รวมเรื่องสั้น ฉบับผู้ใหญ่ NC

เสียงหริ่งหรีดเรไรกรีดร้องระงมแข่งกับเสียงสายลมที่พัดยอดต้นพร้าวหลังบ้านไม้สองชั้นหลังเก่า บรรยากาศยามค่ำคืนช่างมืดมิดและหนาวเหน็บ ราวกับว่าแสงสว่างและความอบอุ่นได้ตายจากบ้านหลังนี้ไปพร้อมกับร่างของ 'เอก' ชายหนุ่มผู้เป็นที่รักยิ่งของครอบครัว

งานศพของเอกเพิ่งผ่านพ้นไปได้เพียงหกวันเท่านั้น ญาติพี่น้องและชาวบ้านที่เคยมาช่วยงานต่างแยกย้ายกลับไปใช้ชีวิตของตนเองตามปกติ ทิ้งไว้เพียงความเงียบเหงาที่เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้วของตัวบ้าน บนชั้นสองของบ้าน บริเวณห้องโถงกว้างที่ถูกจัดแบ่งเป็นพื้นที่สำหรับตั้งรูปหน้าศพและโกศเก็บอัฐิชั่วคราว แสงสลัวจากหลอดไฟสีส้มดวงเล็กทาบทับลงบนกรอบรูปไม้สลัก ภายในกรอบรูปนั้นคือภาพของเอก ชายหนุ่มใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูใจดีและอบอุ่น รอยยิ้มนั้นคือสิ่งที่มัดใจหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาๆ อย่าง 'พิม' ให้ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

แต่ในวันนี้ รอยยิ้มในรูปภาพกลับกลายเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนที่ยังมีชีวิตอยู่

พิม หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปี นั่งพับเพียบอยู่บนพื้นกระดานไม้เบื้องหน้ารูปของสามี ร่างกายของเธอสวมใส่ชุดไว้ทุกข์สีดำสนิทที่ดูหลวมโพรกกว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างเห็นได้ชัด เส้นผมยาวสลวยที่เคยดำขลับและได้รับการดูแลอย่างดี บัดนี้หลุดลุ่ยยุ่งเหยิง ดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้บวมช้ำและแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักติดต่อกันหลายวันและหลายคืน คราบน้ำตาบนพวงแก้มซีดเซียวเพิ่งจะเหือดแห้งไปได้ไม่นาน แต่หยดน้ำตาหยดใหม่ก็เอ่อล้นขึ้นมาทดแทนอีกครั้ง

"พี่เอก... ทำไมพี่ถึงทิ้งพิมไปเร็วขนาดนี้" เสียงแหบพร่าของพิมสะอื้นถามรูปภาพอย่างเลื่อนลอย ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจที่สั่นเทาของเธอเอง

เหตุการณ์อุบัติเหตุในเย็นวันนั้นยังคงตามหลอกหลอนพิมอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก รถกระบะของเอกเสียหลักพลิกคว่ำระหว่างทางกลับจากเอาผลผลิตในไร่ไปส่งที่ตลาด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเสียจนพิมไม่ได้แม้แต่จะเอ่ยคำล่ำลา หรือบอกรักเขาเป็นครั้งสุดท้าย กว่าเธอจะรู้ข่าว ร่างของสามีอันเป็นที่รักก็ถูกคลุมด้วยผ้าขาวไร้ซึ่งลมหายใจไปเสียแล้ว

ชีวิตคู่ของพิมและเอกเพิ่งเริ่มต้นได้เพียงปีเศษ พวกเขากำลังวาดฝันถึงอนาคตที่สวยงามด้วยกัน เอกเคยลูบหน้าท้องแบนราบของเธอเบาๆ ในยามค่ำคืน แล้วกระซิบข้างหูว่าอยากมีลูกชายสักคนมาวิ่งเล่นในบ้านหลังนี้ให้ครึกครื้น แต่ความฝันเหล่านั้นกลับพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงเถ้ากระดูกและรูปภาพที่ไม่มีวันพูดได้อีก

