ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     หน้าที่พาเด็กๆเข้านอนก็ยังคงเป็นพวกท่านแม่เป็นหลัก เพราะตั้งแต่พวกเด็กๆรู้จักการใช้พลังธาตุเป็นอย่างดีแล้ว การนอนหลับให้สนิทจริงๆก็ต้องระมัดระวังด้วยเช่นกัน เพราะการฝันนั้นคือสิ่งอันตรายมากจริงๆในตอนนี้สำหรับพวกท่านที่อยู่ใกล้พวกเด็กๆมากที่สุด โดยเฉพาะผู้ที่มีพลังธาตุในตำนานการทำลายล้างสูงแบบเหนี่ยวเหนี่ยวนี่ ห้ามฝันประหลาดๆอย่างเด็ดขาดเลย!!!

     “น้องหญิง เด็กๆพากันนอนหลับหมดแล้วหรือ??”ท่านพ่อ

     “ใช่เจ้าค่ะ ท่านพี่”ท่านแม่

     “แล้วเอ่อ…แบบว่าหลับจริงๆใช่ไหมน้องหญิง??”ท่านพ่อ

     “เจ้าค่ะ หลับแบบไม่ปล่อยพลังธาตุออกมาอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”ท่านแม่

     “ฟู่……ค่อยโล่งใจหน่อย”ท่านพ่อ

     “คืนนี้พวกเด็กๆนอนหลับพักผ่อนกันเร็วมากเจ้าค่ะท่านพี่ เพียงแค่ล้มตัวลงนอนก็หลับตาสนิทกันเลย ดูท่าคงจะเพลียกันไม่น้อยเลยทีเดียวเจ้าค่ะ”ท่านแม่

     “ก็น่าจะเพลียหรอกน้องหญิง เล่นร้องเพลงเต้นรำกันตลอดแบบนั้นน่ะ”ท่านพ่อ

     “เจ้าค่ะ งั้นท่านพี่ก็รีบพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะเหนื่อยกันมาทั้งวันเหมือนกันนี่เจ้าคะ??? พรุ่งนี้ยังต้องรับมือกับพวกเด็กๆกันต่อนะเจ้าคะท่านพี่”ท่านแม่

     “เฮ้อ….นั่นน่ะสินะน้องหญิง ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้พวกพี่จะเจอกับอะไรอีกบ้าง จะพากันซนพากันปั่นป่วนมากหรือน้อยจากวันนี้ก็ไม่รู้สิ คาดเดาได้ยากจริงๆ”ท่านพ่อ ส่ายหัวแบบรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที่

     “คิดไปก็เท่านั้นแหละเจ้าค่ะท่านพี่ อย่างไรเสียท่านพี่ก็ต้องเจอแบบนี้ทุกๆวันอยู่แล้วจนกว่าเหนี่ยวเหนี่ยวกับพวกเหลนๆของนางจะโตเป็นผู้ใหญ่นะเจ้าคะ”ท่านแม่ ที่ไม่ได้ปลอบโยนอะไรเลย

     “นั่นน่ะสินะ รอจนกว่าพวกเด็กๆจะเติบโตนั่นมันนานหลายปีทีเดียวเชียวล่ะ แค่คิดถึงวันต่อวันที่จะต้องสู้รบกับพวกเด็กๆพี่ก็แสนจะเหนื่อยล้ามากแล้ว ไม่อยากคิดว่าอีกหลายปีกว่าพวกเขาจะเติบโตมันจะโหดร้ายกับตัวพี่เองมากจนเกินไปนัก เฮ้อ…..”ท่านพ่อ

     “อิ…อิ…..พักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะท่านพี่”ท่านแม่

     “จ้ะน้องหญิง นอนหลับฝันดีนะ”ท่านพ่อ

     “ฝันดีเช่นกันเจ้าค่ะท่านพี่”ท่านแม่

     ท่านพ่อกับท่านแม่ ก็นอนหลับกันอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน เป็นค่ำคืนแรกที่ได้พักแรมที่เมืองเฮยอ้านกันสำหรับทุกๆคน ยังคงพากันนอนหลับสนิทเป็นอย่างดี

     ณ เช้าวันใหม่ แต่ก็ยังคงมีแต่ความมืดมิดเช่นเดิม ณ เมืองเฮยอ้าน เมืองที่ปราศจากแสงสว่างจากดวงอาทิตย์

    “เป็นอย่างไรกันบ้างเมื่อคืนนอนหลับสบายกันดีหรือไม่กันเจ้าเฒ่าอี้ เจ้าเฒ่าฉือ..”ท่านพ่อ

