บทที่ 5
การตัดสินใจ
“ปล่อยนะ!ปล่อยมือของแกออกจากคทาของข้าเดี๋ยวนี้นะ”
สเตลล่าได้แต่ะโสั่งให้เ้าก็อบลินที่จับคทาเวทมนตร์ของเธอไว้แน่นให้มันปล่อยมือของมันออก ซึ่งมันก็แน่นอนอยู่แล้วว่า ต่อให้ทำยังไงมันก็ไม่ยอมปล่อยมือแน่ๆเพราะมันเป็เป้าหมายเพื่อที่จะหยุดการตอบโต้ของเธอนั้นเองสเตลล่าได้แต่หันมองก็อบลินอีกตัวที่กำลังเดินถือท่อนไม้เข้ามาหาเธออย่างช้าๆสลับกับอีกตัวที่ค่อยยื้อแย้งคทาเวทมนตร์ไว้อย่างสุดกำลังจนเธอแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนว่าต้องพ่ายแพ้ให้กับก็อบลินพวกนี้เป็แน่แท้
“เกี๊ยยยยยย!”
สเตลล่าต้องสะดุ้งใอีกครั้งเมื่อก็อบลินที่กำลังเดินเขามาหาเธอได้ร้องเสียงดังขึ้นมาและล้มลงไปกลับพื้น ด้านหลังของก็อบลินตัวนั้นปรากฏเงาของคนคนหนึ่งขึ้นนั้นก็คือวิลที่มีสภาพเืท่วมหน้ายืนถือมีดสั้นที่เขาเอาไว้แล่เนื้อใช่แล้วเป็วิลที่ลุกขึ้นมาแล้วใช้มีสั้นแทงเข้าไปที่กลางหลังก็อบลินจนมันตายในทันที
“รีบเอาน้ำยาในขวดยัดปากมันเร็ว!”
สเตลล่ารู้สึกตัวขึ้นมาทันทีว่ามืออีกข้างของเธอได้ถือขวดน้ำยาฟื้นเวท’ไว้ เธอจึงรีบทำตามที่วิละโบอกโดยใช้มือที่ถือคทาเวท’กระชากเข้ามาหาตัวทำให้ก็อบลินที่ยืนนิ่งมองวิลอยู่โดนดึงเข้ามาด้วย ทำให้สเตลล่ามีโอกาสใช้ขวดน้ำยาที่มืออีกข้างกรอกน้ำยาเข้าไปในปากก็อบลินจนหมดขวดก็อบลินรีบปล่อยมือออกจากคทาเวท’แล้วเอามือทั้งสองข้างไปกุมที่คอของตัวพร้อมกับนอนลงไปชักดิ้นชักงอกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นยังกับไส้เดือนที่โดนน้ำร้อนลวกก็ไม่ปานแล้วมันก็โดนมีดปลักลงไปในอกที่เปิดโล่งจนตายคามีดสั้นที่วิละโขึ้นไปคร่อมบนตัวของมัน
“เคี้ยยยยยยยยยย”
““ยังเหลืออีกตัวงั้นเหรอ” ”
วิลกับสเตลล่าต่างรีบหันมองไปยังเสียงร้องมันคือก็อบลินอีกตัวที่ยืนถือดาบสั้นขึ้นสนิมตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้อยู่ห่างจากวิลและสเตลล่าไม่ถึง10เมตร
“ถ้างั้นก็หอกวา...”
“เดี๋ยวหยุดก่อนระยะแค่นี้คงใช้เวท’จัดการมันไม่ทันแน่ มันคงจะหาจังหวะหลบและเข้ามาโจมตีเราทันทีการที่มันไม่เข้ามาจัดการเราก่อนหน้านี้ แต่ปล่อยให้อีกสองตัวเข้ามาสู้ก่อนนั้นแปลว่าไอ้ตัวนี้มันฉลาดกว่าเพื่อน เพราะมันคงรอจังหวะที่จะชนะชัวร์ๆเป็แน่”
สเตลล่ายืนนึ่งฟังวิลอธิบายสถานการณ์พร้อมพยักหน้าเบาๆเป็การตอบรับทำให้ทั้งสองคนกับก็อบลินหนึ่งตัวต่างยืนนิ่งคุมเชิงดูท่าที่ของกันและกันอยู่สักพักแล้วก็เป็วิลที่เริ่มขยับตัวก่อน เขาขว้างมีดสั้นที่อยู่ในมือใส่ก็อบลินแต่ดูเหมือนว่าก็อบลินตัวนี้ยังมีความเก่งกาจอยู่ไม่น้อยมันใช้ดาบสั้นสนิมเคอะปัดมีดสั้นที่ลอยมาตรงหน้ามันให้ปลิวไปอีกทางได้ทำให้มันดีใจขึ้นมาทันทีเมื่ออาวุธเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ในมือของวิลโดนมันจัดการไปแล้วทว่า มีเงาหนึ่งโผล่มาที่ด้านหน้าของมันทันทีเมื่อมันปัดมีดสั้นให้พ้นตัวไปแล้วนั้นคือวิลที่กระโจนไปออกไปหาก็อบลินหลังจากที่เขาขว้างมีดสั้นใส่มันนั้นเองเขาใช้มือข้างซ้ายจับมือข้างขวาของก็อบลินที่ถือดาบสั้นสนิมมเคอะไว้แน่นจากนั้นเขาก็หยิบบางอย่างออกมาจากหลังเอวของเขาและใช้สิ่งนั้นแทงเข้าไปที่ตาของมัน
“บอลเพลิง!”