ควันสีขาวขุ่นจากธูปที่ถูกจุดทิ้งไว้ในกระถางหน้าฮวงซุ้ยจำลอง ลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่อากาศ กลิ่นหอมปนฉุนของธูปอวลไปทั่วทั้งห้อง กลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่พิมเกลียดที่สุดในเวลานี้ เพราะมันคือกลิ่นที่ย้ำเตือนว่าความสูญเสียนั้นคือความจริง ไม่ใช่ความฝันร้ายที่พอตื่นขึ้นมาแล้วจะหายไป

เธอยกมืออันสั่นเทาขึ้นลูบกรอบรูปของเอกเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับกระจกเย็นเฉียบ ราวกับอุณหภูมิร่างกายของเขาในวันที่เธอเข้าไปสวมกอดร่างไร้วิญญาณที่โรงพยาบาล พิมฟุบหน้าลงกับตักของตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อั้น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านตามแรงสะอื้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมน้ำ อ้างว้าง โดดเดี่ยว และไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งพาใครในโลกที่ไร้ซึ่งเสาหลักของชีวิต

ในขณะที่พิมกำลังจมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้า เสียงตึงตังของฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากบันไดไม้ทางขึ้นชั้นสอง เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องโถง

พิมเงยหน้าขึ้นช้าๆ ผ่านม่านน้ำตา เธอเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกรอบประตู เขาคือ 'เกริก' พี่ชายสายเลือดเดียวกันของเอก

เกริกในวัยสามสิบสองปี เป็นผู้ชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ และมีผิวพรรณคร้ามแดดจากการกรำงานหนักในไร่สวนมาตั้งแต่ยังวัยรุ่น ใบหน้าของเขาคมเข้ม กรามเป็นสันชัดเจน ดวงตาดุดันและมักจะนิ่งเฉยจนใครต่อใครต่างก็เกรงขาม แตกต่างจากเอกผู้เป็นน้องชายที่มีใบหน้าละมุนและมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ เกริกเป็นคนพูดน้อย แต่ทุกครั้งที่เขาลงมือทำสิ่งใด เขามักจะทำมันอย่างจริงจังและเด็ดขาด

ตลอดหกวันที่ผ่านมา เกริกคือคนที่จัดการเรื่องงานศพของเอกทุกอย่าง ตั้งแต่ติดต่อวัด สั่งอาหาร ต้อนรับแขก ไปจนถึงเป็นธุระจัดการเรื่องหนี้สินและทรัพย์สินต่างๆ ในขณะที่พิมเอาแต่ร้องไห้จนแทบไม่มีสติ เกริกก็เปรียบเสมือนร่มคันใหญ่ที่คอยกางกั้นพายุฝนให้กับบ้านหลังนี้

ในมือของชายหนุ่มมีถาดสังกะสีใบเก่า บนนั้นมีชามข้าวต้มหมูสับที่ควันยังลอยกรุ่น และแก้วน้ำดื่มสะอาด เกริกมองดูน้องสะใภ้ที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น มีความรู้สึกสงสาร เวทนา และความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นซุกซ่อนอยู่

"พิม... กินข้าวเสียหน่อยเถอะ" เสียงทุ้มต่ำของเกริกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาเดินก้าวเข้ามาในห้อง วางถาดอาหารลงบนพื้นกระดานข้างๆ ตัวหญิงสาว

พิมส่ายหน้าช้าๆ ดวงตายังคงจับจ้องไปที่รูปของเอก "พิมกินไม่ลงจ้ะพี่เกริก พิมกลืนอะไรไม่ลงเลย..."