    “ก็นอนหลับสบายอยู่หรอกนะ เรียกได้ว่าล้มตัวลงนอนข้าก็หลับสนิทเลยจริงๆ เพลียมากๆ”ท่านลุงฉือ

     “ข้าเองก็เช่นกัน นอนหลับสบายจริงๆแบบไม่สะดุ้งตื่นช่วงกลางคืนเลย ปรกติบางคืนจะต้องลุกขึ้นมาปลดเบาบ้าง แต่เมื่อคืนนี้หลับสนิทจริงๆเลยนะ”ท่านลุงอี้

     “อาจจะเป็นเพราะพวกดอกราตรีบรรเลงด้วยหรือไม่ ถึงทำให้พวกเรานอนหลับสนิทได้เป็นอย่างดีน่ะนะ??”ท่านพ่อ

     “อือ…..ใช่แล้ว..”ท่านลุง

     “ดอกราตรีบรรเลงช่วยได้เยอะมากจริงๆนะ ถึงจะไม่มีข้าว่าตัวข้าเองก็หลับสนิทได้ตัวข้าเองล่ะ หลังจากเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามาตลอดทั้งวันขนาดนั้นน่ะ”ท่านลุงฉือ

     “จริงๆ ทั้งวันที่เล่นเอาเสียหมดแรงเลย”ท่านลุงอี้

     “ถ้างั้นตอนนี้ก็เก็บเกี่ยวสะสมเวลาช่วงสุขสบายของพวกเรากันก่อน หลังจากพวกลิงทะโมน้อยพากันตื่นนอนเมื่อไหร่ เวลานั้นความสงบสุขก็จะหายวับไปทันทีทันใดเลย!!”ท่านพ่อ

    “จริง…!!!”ท่านลุงฉือ ท่านลุงอี้

    “เฮ้อออออ……..”พวกท่านได้แต่พากันทอดถอนหายใจออกมากันตั้งแต่หัววันเลยทีเดียวสำหรับวันใหม่ที่พึ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง!!

     และพอได้เวลาช่วงยามเฉิน (ยามเฉิน (辰：chén)             คือ 07.00 - 08.59 น.) พวกเด็กผู้ชายก็เริ่มพากันทยอยตื่นนอนกันด้วยแล้ว

     ส่วนบรรดาสาวน้อยทั้งหลายก็มักจะตื่นช้ากว่าพวกพี่ชายนิดหน่อยคือช่วงประมาณยามซื่อนั่นเอง (ยามซื่อ (巳：sì)                   คือ 09.00 - 10.59 น.)

     พอเหล่าลิงทะโมนน้อยตัวแสบทยอยพากันตื่นนอนครบกันหมดก็เริ่มส่งเสียงดังเจื้อยแจ้วทั่วเขตป่าแถวนี้อีกครั้ง หลังจากที่เงียบสงบมาได้พักใหญ่เลย

     “ช่วงเวลาอันสงบสุขของข้าได้จางหายไปทันที”ท่านพ่อ

     “ใช่..!!”ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ

     “พวกเจ้ารีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยกันนะ พวกเด็กๆคงจะเริ่มแผลงฤทธิ์กันหลังจากกินอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วอย่างแน่นอน”ท่านพ่อ

     “ได้ขอรับ ท่านพ่อ/ท่านลุง”บรรดาพวกพี่ชาย หลานชาย ต่างพากันรับคำแบบเซ็งๆที่ พวกท่านพ่อของพวกเขาเริ่มจะผลักภาระมาให้ตั้งแต่เริ่มต้นของวันใหม่เลยจริงๆ 

     กลับมาทางด้านต้นเรื่องที่พวกท่านพ่อกำลังเอ่ยถึง ก็กำลังนั่งโต๊ะกินอาหารช่วงเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงพูดคุยแทบจะไม่ได้ยิน นอกจากเสียเคี้ยวอาหารเพียงเท่านั้นเอง

     “หง่ำ…หง่ำ….”

     “ไม่ว่าจะกินอะไรก็อร่อยไปเสียหมดทุกอย่างเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “พวกท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ฝีมือทำอาหารและขนม เก่งกาจไม่มีผู้ใดเทียบได้เลยจริงๆนะ แต่ละมื้อข้านี่มีความสุขกับการกินมากๆเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ข้าก็ด้วยเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “หง่ำ…หง่ำ….”

