เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

เมื่อตัดความโลเลออกจากหัวใจ เขาก็สะกดกลั้นทุกอารมณ์ พร้อมแถลงไขถึงเหตุที่มาเยือน

“ เอ่อ…..ที่ผมมาที่นี่ เพราะต้องการขอพักซักระยะ ด้วยไม่รู้จักใครในโตเกียว นอกจากคุณ และขอให้สัญญา…ถ้าแข่งกาแล็คเซี่ยนวอร์จบเมื่อไหร่ จะย้ายออกทันที จะได้ไม่รบกวนคุณมิโฮ ”

มิโฮมองหน้าแน่วนิ่ง ดวงตาฉายแววสงสัยแบบไม่คิดปิดบัง ก่อนที่จะตอบคำแผ่วเบา

“ เรื่องขอพักที่นี่ ไม่มีปัญหาหรอก แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกว่าการพูดจาของเธอดูแปลกไป เพราะเซย่าคนเก่าออกจะโผงผาง ทว่าตอนนี้กลับสุภาพอย่างเหลือเชื่อ หรือที่กรีซจะมีโรงเรียนสอนมารยาท เธอถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ ”

กล้าสะอึกขนานใหญ่ ด้วยเผลอแสดงความเป็นตัวเองออกมาอีกแล้ว แต่ระหว่างที่ลังเล ไม่รู้จะตอบคำถามยังไง มิโฮก็ยิ้มอ่อนโยน พร้อมยื่นมือมาแตะหัวไหล่

“ แต่ถึงกิริยาของเซย่าจะดูเปลี่ยนไป แต่ชั้นรู้ว่าเธอยังเป็นคนเดิม เพราะสัมผัสได้ถึงหัวใจที่อบอุ่น ”

กายสันทัดที่แกร่งเกร็งของกล้าถึงกับอ่อนระทวย ความคิดในหัวสมองเหลือเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ…….

“ โอ…ทำไม มิโฮถึงน่ารักขนาดนี้ ”

แต่ก่อนที่กล้าจะเพ้อไปไกล เด็กสาวก็รีบถอยห่าง แล้วหันหลังไปที่ประตู ทว่าก่อนที่เจ้าหล่อนจะก้าวออกจากห้อง สองเท้าก็หยุดชะงัก เพื่อกล่าวคำๆนึง

“ อีกอย่างนึง เรียกชั้นว่า…มิโฮ ก็พอ ไม่ต้องเติมคุณเข้าไป และเซย่าจะอยู่ที่นี่นานเท่าใดก็ได้ ”

มิโฮพูดจบ ก็ถลันออกไป ทิ้งให้กล้านอนเหวออยู่ตามลำพัง ในหัวพยายามตีความคำพูดดังกล่าว ซึ่งถ้าเข้าข้างตัวเอง ก็คล้ายว่าเธอจะมีใจ แต่เด็กหนุ่มไม่กล้าคิดไกลขนาดนั้น

“ ไม่จริงน่า….มันคงเป็นความปรารถนาดีจากเพื่อนในวัยเด็กเท่านั้น เพราะท่าทีของเธอไม่ชัดเจนเหมือน…นานะ ” นึกถึงตรงนี้ ใบหน้าของกล้าก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยเมื่อหลายวันก่อน เขาเพิ่งถูกเด็กสาวคนดังกล่าว ขโมยจูบแรกในชีวิต

ขณะที่ว้าวุ่นอยู่นั้นเอง โฟกัสสายตาก็จับภาพ….ใบหน้าที่ดูทะเล้นของเด็กน้อยคนนึงได้ เลยทำให้กล้าร้องดังด้วยความตกใจ

“ เหวอ….ไอ้หนูโยชิโร่นี่หว่า ไหงนายมาอยู่ตรงนี้ได้ฟะ ”

โยชิโร่ดึงกายถอยห่าง ก่อนจะตอบยียวนตามสันดานทโมน

“ ก็เห็นพี่เซย่าดูใจลอยอยู่นาน เลยก้มลงไปดู ที่ทำไป เพราะเป็นห่วงล้วนๆเลยนะ ไม่มีความคิดใดแอบแฝงเลยซักนิด ฮี่ ฮี่ ฮี่ ” พูดจบ หนูน้อยก็หัวเราะแปลกๆ ทำให้กล้าต้องหรี่ตามองด้วยความสงสัย

“ แน่ใจนะว่าที่นายทำ เพราะเป็นห่วงจริงๆ ”

“ ก็ใช่น่ะสิ จะแกล้งพี่ไปทำไม ผมไม่ใช่พวกเจ้าคิดเจ้าแค้นที่คอยเอาคืนหนี้ที่พี่เคยหลอกผมจนสลบเมื่อตอนเย็น ” โยชิโร่ยื่นสองมือมาจับหัวไหล่ของกล้า สีหน้าดูจริงจังและจริงใจ แต่ทำไม กล้ากลับสังหรณ์ว่าที่พูดมา ล้วนห่างไกลจากความจริง