เกริกถอนหายใจยาว เขาทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นฝั่งตรงข้ามกับเธอ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าที่ซูบผอมจนแก้มตอบ รอยคล้ำใต้ตา และริมฝีปากที่แห้งผากของพิม ภาพนั้นทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขากระตุกอย่างประหลาด

"เอ็งไม่ได้กินข้าวปลาเป็นชิ้นเป็นอันมาหลายวันแล้วนะพิม จะปล่อยให้ตัวเองอดตายตามไอ้เอกมันไปหรือยังไง" น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุด่า แต่เจือไปด้วยความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด

"ถ้าพิมตายตามพี่เอกไปได้ก็คงดี พิมไม่อยากอยู่แล้วพี่เกริก... พิมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา" หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ร่างกายโอนเอนราวกับกิ่งไม้ที่ใกล้จะหักโค่น

เกริกมองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปวดหนึบในใจ น้อยคนนักที่จะรู้ว่า ก่อนที่เอกจะพาพิมเข้ามาแนะนำในฐานะคนรัก เกริกแอบมองและมีใจให้หญิงสาวคนนี้มาตั้งแต่เธอเพิ่งแตกเนื้อสาว แต่เพราะความที่เป็นคนแข็งกระด้างและแสดงออกไม่เก่ง เขาจึงถูกน้องชายที่มีวาทศิลป์ดีกว่าคว้าหัวใจของเธอไปครอง เกริกเลือกที่จะถอยหลังออกมาและเก็บงำความรู้สึกนั้นไว้เบื้องลึกสุดของหัวใจ ยอมเห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุขกับน้องชายร่วมสายเลือด

แต่ตอนนี้... น้องชายของเขาไม่อยู่แล้ว

ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้พิมมากขึ้น เขายื่นมือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก ออกไปสัมผัสที่หัวไหล่บอบบางของเธอเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านเสื้อผ้าเนื้อบางเข้าไปถึงผิวเนื้อของพิม หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปัดมือของเขาออก เธอกำลังโหยหาความอบอุ่น โหยหาใครสักคนที่สามารถเป็นที่พึ่งพิงให้เธอได้ในยามนี้

"อย่าพูดจาเป็นลางแบบนั้น ไอัเอกมันคงไม่สบายใจหรอกถ้ารู้ว่าเมียที่มันรักนักรักหนาต้องมาทรมานตัวเองแบบนี้" เกริกพูดเสียงนุ่มลงกว่าเดิม มือของเขายังคงวางอยู่บนไหล่ของเธอ ค่อยๆ ลูบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

พิมเงยหน้าขึ้นมองเกริก น้ำตายังคงคลอเบ้า "แต่พิมไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้วจ้ะพี่ พิมเหมือนคนหลงทาง บ้านหลังนี้ ไร่นา ทุกอย่าง... มันคือความฝันของพี่เอก พิมไม่มีแรงจะทำมันต่อคนเดียวหรอกจ้ะ"

เกริกนิ่งฟังคำระบายของหญิงสาว เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของเธอ ก่อนจะหันไปมองรูปภาพของน้องชายที่ตั้งอยู่บนหิ้ง แสงไฟสีส้มสะท้อนให้เห็นแววตาของเกริกที่เริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่แววตาของพี่สามีที่แสนดีอีกต่อไป แต่มันเริ่มมีความปรารถนาและแผนการบางอย่างก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิด

"พิม... เอ็งจำได้ไหมว่าตอนที่ไอ้เอกมันยังมีชีวิตอยู่ สิ่งที่มันอยากได้ที่สุดคืออะไร" เกริกถามขึ้นมาลอยๆ

พิมเช็ดน้ำตาที่แก้ม นึกย้อนไปถึงคำพูดของสามี "พี่เอกอยากมีลูกจ้ะ... พี่เอกบอกเสมอว่าอยากมีลูกชายไว้สืบสกุล ไว้ช่วยดูแลไร่ของเรา..."

