นรกกลืนสวาท

  ทั้งสามคนมายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าวอร์ดผู้ป่วยเด็ก

  ภาพวาดรูปเมฆสีรุ้งและเหล่าสัตว์น้อยน่ารักที่ประดับอยู่บนบานประตู 

  ช่างขัดกับบรรยากาศโดยรอบที่เต็มไปด้วยความตายและความเงียบงันอย่างสิ้นเชิง 

  มันคือประตูสู่ดินแดนมหัศจรรย์

  หรือปากทางลงนรกกันแน่

  เจสสิก้ากำลังจะอธิบายแผนการเคลื่อนที่อย่างเป็๞ระบบตามแบบฉบับของมืออาชีพ 

  ทว่าเสียงของเอกก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยความมั่นใจเกินร้อย

“ผมรู้ๆ แผนฟอลล์เอาท์ใช่ไหมเจ๊!” เขาทำท่าประกอบอย่างออกรส 

  “เจ๊เป็๞สายแทงก์ถือดาบนำหน้า ส่วนคุณพยาบาลเป็๞สายฮีลคอยซัพพอร์ต ส่วนผมเป็๞สายลับคอยแฮ็ก...เอ๊ย! คอยเปิดประตูไง! เพอร์เฟกต์!”

  “นี่ไม่ใช่เกมนะเอก!” เบอร์รี่สวนกลับทันควัน

  เจสสิก้าเพียงแค่หันไปจ้องเอกด้วยสายตาเรียบนิ่ง

  นิ่งจนอีกฝ่ายต้องรีบหุบปากฉับ “...เอาเป็๞ว่า...หุบปาก แล้วเดินตามฉันมา”

  เจสสิก้าค่อยๆ ผลักประตูที่ไม่ได้ล็อกให้เปิดออก...

  เอี๊ยด...

  เสียงบานพับที่แห้งผากเสียดสีกันดังขึ้นในความเงียบ 

  ภายในวอร์ดเด็กมืดสนิท 

  มีเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างบานใหญ่ที่ส่องเข้ามาเท่านั้น

  บรรยากาศข้างในน่าขนลุกยิ่งกว่าข้างนอกหลายเท่า 

  มีเสียงเพลงกล่อมเด็กที่เล่นจากกล่องดนตรีสักใบดังแว่วมาเบาๆ

  มันติดๆ ดับๆ ราวกับถ่านใกล้จะหมด 

  ของเล่นเด็กตกเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น 

  ภาพวาดสีเทียนรูปครอบครัวแสนสุขบนผนังถูกขีดเขียนทับด้วยลายมือของเด็กจนดูน่าสยดสยอง

  เจสสิก้าเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง สายตาของเธอสแกนทุกตารางนิ้ว 

  “ระวังด้วย พื้นตรงนั้นมีลูกแก้ว” ้จสสิก้า​เตือนเสียงเบา “อย่าเหยียบตุ๊กตานั่น มันมีเซ็นเซอร์เสียง”

  คิก...คิกๆ...

  เสียงหัวเราะเบาๆ โทนเด็กดังขึ้นจากมุมห้อง ก่อนจะเงียบหายไป

  ทั้งสามคนหยุดนิ่ง 

  ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

  เงาเล็กๆ วูบวาบผ่านปลายลำแสงไฟฉายของเบอร์รี่ไปอย่างรวดเร็ว

  ในที่แห่งนี้พวกเขากำลังถูกล่า

  ทันใดนั้นเอง! 

  ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากใต้เตียงผู้ป่วย 

  มันคือเด็กผู้ชายในชุดคนไข้

  ดวงตาแดงก่ำมาพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าสยดสยอง

  มันคือผู้วิ่งเล่น (The Players)

  เจสสิก้าตวัดดาบสวนไปทันที แต่ด้วยขนาดตัวที่เล็กและความเร็วที่เหนื๪๣๞ุ๺๶์ของมัน 

  ทำให้มันหลบหลีกคมดาบไปได้อย่างฉิวเฉียดก่อนจะกระโจนเกาะผนังแล้ววิ่งไต่ไปในความมืด

  “บ้าน่า!” เบอร์รี่​รู้สึกเสียวสันหลังวาบ​ (ó﹏ò｡)

  คราวนี้พวกมันออกมาจากทุกทิศทาง! 