“ แน่นอนว่าผมอ่านท่าทีของพี่ทั้งสองออก และพอมีทางคลี่คลายปัญหาดังกล่าว ” พอเห็นว่ากล้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เจ้าเด็กกะล่อนก็ถอยฉากมายืนกอดอก แล้ววางมาดเป็นผู้รู้ซะอย่างงั้น

“ ยังไงล่ะ นายบอกพี่ได้มั้ย ” กล้าลองถามทันควัน แต่ในใจไม่นึกศรัทธาเท่าใดนัก เพราะเริ่มอ่านออกว่าเจ้าเด็กตรงหน้านั้นแลแสบไม่ใช่เล่น

“ อืม…..จะบอกให้ก็ได้ แต่….อืม….มันคงต้องมีอะไรตอบแทนซักหน่อย ”

คิ้วดกดำของกล้าขมวดนิ่ว เขากะไว้แล้ว มันต้องเดินเรื่องมาทำนองนี้ ในใจนึกก่นด่าหนูน้อยนรกที่หัดเรียกสินบนตั้งแต่เด็ก แต่วาจากลับกล่าวเอาใจ

“ โอเค พี่เข้าใจแล้ว สรุปนายต้องการอะไร ถึงจะยอมบอก ”

“ ไม่มีอะไรมาก ขอแค่พันเยนก็พอ ” โยชิโร่ยิ้มแป้น สองมือแบบออก เพื่อรับบำเหน็จจากคู่สนทนา

“ เฮ้อ…..” กล้าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เพื่อยื่นธนบัตรใหม่เอี่ยมให้เด็กน้อย ภายในนึกลุ้นให้ดีลนี้คุ้ม ปากก็เร่งให้อีกฝ่ายทำตามสัญญา

“ เอ้า…ว่ามา ทางแก้ไขปัญหาคือ…อะไร ”

“ อืม…..เงิน 1000 เยนจริงๆด้วยแฮะ ซื้อขนมกินได้ตั้งหลายมื้อเลยนะ ” ทว่าเจ้าเด็กจอมแสบมัวแต่ปลาบปลื้มกับแบงค์ใหม่ เลยทำให้กล้าหัวเสียนิดๆ จึงบิดหูของหนูน้อยเบาๆ

“ อู้ย….พี่อย่าบิดหูของผมสิ ”

“ นายก็รีบพูดมาซักที เพราะชั้นให้เงินไปแล้ว ” กล้าตะคอกกลับ ซึ่งมีไม่กี่ครั้งที่คนใจเย็นอย่างเขาจะออกอาการแบบนี้ อันแสดงว่า…เจ้าเด็กนี่น่าจะกวนบาทาอย่างจริงจัง

“ โอเค โอเค พูดก็พูดสิ ไม่เห็นต้องลงมือเลย แต่ถ้าได้อีกใบ รับรอง…ผมจะบอกในทันที ” เด็กน้อยไม่วายต่อรอง ทว่ากล้าไม่ทนอีกต่อไป จึงยกกำปั้นขึ้นมา พร้อมพ่นคำขู่

“ ถ้านายอยากได้อีก ก็โอเค แต่คราวนี้จะเป็นมะเหงกลูกใหญ่ ”

“ ฮะ ฮะ ฮะ งั้นไม่เป็นไร แค่ใบเดียวก็พอแล้ว ” ท่าทีของเด็กจอมแก่นดูอ่อนลง ใบหน้าทะเล้นแลแหยเล็กน้อย

โยชิโร่นิ่งสงบอยู่ชั่วขณะ ประมาณว่ากำลังใช้ความคิด เพื่อกลั่นกรองคำพูดที่ออกมา โดยมีกล้านั่งลุ้นตัวเกร็งอยู่ข้างๆ ไม่นาน เด็กน้อยก็เริ่มบรรยาย

“ ถ้าให้พิจารณาถึงสาเหตุที่ทำให้พี่ทั้งสองเหนียมอาย นั่นก็เป็นเพราะ…..”

“ ชะ ชั้นไม่ได้เขินอายซักหน่อย นายมั่วไปเองต่างหาก ” กล้าร้อนตัว จึงชิงโต้แย้งก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ โยชิโร่เลยโวยดัง

“ โธ่…พี่ อย่าเพิ่งขัดดิ ให้ผมพูดจบก่อน จะได้มั้ย ”

“ โอ้….คร้าบ ตามสบายเลย ” กล้าตกใจที่ถูกเด็กน้อยตวาดใส่ สองมือเกือบเผลอยกขึ้นมาไหว้

หลังจากกระฟัดกระเฟียดได้สองสามกระบวน เด็กน้อยก็เริ่มปรับอารมณ์ และสาธยายต่อไป

“ สาเหตุที่ทำให้ดูอึดอัดเช่นนี้ เป็นเพราะพวกพี่มีความนัยที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจ และทางแก้ไขก็คือ….ต้องระบายมันออกมาให้อีกฝ่ายรับทราบ ”

กล้านิ่งคิด ซึ่งสิ่งที่เด็กน้อยกล่าว ก็มีส่วนถูก ทว่าโยชิโร่ยังไม่ยอมจบ เลยอธิบายต่อ ท่าทีดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนับสิบปี ราวกับหมอนี่เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านปัญหาหัวใจ