พูดถึงตรงนี้ พิมก็สะอื้นขึ้นมาอีก เพราะความฝันนั้นถูกพรากไปเสียก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งท้อง

เกริกพยักหน้าช้าๆ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้พิมอีกนิด จนหน้าตักของเขาแทบจะชนกับเข่าของเธอ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของเกริก ลอยมากระทบจมูกของพิม มันเป็นกลิ่นที่แตกต่างจากเอกโดยสิ้นเชิง เอกจะมีกลิ่นแป้งเย็นและกลิ่นสบู่หอมๆ แต่เกริกมีกลิ่นของความเป็นผู้ชายที่ดิบเถื่อนกว่า ทว่าในเวลานี้ กลิ่นนั้นกลับทำให้พิมรู้สึกถึงความมั่นคงอย่างประหลาด

"ใช่... ไอ้เอกมันอยากมีลูก มันอยากให้สายเลือดของเราได้สืบทอดต่อไป" เกริกพูดเสียงหนักแน่น สายตาของเขาจ้องมองพิมไม่กะพริบ "แล้วเอ็งจะยอมให้ความฝันของมันต้องตายไปพร้อมกับตัวมันอย่างนั้นหรือพิม"

พิมขมวดคิ้วด้วยความสับสน "พี่เกริกหมายความว่ายังไงจ๊ะ ในเมื่อพี่เอกไม่อยู่แล้ว พิมจะไปทำความฝันนั้นให้เป็นจริงได้ยังไง"

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา เสียงลมพัดตึงอยู่ด้านนอกยิ่งทำให้ความเงียบภายในห้องดูน่าอึดอัด เกริกค่อยๆ เลื่อนมือจากหัวไหล่ของพิม ลงมาจับที่ต้นแขนของเธอ การสัมผัสเริ่มมีน้ำหนักและกระชับแน่นขึ้น

"พิม... เอ็งฟังพี่ให้ดีนะ" น้ำเสียงของเกริกแหบพร่าและดุดันขึ้นเล็กน้อย "พี่คือพี่ชายแท้ๆ ของไอ้เอก เราเกิดจากพ่อแม่เดียวกัน สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวพี่ ก็คือสายเลือดเดียวกับมัน..."

ดวงตาของพิมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเริ่มจับใจความได้ถึงสิ่งที่พี่สามีกำลังจะสื่อ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ความสับสน ความตกใจ และความหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในอก

"ถ้าเอ็งอยากจะทำเพื่อไอ้เอก... อยากจะเติมเต็มความฝันครั้งสุดท้ายที่มันฝากฝังไว้" เกริกโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน "พี่... จะเป็นคนช่วยเอ็งเอง พี่จะมอบสายเลือดของเอกผ่านตัวพี่ ให้ไปอยู่ในท้องของเอ็ง"

"พี่เกริก!" พิมอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายบอบบางพยายามจะถอยหนีตามสัญชาตญาณ แต่ทว่ามือหนาของเกริกกลับรั้งต้นแขนของเธอเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอขยับหนีไปไหน

"เอ็งอย่าเพิ่งปฏิเสธพิม เอ็งลองคิดดูให้ดี" เกริกใช้สายตาที่ทั้งเว้าวอนและทรงอำนาจสะกดตรึงเธอเอาไว้ "ไอ้เอกมันรักเอ็งมาก มันคงทนไม่ได้แน่ถ้ารู้ว่าตระกูลของเราต้องจบสิ้นลงแค่นี้ มันคงนอนตายตาไม่หลับ ถ้าเห็นเมียรักของมันต้องอยู่โดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่ง ไร้คนดูแล ไร้ทายาทสืบสกุล"

ข้ออ้างเรื่องความรักที่เอกมีต่อเธอ และเรื่องการสืบทอดตระกูล ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้เป็นเครื่องมือในการหว่านล้อมจิตใจที่กำลังอ่อนแอและแตกร้าวของพิม เกริกรู้ดีว่าพิมเป็นคนหัวอ่อนและรักเอกมากแค่ไหน การอ้างชื่อของเอกคือจุดอ่อนเดียวที่จะทำให้กำแพงศีลธรรมในใจของเธอพังทลายลง