      เหนี่ยวเหนี่ยวมีการโยกหัวน้อยๆเบาๆแบบไม่รู้ตัว เพราะความเพลิดเพลินกับการกินอาหารอร่อยๆนั่นเอง 

     “เมื่อคืนนี้ข้าหลับสนิทดีจริงๆล่ะ ค่อยสมกับการนอนตอนกลางคืนจริงๆ นอนกลางคืนแบบกลางคืนสมจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่เอาผ้ามาปิดหน้าต่าง ปิดประตูไม่ให้แสงสว่างส่องเข้าถึงเหมือนตอนที่อยู่ที่บ้านเลย ช่างเป็นค่ำคืนแรกที่ได้นอนตอนกลางคืนของแท้จริงๆ พวกเจ้าว่าไหมล่ะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “จริงเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “รอบๆห้องมืดมิดสนิทจริงๆเจ้าค่ะ ข้าก็เลยนอนหลับฝันดีเช่นกัน”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “ใช่ๆ”เหลนสาวคนอื่นๆ

     “เมื่อคืนนี้ทำให้พวกเรานอนได้นานกว่าปรกตินะว่าไหมเล่า?? เลยพากันตื่นสายกันเลยเนอะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “..........??”เหลนชาย

     “..........???”พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย

     ส่วนเหล่าบรรดาฮูหยินได้แต่พากันอมยิ้มและแอบมองคนทั้งสามกลุ่มแบบเงียบๆ เพราะว่าบทสนทนาจะไม่จบเพียงเท่านี้อย่างแน่นอนพวกท่านรับรู้ได้โดยการที่อาศัยอยู่กับสมาชิกในครอบครัวมานานมาก จึงรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น

     “เอ๋….ท่านย่าเล็กขอรับ น้องสาวทุกๆคนด้วย พวกเจ้าก็ตื่นสายแบบนี้เป็นปรกติไม่ใช่หรือไงกัน??”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “.............!!”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!”พวกน้องสาว 

     “ข้าก็ว่าเช่นนั้นนะในทุกๆวันท่านย่าเล็ก กับพวกน้องสาวก็ตื่นประมาณช่วงยามซื่อเป็นอย่างน้อยล่ะ”(ยามซื่อ (巳：sì)                   คือ 09.00 - 10.59 น.)เหลนชายสามจีจี

     “.............!!”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!”พวกน้องสาว 

     “จริงๆ ท่านย่าเล็ก น้องสาวลองถาม ท่านปู่ทวด ท่านย่าทวด ท่านปู่ ท่านย่า หรือท่านแม่ของพวกเราก็ได้นะว่าพวกเจ้าตื่นเวลานี้เสียส่วนมากจริงๆ”เหลนชายรองจูจู

     “............!!”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ตอนนี้คิ้วทั้งขมวดปาก และตาของนางเริ่มกระตุกขึ้นมาพร้อมกับอารมณ์ที่กำลังครุกรุ่นแล้วจริงๆในขณะนี้ แต่พวกเหล่าเหลนชายยังๆไม่รู้ตัวเอง ยังจะพูดต่อไปเรื่อยๆแบบสงสัย

     “..............!!”พวกน้องสาว

     “จริงๆ มันไม่ได้เกี่ยวเลยว่าได้นอนตอนกลางคืนแบบมืดมิดสนิทแบบนี้เป็นคืนแรก และครั้งแรกของการนอนหลับตอนกลางคืนเลยนะ”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “ฮึ่ม…..มัน…..เป็น….แบบบ….นั้น…จริงๆ…เหรอ..เหลน…ชายย….อันเป็นที่รักของข้า….”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่พูดแบบเน้นเสียงยาวๆไป

     “...........!!”เหลนชาย

     “นั่นน่ะสิพี่ชาย พวกข้าเป็นแบบนั้นจริงๆใช่ไหม??”เสียงของพวกน้องสาวของพวกเขาก็ถามกันเย็นเฉียบออกมาอย่างต่อเนื่องกับท่านย่าเล็กพร้อมสายตาที่แหลมคมแทบจะบาดพวกพี่ชายหรือเหลนชายให้ได้เลยจริงๆ 

     “............!!”เหลนชาย ทั้งหลายพึ่งจะรู้ตัวว่าหลุดพูดอะไรออกไป แต่ก็คืนคำไม่ทันเสียแล้วเล่นพูดกันครบหมดกระบวนการจริงๆ และหลายคนเสียด้วยที่ลงความคิดเห็นเหมือนกันครบเลย!!

    “ไม่ขอรับ….”เหลนชาย

    “พวกข้าๆ..ข้า……”เหลนชาย

     “เอ่อ……ข้าอิ่มแล้วขอรับขอตัวเอ่อ…ไปปลดทุกข์ก่อน”เด็กๆคนหนึ่งจากตระกูลฉือ

     “แว๊บ…..แว๊บ….”