“ ส่วนความนัยของพี่นั้น ยังดูไม่ออก แต่ถ้าเป็นใจของพี่มิโฮ ผมรู้ชัดเลยทีเดียว ”

กล้าอยากถามใจจะขาด เพราะเขาเองก็อยากรู้ความคิดของเด็กสาวน่ารักเหมือนกัน แต่ก็หน้าบางเกินกว่าจะเอ่ยปาก กระนั้นเด็กน้อยก็เหมือนเดาทางออก เลยเป็นฝ่ายเฉลยเสียเอง

“ ความในใจของพี่มิโฮก็คือ…….คิดถึงพี่เซย่า เนื่องจากมีอยู่หลายครั้งที่ผมเห็นเธอถือรูปภาพพี่สองคนถ่ายด้วยกันในตอนเด็ก จากนั้นก็ทอดถอนใจ แววตาดูเศร้ายังไงชอบกล แถมพอผมเอ่ยถามถึงเรื่องนี้ พี่มิโฮก็บ่ายเบี่ยงเฉไฉไปเรื่องอื่น สองแก้มแดงซ่าน ท่าทางเหมือนจะเขิน ซึ่งก็ทำให้รู้ชัดว่า……พี่มิโอมีใจให้พี่แบบแท้ทรู ”

ถึงน้ำคำของเด็กน้อยจะออกแนวกวนอวัยวะเบื้องต่ำ แต่มันก็ทำให้กล้าได้คิด และสะกิดต่อมเขินของหนุ่มขี้อายอย่างเขามิใช่น้อย เลยออกอาการไปไม่เป็น สองแก้มเริ่มแดงกับเขาบ้าง

“ อา……เอ่อ……”

แน่นอนว่า….ท่าทีดังกล่าวไม่พ้นสายตาของเจ้าหนูจอมแก่น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จึงผุดขึ้นมาบนใบหน้า

“ ฮี่ ฮี่ ฮี่ และเท่าที่ผมมอง พี่เซย่าเองก็น่าจะคิดแบบเดียวกับพี่มิโฮ….”

“ หา….ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างแน่นอน ” กล้ารีบปฏิเสธ แต่นั่นยิ่งทำให้ไม่น่าเชื่อถือ เพราะเขาดูแตกตื่น และเต็มไปด้วยข้อพิรุธตัวเบ้อเร่อ

“ จุ๊ จุ๊ จุ๊ พี่ไม่ต้องร้อนตัวไป ของแค่นี้ไม่พ้นสายตาของผู้เชี่ยวชาญทางด้านความรักอย่างผมหรอก ยอมรับความจริงซักที ผมจะได้หาทางที่แยบคายให้กับพี่ทั้งสองคน ” โยชิโร่จุ๊ปาก ท่าทางกวนประสาท ซึ่งนั่นก็ทำให้กล้าเริ่มหมั่นไส้ แต่ด้วยความร้อนรนอยากรู้คำตอบ เด็กหนุ่มจึงยอมคล้อยตาม

“ โอเค ชั้นยอมแล้ว นายรีบบอกมาซักทีว่า…ชั้นควรทำยังไง ”

“ อืม……..” กระนั้น หนูน้อยตัวแสบยังแอบเล่นเเง่อีก ด้วยการกอดอก พร้อมแสร้งทำเป็นคิด แต่ไม่นาน โยชิโร่ก็เริ่มเผยเส้นทาง

“ นั่นย่อมไม่ยาก พี่เซย่าต้องเป็นฝ่ายเปิดก่อน ”

“ เปิดก่อน….” กล้าทวนคำ สีหน้ายังแฝงแววสงสัย หนูน้อยโยชิโร่จึงรีบขยายความ เพื่อให้เด็กหนุ่มเข้าใจโดยไว

“ ใช่แล้ว พี่ต้องรีบบอกก่อน พ่นคำหวาน อธิบายความในใจให้รู้ว่าคิดถึงพี่มิโฮมากแค่ไหน จากนั้นก็ขอเป็นแฟนซะเลย ”

บรรยากาศนิ่งงันไปหลายวินาที เพราะเด็กหนุ่มเกิดอาการสตั้น และพอปรับตัวกับคำพูดได้ เขาก็รีบผลักโยชิโร่ให้ถอยห่าง ปากก็กล่าวปฏิเสธเป็นการใหญ่

“ ไม่ใช่ ไม่จริง ชั้นไม่ได้คิดแบบนั้นกับมิโฮ ”

ความที่หนุ่มรุ่นพี่แสดงอาการปากแข็ง เลยทำให้โยชิโร่เริ่มหงุดหงิดบ้าง จึงถลาเข้ามากระชากคอเสื้อ แล้วตะโกนใส่หน้าอย่างดุดันแบบไม่เกรงใจใคร

“ โธ่…ไอ้พี่บ้า ชีวิตมนุษย์นั้นโคตรสั้นเลย อยู่ไม่ถึงร้อยปี ก็เน่าตายหมดแล้ว จะมามัวให้ความเขินอาย ปอดแหกมาบงการชะตาของเราทำไม ทำสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง จะสุขใจยิ่งกว่า ”