุกคนในห้องเรียนที่สิบมาเพื่อที่จะวางแผน

“แผนนั้นง่ายอย่างมากพวกเรานั้นจะรวมกลุ่มกันเพื่อที่จะปกป้องหัวหน้า และกินคะแนนส่วนนั้นกัน และแน่นอนหากพวกเราเคลื่อนไหวกันเป็นกลุ่มพวกเราจะสามารถกำจัดศัตรูของพวกเราได้อย่างง่ายดาย…”

เมื่อฮวนกล่าวออกมาเช่นนี้แน่นอนย่อมมีนักเรียนหลายๆ คนนั้นเห็นด้วยกับเขา อย่างไรก็ตามเมื่อเซนได้ยินกลับส่ายหัวและถอยหลังออกมา แน่นอนคนที่ถอยออกมานั้นย่อมเป็นคนที่ไม่เอาด้วยกับแผนของอีกฝ่าย ซึ่งมีเซน ลีโอ จีโน่ และโดโนแวน การต่อต้านของทั้งสี่คนนั้นไม่ได้ทำให้ฮวนมีสีหน้าเปลี่ยนไปในขณะเดียวกันโดโนแวนที่เห็นเซนถอยออกมาก็ไม่ได้ประหลาดใจอะไร เขาเพียงกล่าวขึ้น

“หากมองแค่เพียงผิวเพลินแผนของหัวหน้าห้องเรียกได้ว่าดีอย่างมาก แต่ในสถานการณ์ที่ไร้กฎเกณฑ์และมีอิสระในกลยุทธ์และการต่อสู้ มันเป็นแผนที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่…”

เซนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย อย่างแรกนักเรียนห้องอื่นเองก็อาจจะมีการร่วมกลุ่มกันเช่นกัน และนักเรียนพวกนั้นย่อมแข็งแกร่งกว่าห้องที่สิบอยู่แล้ว หากมีการปะทะกันพวกเขาจะพ่ายแพ้ทันที อีกอย่างก็คือการรวมกลุ่มทำให้พวกเขาเคลื่อนไหวไม่สะดวกอีกด้วย และอาจจะเป็นสัญญาณทำให้ห้องอื่นรู้ว่าหนึ่งในคนที่อยู่ในกลุ่มของพวกเขานั้นมีหัวหน้าห้องอยู่ซึ่งนี่จะทำให้ดึงดูดศัตรูมามากมาย เพราะเป็นการชี้เป้าคะแนนสิบคะแนนให้ฝ่ายอื่น

ฮวนกล่าวกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ จบเขาก็ได้หันมามองพวกเซน ก่อนที่จะกล่าวบอกบางอย่างกับพวกเขา

“ในการแข่งขันนั้นจะมีอุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่ระยะไกลให้ห้องละห้าชิ้น ข้าคงต้องขอให้พวกท่านใช้พวกมันในขณะที่พวกท่านแยกกับพวกเรา หากท่านพบเจอศัตรูโปรดแจ้งเราด้วย”

อุปกรณ์สื่อสารสีชิ้นจะถูกมอบให้พวกเขาทั้งสี่อีกชิ้นจะอยู่กับหัวหน้าห้อง ซึ่งทั้งสี่นั้นจะต้องแยกตัวจากกันเพื่อเป็นหน่วยสอดแนม เซนนั้นเห็นด้วยกับเรื่องนี้ เขาจะไม่เห็นด้วยหากคนที่เป็นหน่วยสอดแนมไม่แข็งแกร่ง พวกเขาทั้งสี่คนล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งอยู่แล้ว

แต่แผนนี้ก็มีข้อเสียเช่นกันหากสมาชิกหนึ่งในสี่คนนี้นั้นถูกศัตรูจากทีมอื่นจัดการได้เครื่องมือสื่อสารของห้องจะตกอยู่ในมือของอีกฝ่ายและอีกฝ่ายย่อมใช้มันติดตามพวกเขาแน่นอน

“ข้าไม่เห็นด้วยท่านหัวหน้าห้อง หากศัตรูขโมยเครื่องมือสื่อสารของเราไปจะทำเช่นไร ไม่ใช่ว่าแบบนั้นพวกเราจะยิ่งแย่กว่าเดิมไม่ใช่เหรอ?”

นักเรียนคนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างไม่เห็นด้วยในขณะที่จ้องมองมาที่เซน ลีโอเมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็ต้องการจะสั่งสอนนักเรียนคนนั้นให้รู้จักเงียบปากบ้าง อย่างไรก็ตามกลับเป็นโดโนแวนที่กล่าวขึ้น

“พวกเราทั้งสี่คนล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งกว่าพวกเจ้าทุกคน…การที่พวกเราถือครองเครื่องมือสื่อสารนับว่าสมควรแล้ว หรือเจ้าต้องการจะถือมันแทนข้า? แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้หากเจ้ามั่นใจและต้องการจะถือมัน ขอให้อย่าได้พลาดเพราะหากเจ้าพลาดเป็นข้านี่แหละจะกระทืบเจ้า!”