     “ข้าก็อิ่มแล้วเช่นกัน ขอไปปลดเบาก่อนละกันนะ”เด็กๆคนหนึ่งจากตระกูลอี้

     “แว๊บ…..แว๊บ….”

     “ข้าจะไปเอ่อสำรวจดูเส้นทางเก่าก่อนขอรับ!!!”เด็กๆแต่ละตระกูลรีบวิ่งหายวับไปกับตาอย่างรวดเร็ว

     “..................!!”เหลนชายคนอื่นๆต่างคิดหาคำพูดที่จะพาตัวเองออกจากตรงนี้กัน ให้อยู่ห่างจากสายตาของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวให้เร็วที่สุด เพื่อความปลอดภัยของชีวิตน้อยๆของพวกเขา!!

     “เหอะ……”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เชอะ……”เหลนสาวน้อย

     “อุ้บ……”

     “ฮ่า…..ฮ่า….ฮ่า…..”บรรดาพวกผู้ใหญ่เอง ก็พากันกลั้นหัวเราะกันไม่ไหวแล้วจริงๆ ที่เห็นเหล่าบรรดาพวกเด็กผู้ชายที่ตอนนี้ ต่างพากันหน้าซีดหน้าเซียวเพราะเกรงกลัวท่านย่าเล็กและน้องสาวของพวกเขาจะโกรธกัน เลยหาคำพูดปลีกตัวออกจากตรงนี้ไปให้รวดเร็วที่สุด จนตอนนี้โต๊ะอาหารของพวกเด็กผู้ชายไม่เหลือผู้ใดแม้แต่สักคนเดียวแล้ว

     “พอเริ่มต้นวันใหม่ พวกเด็กผู้ชายก็โดนหมายหัวก่อนกลุ่มแรกกันเลยนะพวกเราดูสิ”ท่านแม่

     “จริง…”คนอื่นๆ

     “แบบนี้คงจะได้คิดบัญชีกันทั้งวันนะเจ้าคะท่านแม่ เพราะเพิ่มจะเริ่มต้นของวันใหม่เอง”พี่สะใภ้ใหญ่

     “น่าสงสารพวกเด็กผู้ชายจริงๆนะเจ้าคะ วันนี้ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรจากพวกนางบ้างนะเจ้าคะ”พี่สะใภ้รอง

     “ก็คงจะโดนไม่น้อยเลยทีเดียวล่ะนะ แต่ว่าจะโดนเอาคืนแบบคิดบัญชีหนักหรือเบาเท่านั้นเองล่ะ รอดูกันต่อไปเถอะนะวันนี้คงจะได้สนุกสนานครึกครื้นกันอีกนั่นแหละ”ท่านแม่

     “แค่เพียงดูไม่ให้พวกนางรังแกพวกเด็กผู้ชายมากเกินไปก็พอแล้ว”ท่านป้าอี้

     “ได้เจ้าค่ะ”บรรดาสะใภ้ทั้งหลาย

     “เดี๋ยวไปเอาน้ำชาไปเพิ่มให้พวกผู้ชายอีกสักหน่อยนะพวกเจ้าน่ะ คงจะได้จิบชากานี้เป็นรอบสุดท้ายกันแล้วล่ะ”ท่านแม่

     “เอ๋…??ทำไมหรือเจ้าคะท่านแม่”พี่สะใภ้ใหญ่

     “ก็หน้าที่ของพวกเขากำลังเริ่มต้นแล้วอย่างไรเล่า??? ดูทางโน้นสิพวกนางเริ่มจะกินข้าวกันอิ่มแล้วน่ะ”ท่านแม่

     “อ้อ……”บรรดาสะใภ้ทั้งหลาย

     “อิ….อิ…….”พวกฮูหยินได้แต่พากันหัวเราะคิกคักให้กับพวกสามีของตัวเองกัน ที่จะต้องเริ่มทำงานหนักกันแล้วเพราะตอนนี้บรรดาแม่นางน้อยทั้งหลายเริ่มทำท่าจะกินข้าวเช้ากันอิ่มแล้วด้วย ถ่วงเวลายาวหน่อยก็แค่ช่วงที่พวกนางจะต้องกินขนมของว่างตบท้ายเป็นปรกตินั่นแหละ

************

     พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ตัวเพราะพวกท่านเองก็คอยเหลือบตามองโต๊ะอาหารของเหล่าบรรดาสาวน้อยกันตลอดเวลาเช่นกัน พากันเกร็งว่าพวกนางจะกินอาหารเช้าเสร็จกันหรือยัง ทุกครั้งที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้เล่นเอาพวกท่านใจหายกันไปหมด แต่จริงๆแล้วพวกนางลุกมาตักข้าวเพิ่มและเติมกับข้าวเพียงเท่านั้น