ตอนที่ 13 – เสียงในหัวของเมฆา
เสียงไวโอลิน...
มันเริ่มขึ้นั้แ่ตีสองของคืนนั้น — เบาเหมือนเสียงลมหายใจผ่านสายเอ็น
เมฆานั่งนิ่งในห้องทำงาน แสงไฟนีออนส่องสลัวเหนือหัว โต๊ะเต็มไปด้วยแผ่นคลื่นสมอง กราฟเส้นสลับขึ้นลงราวคลื่นทะเล
เขาหรี่ตาดูผลสแกนล่าสุดของตัวเอง — แล้วพึมพำเบาๆ
“จุดแปลกๆ ตรงกลีบสมองข้างขวา... มันมีสัญญาณแทรกซ้อนจริงๆ”
เขาเสียบหูฟัง เปิดเครื่องบันทึกเสียงจากเมื่อคืน
ไม่มีเสียงพูด ไม่มีเสียงแมว
แต่เมื่อเขาเร่งสปีดขึ้นสองเท่า... เสียงที่ซ่อนอยู่ก็เริ่มชัด
“เม-ฆา...”
เสียงลากยาวเหมือนใครกระซิบอยู่ในโพรงหู
เขาถอดหูฟังออกแทบไม่ทัน
วรุฒที่นอนเฝ้าอยู่ข้างๆ ลืมตาขึ้นมาทันที “พี่ เป็ไรรึเปล่าครับ?”
“ไม่มีอะไร แค่เสียงรบกวน” เมฆาตอบเรียบ แต่แววตาไม่มั่นใจเลยสักนิด
เช้าวันถัดมา
จิตรานำกาแฟมาให้ กลิ่นหอมแต่บรรยากาศกลับเย็นเฉียบ
“เมื่อคืนหนูได้ยินเสียงไวโอลินอีกค่ะ” เธอพูดเบา “เหมือนมาจากในบ้าน”
วรุฒขมวดคิ้ว “ผมก็ได้ยินนะ แต่ตอนเดินไปดู...ไม่มีใครเลย”
เมฆาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้าๆ “ผมไม่ได้เปิด”
ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างหวั่นๆ
“ถ้ามันเล่นเองได้...” วรุฒเริ่มพูด
“ก็แปลว่า...มีบางอย่างอยู่ในที่นี้” จิตราต่อ
“หรือบางคน” เมฆาแทรก “ที่ยังไม่ไปไหน”
คืนนั้น เมฆาวางเครื่องวัดคลื่นไว้รอบห้อง —
กล้องอินฟราเรดจับการเคลื่อนไหว
ไมโครโฟนตั้งเป็วงรอบโต๊ะ
เขานั่งรอ...
เวลาผ่านไปเกือบตีหนึ่ง ก่อนเสียง “ติ๊ก” จากเทปอัดเก่าจะดังขึ้นเองโดยไม่มีใครแตะ
“เสียงของชีวิต...ไม่ตายไปไหน”
“ดร.ปิยะ?” เมฆาพูดเสียงต่ำ
“นายเข้าใจฉันดีเกินไป”
“ตอนนี้...เราก็เหมือนกัน”
“ไม่” เมฆาขัด “ผมยังมีสติอยู่”
“งั้นลองดูสิ ว่านานแค่ไหน...”
ไฟในห้องดับพรึ่บ
เสียงไวโอลินดังขึ้นชัดราวกับอยู่ในอก
วรุฒวิ่งเข้ามาพร้อมไฟฉาย “พี่!”
แต่เมฆายืนนิ่ง... แววตาเหม่อลอย มองไปที่อากาศว่างเปล่าเหมือนกำลัง “เห็น” บางสิ่ง
“พี่เมฆา!”
เขากระพริบตา แล้วเหมือนฟื้นจากภวังค์
“ผมเห็น...” เสียงเขาแ่ “ภาพของเขา”
“ใครครับ?”
“ดร.ปิยะ...แต่ไม่ใช่ในร่างเดิม เขาอยู่ในระบบประสาทผม”
จิตราหน้าซีด “พี่แน่ใจเหรอคะว่าไม่ใช่แค่ภาพหลอน?”
เมฆายิ้มบาง “ถ้าเป็ภาพหลอน มันก็คงรู้จักรหัสผ่านโน้ตบุ๊กผมไม่ได้หรอก”
ทั้งคู่หันมอง —
หน้าจอคอมของเมฆากำลังเปิดไฟล์ขึ้นเอง เป็โค้ดชุดหนึ่งที่ชื่อว่า “Project Re:Sound”
“Project Re:Sound”
เป็ไฟล์เก่าในระบบของ ดร.ปิยะ
แต่ตอนนี้ มันมีการแก้ไขล่าสุด...เมื่อ “10 นาทีที่ผ่านมา”
วรุฒอุทาน “ไม่มีใครแตะเครื่องเลยนะพี่!”
“ผมรู้” เมฆาตอบ “แต่เขาแตะได้...จากในหัวผม”
เมฆานั่งจ้องจอ ดวงตานิ่งผิดปกติ
เสียงไวโอลินดังขึ้นอีกครั้ง — คราวนี้ไม่มีใครได้ยินนอกจากเขา
“เราใกล้เสร็จแล้ว...เมฆา”
“แค่ปล่อยให้เสียงนั้นนำทาง”
“เสียงไหน?” เขาถามในใจ
“เสียงของตัวนายเอง...”
เมฆายกมือลูบขมับ
“ถ้าอย่างนั้น...ฉันจะใช้มันย้อนกลับไปหาคุณเอง”
เขาหันมาหาวรุฒกับจิตรา
“เตรียมอุปกรณ์ให้ผม พรุ่งนี้เราจะทดลองสุดท้าย — เพื่อแยกเสียงของผมออกจากเขา”
*จบตอนที่ 13 – เสียงในหัวของเมฆ*
ตอนต่อไป
ตอนที่ 14 – การแยกจิต (The Resonance Split)
เมฆาจะใช้เครื่องจับคลื่นความถี่สมองพิเศษเพื่อตัดเสียงของ ดร.ปิยะ ออกจากตัวเอง แต่เสียงนั้นกลับเริ่ม “ตอบโต้” และแสดงเจตจำนงของมัน — ราวกับไม่ใช่เพียงข้อมูลในสมองอีกต่อไป
15K
![ลิขิตรักคำสั่งวิวาห์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710826683_64310622.webp)