โดโนแวนทำหน้าข่มขู่ทำให้เพื่อนนักเรียนที่ดูเหมือนจะฉลาดคนนั้นถึงกับนิ่งเงียบและหดหัวกลับไปทันที เมื่อโดโนแวนกล่าวออกมาเช่นนี้แน่นอนทุกคนย่อมต้องเห็นด้วยแม้แต่ฮวนเองก็ต้องยอม เมื่อเห็นว่าได้เวลาที่สมควรแล้วฮวนจึงได้สั่งให้ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน แต่ในขณะเดียวกันเซนนั้นก็ได้ร่วมกลุ่มกับทีมสอดแนมของเขาอีกครั้งนั้นเป็นเพราะจีโน่และลีโอนั้นค่อนข้างจะจริงจังกับการทดสอบนี้อย่างมากจึงมีการประชุมรอบนอกกัน

“สิ่งที่ยากสำหรับการทดสอบนี้ก็คือการเอาตัวรอดโดยการใช้สิ่งที่เป็นประโยชน์ในสภาพแวดล้อมรอบตัว เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสนามทดสอบจะมีสภาพเช่นไร หากเป็นป่าเรายังสามารถสร้างที่อยู่อาศัยหาแหล่งน้ำและอาหารได้ง่าย แต่ต้องระวังสัตว์ดุร้ายไว้ด้วย…”

โดโนแวนได้กล่าวสิ่งที่เขารู้มาทั้งหมดซึ่งเมื่อทั้งหมดที่เหลือได้ฟังแล้วก็รู้สึกว่าการทดสอบนี้นั้นยากอย่างมาก ยกเว้นเพียงเซนเท่านั้นชายหนุ่มสามารถนอนที่ไหนก็ได้ ไม่ใช่แค่นั้นน้ำหรืออาหารไม่จำเป็นสำหรับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

“ข้าหวังว่ามันจะไม่ใช่ทะเลทราย…”

จีโน่กล่าวพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ซึ่งเมื่อลีโอและโดโนแวนได้ยินก็ขนลุกทันที หากทดสอบทะเลทรายจริงๆ พวกเขามีปัญหาแน่ๆ

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า พวกเราคงต้องแยกกันไปพักผ่อนให้มากๆ เพราะไม่รู้ว่าวันทดสอบนั้นพวกเราจะมีโอกาสได้พักผ่อนหรือเปล่า”

โดโนแวนกล่าวขึ้นทุกคนในกลุ่มพยักหน้าก่อนที่จะแยกจากกันเพื่อที่จะไปพักผ่อน ตอนนี้ยังเป็นเวลาช่วงเช้าอยู่แต่อย่างไรก็ตามทุกคนนั้นต่างไม่ประมาทและต้องการจะเก็บแรงเอาไว้

สองวันได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเรือก็ได้มาหยุดเหนือจากเกาะกลางทะเลสาบเกาะหนึ่ง ซึ่งเกาะนี้นั้นอยู่ทางตอนใต้ของประเทศนัวร์มันเป็นเกราะที่มีขนาดใหญ่ไม่มากนักและเต็มไปด้วยป่าไม้และพืชพันธุ์สีเขียว เมื่อเห็นว่าเกาะแห่งนี้นั้นเป็นสนามทดสอบไม่ว่าจะเป็นลีโอ จีโน่ หรือโดโนแวนต่างถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นั่นเป็นเพราะว่าพวกเขาไม่ต้องเจอกับทะเลทราย

“เราได้มาถึงสถานที่ทดสอบแล้ว…”

กัปตันเรือได้กล่าวขึ้นเขายังไม่ได้นำเรือจอดเบื้องล่างในทันที เขาหยุดพร้อมกับกล่าวขึ้นว่า

“เรือลำนี้จะยังไม่สามารถลงจอดก่อนได้ ต้องให้เรืออีกเก้าลำลงจอดก่อน ห้องที่หนึ่งนั้นจะจอดลำแรกและมีสิทธิ์เลือกพื้นที่และจุดยุทธศาสตร์ก่อน”

ความไม่ยุติธรรมปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนในการทดสอบครั้งนี้ อย่างไรก็ตามนักเรียนห้องสิบนั้นไม่สามารถกล่าวแย้งสิ่งใดได้ นั่นเป็นเพราะว่าพวกเขานั้นอ่อนแอที่สุดนั่นเอง หากต้องการเรียกร้องพวกเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น