  จากใต้เตียง

  จากในตู้

  จากช่องแอร์บนเพดาน

  ร่างเล็กๆ ของเหล่าเด็กที่ติดเชื้อเคลื่อนไหวไปมาอย่างไร้เสียง 

  พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีตรงๆ แต่กลับวิ่งวนไปรอบๆ ราวกับกำลังเล่นซ่อนหากับพวกเขา

  เจสสิก้าเริ่มพบกับความยากลำบาก 

  ดาบยาวของเธอไม่เหมาะกับการต่อสู้ในพื้นที่แคบและต้องรับมือกับศัตรูที่ตัวเล็กและว่องไว 

  เธอจึงตัดสินใจเก็บดาบแล้วชักมีดสั้นออกมาแทน

  “แป้ง! แล้วจำเป็๞ต้องใช้แป้งเดี๋ยวนี้!?” เอก๻ะโ๷๞ถามขึ้นมาท่ามกลางความสับสน

  “จะเอาไปทำอะไรคะ!?” เบอร์รี่ถามกลับ

  เอกไม่ตอบ 

  เขาวิ่งไปหยิบกระป๋องแป้งเด็กที่ตกอยู่บนพื้นแล้วโปรยมันไปทั่วบริเวณทันที!

  ฝุ่นแป้งสีขาวฟุ้งกระจายไปในอากาศ และเผยให้เห็นรอยเท้าเล็กๆ ที่วิ่งวนอยู่รอบตัวพวกเขา!

  “เห็นแล้ว!” เอกใช้รถเข็นของเล่นที่อยู่ใกล้มือพุ่งชนเข้าไปที่รอยเท้านั้นอย่างจัง!

  ผลัวะ!

  ร่างของเด็กคนหนึ่งกระเด็นออกมาจากความมืด

   มันร้องกรี๊ดเสียงแหลมก่อนจะแน่นิ่งไป

  แต่แล้วเด็กอีกคนก็กระโจนเข้ามาจากด้านหลัง

  “โอ๊ย! คุณเบอร์รี่​ ผมโดนเด็กหยิกหัว! ต้องฉีดยากันบาดทะยักไหมเนี่ย!?” เอกร้องลั่น

  “ถ้านายไม่หุบปาก คนที่จะฉีดยาให้นายคือฉันเอง แต่เป็๞ยาพิษ” เจสสิก้าตอบกลับเสียงเย็น

  ขณะที่เธอใช้มีดสั้นปัดป้องการโจมตีของผู้วิ่งเล่นอีกตัวที่พุ่งเข้ามา

  “ทุกคนดับไฟฉาย!” เบอร์รี่๻ะโ๷๞ขึ้นมาท่ามกลางความชุลมุน​ “พวกมันพุ่งเป้าไปที่แสงค่ะ”

  สิ้นเสียงของเธอ 

  ทั้งเจสสิก้าและเอกก็ดับไฟฉายทันที ทั่วทั้งวอร์ดตกอยู่ในความมืดสลัว 

  เหลือเพียงแสงจันทร์จากภายนอกที่ส่องนำทางเท่านั้น

  และมันก็ได้ผลจริงๆ

  การเคลื่อนไหวของผู้วิ่งเล่นชะงักงันไป พวกมันดูสับสนเมื่อไม่มีเป้าหมายที่เป็๞แสงสว่างให้พุ่งเข้าใส่

  “ไปต่อ!” เจสสิก้าสั่ง

  ทั้งสามคนอาศัยความมืดในการเคลื่อนที่ต่อไป 

  พวกเขาฝ่าฟันเหล่าผู้วิ่งเล่นที่ซุ่มซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆ มาได้จนกระทั่ง... 

  มาถึงเป้าหมาย

  ประตูเหล็กสองชั้นที่มีป้ายเขียนว่าห้องยาสำหรับเก็บอาหาร​หมาไว้ให้เพื่อนสนิท

  ทว่าพวกเขาก็ต้องพบกับปัญหาใหม่

  ประตูถูกล็อก

  และดูเหมือนจะมีบางอย่างขนาดใหญ่ขวางอยู่จากด้านใน

  เอกลองหยิบคีย์การ์ดที่เอามาจากห้องควบคุมมาใช้ แต่มันก็ไร้ผล “เจ๊...มีคนล็อกระบบจากข้างใน”

  เบอร์รี่ลองแนบหูฟังกับประตูเหล็กบานหนา “เงียบ...แต่...เหมือนได้ยินเสียงขูดอะไรสักอย่าง”

  ทันใดนั้นเอง

  ตึ้ง!!!

  มีแรงกระแทกมหาศาลจากด้านในกระแทกเข้าที่ประตูอย่างจัง!

  ประตูเหล็กหนาถึงกับบุบออกมาเป็๞รอยนูนขนาดใหญ่จนเห็นได้ชัด!

  ทั้งสามคนผงะถอยหลังออกมาโดยอัตโนมัติ

  ห้องเก็บตัวยารักษาต่างๆ ที่พวกเขาคาดหวังไว้ กลับกลายเป็๞กรงขังสัตว์ประหลาดที่คณะหมอลำไม่รู้จัก... o̴̶̷᷄ ̫ o̴̶̷̥᷅