"แต่... แต่เราเป็นพี่น้องกันนะจ๊ะพี่เกริก มัน... มันผิดผี ผิดบาป" พิมเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง เธอสับสนจนทำอะไรไม่ถูก สมองขาวโพลนไปหมด

"บาปงั้นหรือ?" เกริกแค่นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูขมขื่น "การที่พี่จะช่วยสานต่อความฝันให้น้องชายที่ตายไปแล้ว มันจะเป็นบาปได้อย่างไรพิม สิ่งที่พวกเราจะทำ ไม่ใช่การทำร้ายใคร แต่เป็นการทำเพื่อ 'ครอบครัว' ของเราต่างหาก ทำเพื่อไอ้เอก... คนที่เอ็งรักนักรักหนาไง"

คำว่า 'ทำเพื่อเอก' ดังก้องอยู่ในหัวของพิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า หญิงสาวมองสลับระหว่างใบหน้าคมคายของเกริก กับรูปภาพของสามีบนหิ้ง ความโศกเศร้าจากการสูญเสีย ผสมปนเปกับความกดดันและความต้องการที่พึ่งพิงทางจิตใจ ทำให้เหตุผลและความยั้งคิดเริ่มพร่ามัว

เกริกเห็นความลังเลในดวงตาของพิม เขารู้ว่าแผนการของเขากำลังจะได้ผล ชายหนุ่มค่อยๆ คลายมือที่จับต้นแขนของเธอออก แล้วเปลี่ยนเป็นประคองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาอย่างเบามือ นิ้วหัวแม่มือที่หยาบกร้านของเขาเกลี่ยซับน้ำตาที่หางตาให้เธออย่างอ่อนโยน สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ซึ่งเป็นสิ่งที่พิมไม่เคยได้รับจากใครเลยตลอดหกวันที่ผ่านมา

"ไม่ต้องกลัวนะพิม... ต่อจากนี้ไป พี่จะดูแลเอ็งเอง พี่จะทำหน้าที่แทนไอ้เอกทุกอย่าง ทั้งเรื่องไร่นา และเรื่อง..." เกริกเว้นจังหวะ สายตาของเขาหลุบต่ำลงมองที่ริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว "...เรื่องในบ้าน"

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของพิมที่เริ่มถี่กระชั้นขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังต่อสู้กับความว้าเหว่และความปรารถนาที่จะมีที่ยึดเหนี่ยวในชีวิตอย่างหนักหน่วง เกริกไม่ได้เร่งรัดให้เธอตอบตกลงในทันที เขาเพียงแค่มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ปล่อยให้ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาซึมซาบเข้าไปละลายกำแพงน้ำแข็งในหัวใจของหญิงสาว

กลิ่นธูปที่เริ่มจางลง ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศแห่งความปรารถนาที่ซ่อนเร้นและอันตราย ความตายของเอกได้พรากความรักไปจากพิม แต่ในขณะเดียวกัน มันก็กำลังจะเปิดประตูบานใหม่ ประตูที่ซ่อนความลับและพันธะทางกายที่ไม่อาจเปิดเผยให้ใครล่วงรู้ได้

พิมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายของความโศกเศร้าไหลรินลงมา ก่อนที่เธอจะเอนใบหน้าซบลงกับฝ่ามือใหญ่ของเกริกอย่างคนสิ้นไร้ไม้ตอก ยอมจำนนต่อโชคชะตาและคำลวงที่หอมหวานในนามของการ "สืบสายเลือด"

ในค่ำคืนที่เงียบสงัดและเปล่าเปลี่ยวนี้ ต่อหน้ากรอบรูปของชายผู้เป็นที่รักที่ล่วงลับไปแล้ว เส้นกั้นบางๆ ระหว่างความถูกต้องและความปรารถนากำลังจะถูกข้ามผ่าน โดยมีเกริกเป็นผู้นำทาง พาพิมดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่เธอเองก็ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป