การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 105 สั่งสอนวิชาแพทย์

ทางด้านของ ชิว เหวินเจี้ยน เขากำลัง ชิมฝีมือของ ซูเหยียน อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในบ้านของนาง ที่ดูไปก็ไม่ได้ใหญ่ แล้วก็ไมได้เล็กสักเท่าไหร่นัก
แต่ทว่าหลังจากที่ ชิว เหวินเจี้ยน ได้ลองชิมอาหารจานเด็ดที่สุดของนางเข้าไป เขาก็ต้องรู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรมาขัดจังหวะอย่างไรอย่างนั้น “นี่แม่นางซูเหยียน เจ้านั้นใส่ดินเจ็ดสีเข้าไปผสมกับขิงพันปี อย่างนั้นหรือ?”
เมื่อ ซูเหยียน ได้ยินเช่นนั้น นางก็ตกตะลึงขึ้นมาเล็กน้อย “จ..เจ้ารู้ได้เช่นไร? ถูกต้องแล้ว ร...หรือว่าเจ้าเองก็เป็นแพทย์เช่นกัน!!?” ความสงสัยของซูเหยียน พุ่งขึ้นสูงในทันที เนื่องจากน้อยคนนักที่จะบอกส่วนผสมของมันได้ถูกต้องเช่นนี้ เนื่องจากรสชาติของดิน7สี มันได้ถูกขิงพันปีลบไปหมดแล้ว และ ชิว เหวินเจี้ยน สามารถรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน
“อ...เอ่อ ข้าก็พอจะรู้เรื่องพวกนี้บ้างเล็กน้อย แต่ข้าจะบอกกับเจ้าหนึ่งสูตรที่ข้าเคยได้ลองทำมา มันมีผลทำให้ร่างกายสดชื่น แถมยังสามารถเพิ่มพลังยุทธ์ของผู้ที่รับประทานมันเข้าไปอีกเล็กน้อย!..” ชิว เหวินเจี้ยน สงสัยอยู่ว่าทำไมนางถึงมีท่าทางเช่นนั้น เพราะสูตรสมุนไพรเช่นนี้มันก็เป็นเพียงแค่ระดับต่ำเท่านั้น มันไม่ต่างกับนำมากินเล่นเสียด้วยซ้ำ
ชิว เหวินเจี้ยน จึงเริ่มอธิบายขั้นตอนในการทำอาหารสมุนไพรชนิดใหม่ขึ้นมาในทันที “เอาหละ ก่อนอื่นเลย ข้าจะให้เจ้าใส่ดินเจ็ดสี7ส่วน และนำมาผสมกับน้ำผึ้งวิญญาณอีก3ส่วน ที่เหลือก็จะต้องนำของพวกนี้ไปต้มให้พวกมันผสมกัน ส่วนขิงพันปีก็ให้นำไปต้มทิ้งไว้สัก3นาที ก่อนที่จะนำมาตกแต่งเพิ่มสีสันของอาหาร เพียงแค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะนำไปปรับใช้ดู” ชิว เหวินเจี้ยน ได้บอกสูตรคร่าวๆ เนื่องจากส่วนผสมเล็กๆน้อยๆ นางก็น่าจะรู้อยู่แล้ว และที่สำคัญ มันยังเป็นสูตรสมุนไพรขั้นต่ำที่สุดของ ชิว เหวินเจี้ยน อีกด้วย เขาจึงไม่คิดจะหวงสูตรเสียเท่าไหร่นัก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูเหยียน ก็ถึงกับลุกลี้ลุกลน “ข...ข...ข้าจะลองทำดู” หลังจากกล่าวจบ ซูเหยียน ก็ได้เข้าไปในห้องครัวและรีบหยิบสิ่งของที่ต้องใช้ออกมาทั้งหมด
โป้ง! เป้ง! ปุ๊ก! เพล้ง!!!
“อ...เอ่อ ขอโทษที พอดีข้าหาของเสียงดังไปหน่อย” ซูเหยียน กล่าวออกมาด้วยท่าทีที่เขินอาย เนื่องจากนางแทบจะแก้ตัวไม่ได้เลย ว่านางซุ่มซ่ามขนาดไหน
และแล้ว ของทุกอย่างก็ได้มากองอยู่บนตรงหน้าของ ชิว เหวินเจี้ยน นั่นก็เพราะว่า ซูเหยียนต้องการให้ ชิว เหวินเจี้ยน สอนนางทำแบบถูกวิธี และนั่นก็เป็นวิธีที่จะทำให้เข้าใจได้ง่ายที่สุดด้วย
ส่วน ชิว เหวินเจี้ยน เมื่อเห็นว่านางเตรียมของมาขนาดนี้ เขาก็รู้ได้ในทันทีว่านางต้องการจะกล่าวอะไรต่อ “มาเริ่มกันเถอะ... หยิบสมุนไพรใส่ลงไปในหม้อต้ม และนำดินเจ็ดสีออกมาเพียงแค่7ส่วนพอ”
ซูเหยียนก็ทำตามอย่างเคร่งครัดโดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เพื่อรอดูว่า ผลสำเร็จของสูตรนี้จะเป็นเช่นไรกันแน่
หลังจากที่ ซูเหยียน ทำตามที่เขาสั่งแล้ว ชิว เหวินเจี้ยน ก็ได้กล่าวชื่นชมออกมาเล็กน้อย “ดีมาก เอาหละ ขั้นตอนต่อไป... นำน้ำผึ้งวิญญาณใส่ลงไป3ใน10ส่วน ตอนนี้หละ เร็วเข้า...”
หลังจากที่ ซูเหยียนใส่น้ำผึ้งวิญญาณลงไป ไฟก็ลุกท่วมหม้อต้มในทันที
ฟู้ว~~!!!
ในที่สุดก็ครบขั้นตอน ส่วนขิงพันปีนั้นจะนำมาใส่ตอนไหนก็ได้ เนื่องจากมันเป็นแค่ของปรุงแต่งเท่านั้นในตอนนี้ หรือก็คือ นำน้ำผึ้งวิญญาณลงมาผสมแทนขิงเท่านั้นเอง
แต่ทว่าสภาพที่ออกมา มันถึงกับทำให้ ซูเหยียนไม่เชื่อสายตาของตนเอง “นี่มัน...”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~
แต่ทว่าในขณะนั้น ก็เกิดมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา “ท่านแพทย์อัจฉริยะ ข้ามาเพื่อขอพบท่าน”
“เชิญเพคะท่านซูหยาง” ซูเหยียนตอบกลับไปโดนเร็ว เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นถึงผู้ที่มีฐานะเป็นจอมมาร
‘ซูหยาง!!!! แถมนางยังเคารพซูเหยียนถึงขนาดนี้ เป็นไปได้อย่างไรกัน ข้าว่าแล้วเชียวว่าซูเหยียนนั้นต้องมีฐานะที่สูงส่งอย่างแน่นอน!!!’ ถึง ชิว เหวินเจี้ยน จะคาดเดาเอาไว้แล้วว่า นางจะต้องมีฐานะสูงส่ง แต่ทว่า เขากลับคิดไม่ถึงว่า ซูหยางจะให้ความเคารพนางด้วยเช่นกัน
“ข้าต้องขอรบกวนท่านแล้...อุ๊บ!!!” แต่ทว่า ซูหยางดันมองไปข้างหน้า นางได้พบกับชายหนุ่มที่นางกำลังตามหา ซึ่งนางมีอะไรอยากจะถามเขาอยู่มากมาย แต่ทว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่เอื้ออำนวย เนื่องจากสายตาที่ ชิว เหวินเจี้ยน มองมาทางนางในตอนนี้ ดูเหมือนอยากจะฆ่าจะแกงอย่างไรอย่างนั้น
ซูเหยียน ที่มองเห็นว่า ซูหยางทำตัวแปลกไป นางจึงกล่าวถามขึ้นมา “ท่านซูหยาง ท่านเป็นอะไรไปรึเปล่าเพคะ?”
“ป...เปล่า ข้าไม่ได้เป็นอะไร ข้าต้องขอโทษด้วยท่านแพทย์...” ซูหยาง ตอบกลับไปด้วยท่าทีมีพิรุธเล็กน้อย

แต่ทว่ามีหรือที่เรื่องนี้จะโดนมองข้ามไปได้ ซูเหยียน ถึงกับหาสาเหตุของอาการที่นางเป็นด้วยทุกอย่างที่มี และนางก็ได้มองไปทาง ชิว เหวินเจี้ยน และนึกในใจขึ้นมา ‘ฮึ ฮึ ฮึ ในที่สุดข้าก็รู้จนได้ว่าท่านซูหยางเป็นอะไรกันแน่...ท่าน ชิว เหวินเจี้ยน นี่ไม่เลวจริงๆ ที่เพียงแค่มองแว๊บเดียว ก็สามารถรู้ได้เลยว่านางกำลังเป็นโรคร้ายแรงอยู่ เพราะอย่างนั้น ท่านซูหยางถึงได้ทำท่าทางตกกะใจ...’ ถูกต้อง ซูเหยียนกำลังคิดว่า ซูหยาง เป็นโรคร้ายแรงอะไรอยู่อย่างแน่นอน เนื่องจากแค่เพียงถูก ชิว เหวินเจี้ยน จ้องมอง ก็ถึงกับรู้แล้วว่าคนผู้นี้เป็นแพทย์ที่เหนือชั้นยิ่งกว่าข้า... สมแล้ว สมแล้วจริงๆ!!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 105 สั่งสอนวิชาแพทย์

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 105 สั่งสอนวิชาแพทย์

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้