วิละโคำคาถาออกมาใช่แล้วสิ่งที่เขาใช้แทงเข้าไปในตาก็อบลินก็คือคทาเวท’ขนาดเล็กของเขานั้นเองนั้นเลยทำให้เกิดลูกไฟะเิออกมาจากหัวของก็อบลินตายในทันทีดูเหมือนว่าพอเขารู้สึกโล่งใจที่จัดการก็อบลินทั้งหมดได้สำเร็จเขาก็ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นข้างๆศพของก็อบลินแทบจะทันทีสเตลล่าเองที่คอยมองดูเหตุการณ์อยู่ตลอด เมื่อเห็นว่าการต่อสู้ครั้งนี้ได้จบลงแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของวิลและใช้เวท’รักษาเขา
“เ้านี่ทำอะไรบ้าระห่ำไม่สมกับตัวจริงๆนะ”
“กะ..ก็มันช่วยไม่ได้นี่หน่าจังหวะนั้นคิดอะไรออกก็ทำๆมันไปก่อน ไม่งั้นฝ่ายที่ตายอาจจะเป็พวกเราก็ได้”
“[จงทำก่อนที่จะคิดมากซะ จงใช้สัญชาตญาณตัดสินใจซะแล้วค่อยคิดหาทางแก้ทีหลังเมื่อมีเวลาคิด] สินะ”
“เฮ้อ.....ขื่นคิดแบบเ้าจะมีกี่ชีวิตคงไม่พอใช้แน่ๆ”
วิลได้แต่ยิ้มแห้งรับคำพูดของสเตลล่าเขารู้ดีว่าที่เขาทำมันเสี่ยงมากๆ แต่ในเมื่อผลลับมันออกมาดีเขาจึงไม่พยายามคิดถึงเื่ที่เขาทำอะไรให้เสี่ยงชีวิตไปอีกครั้งหนึ่งแล้วไม่งั้นหากคิดถึงมันทุกครั้งที่เขาทำการเสี่ยงตายแบบนี้เขาคงได้เสียขวัญจนทำอะไรไม่ได้เมื่ออยู่ในสถานการณ์ไม่สู้ดีแบบนี้อีกแน่
“เอาละแค่นี้เ้าคงจะดีขึ้นแล้ว รีบเก็บของแล้วรีบกลับกันเถอะเดี๋ยวเกิดมีพวกก็อบลินหรือสัตว์เวท’หลงฝูงผ่านมาอีกจะแย่เอาอีกอย่างนะ ไม่ต้องไปเก็บแกนเวท’ของพวกก็อบลินให้เสียเวลานะเพราะมันเล็กไร้ค่าเกนไป”
สเตลล่าพูดบอกวิลแล้วทั้งสองคนก็ช่วยกันเก็บของและออกเดินทางกลับจุดที่พวกกลาดิโอพักแรมกันอยู่ทั้งสองเงียบไม่ได้พูดอะไรกันเลยตลอดการเดินกลับจุดพักแรมวิลเองนั้นรู้สึกได้ว่าไม่ควรพูดอะไรมาก เพราะเห็นว่าสเตลล่าเองก็หยุดพูดแม้ว่าเขาจะพูดเปิดประเด็นอะไรขึ้นมาก็ตามเขาไม่รู้เลยว่าเขาได้ทำอะไรผิดอีกจนเธอไม่ยอมพูดด้วย จนกระทั้งพวกเขาเดินมาใกล้ถึงจุดพักแรมแล้วสเตลล่าได้หยุดเดินกะทันหัน วิลเองเมื่อเห็นดังนั้นก็ใและหยุดเดินตามเธอไปด้วยทั้งสองต่างเงียบแล้วสเตลล่าก็หันหลังกลับมาหาวิลวิลเองที่คิดว่าเขาอาจจะทำหรือพูดอะไรให้เธอไม่พอใจจึงหลับตาเพราะกลัวว่าจะโดนทำอะไร แล้วเขาก็รู้สึกถึงบางอย่างนุ่มๆที่แก้มด้านขวา
“ขอบคุณนะที่ช่วยชีวิตข้าไว้”
วิลที่รีบลืมตาดูว่าเกิดอะไรขึ้นเขาเห็นสเตลล่าขยับศีรษะออกห่างจากหน้าเขา และกล่าวคำขอบคุณเขาก่อนที่เธอจะรีบวิ่งเข้าไปหาพวกกลาดิโอวิลได้แต่ยืนงงกับการกระทำของสเตลล่าอยู่สักพักหนึ่ง จนกลาดิโอะโเรียกเขาให้รีบจัดการทุกอย่างแล้วรีบเข้านอนคงเพราะความเหนื่อยที่ต้องต่อสู้อย่างเอาเป็เอาตาย ทำให้เขาหลับในทันทีเมื่อเข้านอนจนไม่มีเวลาทำความเข้าใจกับการกระทำของสเตลล่าก่อนหน้านี้เพราะหลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้คุยกับเขาอีกเลย
“วันนี้พวกเราจะรีบเดินทางกลับเข้าเมืองกันรีบๆกินอาหารและเตรียมตัวให้พร้อมซะ”
กลาดิโอบอกทุกคนที่พากันตื่นขึ้นในเช้าของวันถัดมาแล้วทุกคนก็พากันรีบจัดการทุกอย่างเพื่อออกเดินทางกลับเข้าเมือง มีเพียงที่รู้สึกแปลกใจเพราะเขาคิดว่าจากที่เคยคุยกันมาพวกกลาดิโอน่าจะพากันอยู่ในป่านานกว่านี้ซักหน่อย หรือเป็เพราะอยากจะพาเขาส่งให้ถึงเมืองเร็วๆ
“ไม่ต้องงงเ้าเบ้ ที่ข้าตัดสินใจรีบกลับเข้าเมือง ไม่ใช่เพราะข้าอยากจะช่วยเ้าแต่ว่าภรกิจส่วนใหญ่ของพวกข้ามันเสร็จหมดแล้ว ของก็เกือบเต็มกระเป๋าเวท’แล้วด้วย ต้องรีบเอาไปขายก่อนอีกอย่างเพราะมีเ้าอยู่ด้วยมันทำให้พวกข้าเคลื่อนไหวลำบากถึงเ้าจะช่วยพวกข้าได้หลายอย่างก็เถอะแต่การที่จะให้คนไม่ใช่นักผจญภัยมาร่วมเดินด้วย มันไม่ใช่เื่ดีแต่ทีแรกแล้ว”
กลาดิโอที่มองมาที่วิลและดูเหมือนว่าเขาจะมองความคิดของวิลออกจึงรีบพูดอธิบายให้เขาฟังเพื่อให้เขาหายสงสัยในการเดินทางกลับเข้าเมืองครั้งนี้จากนั้นสักพักใหญ่ที่ทุกคนกิจทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็พากันออกเดนทางในทันที
“พอถึงเมืองแล้วเ้าคิดว่าจะทำยังไงต่อ?”
สเตลล่าเดินเข้าไปใกล้วิลและถามเขาหลังจากที่ทุกคนพากันออกเดินทางได้สักพักวิลเองก็แปลกใจเมื่ออยู่ๆสเตลล่าก็เขามาชวนเขาคุยเพราะั้แ่เมื่อคืนก่อนเข้านอนจนถึงเดี๋ยวนี้พวกเขาสองคนก็ยังไม่ได้คุยด้วยกันสักคำ
“จะทำอะไรต่องั้นเหรอ?”
“ใช่แล้วเพราะพอถึงเมืองแล้วนั้นเท่ากับว่าพวกข้าได้ทำตามสิ่งที่เ้าขอร้องให้พาไปส่งยังเมืองก็สำเร็จแล้วพวกเราก็ต้องแยกทางกันแล้วเ้าทำยังไงต่อจากนั้นละ?”
“นั้นสินะตอนแรกผมก็ตั้งใจว่าจะรีบหาทางกลับไปหาเพื่อนให้เร็วที่สุดนะเพราะว่าเพื่อนผมคงจะเสียใจอยู่แน่ๆที่ต้องเห็นเพื่อนมาตายต่อหน้าเลยต้องรีบกลับไปเจอ เพื่อทำให้เห็นว่าผมยังมีชีวิตอยู่และสบายดีอยู่”
“งะ..งั้นเหรอพวกเราต้องจากกันทันทีเมื่อกลับถึงเมืองสินะ”
“แต่ว่านะตอนนี้สำหรับผมแล้วมันก็ไม่ได้แย่นะมันกลับทำให้ผมตื่นเต้นและน่าสนใจในดินแดนแห่งเวทมนตร์นี้ จนผมอยากจะอยู่ดูทุกอย่างของที่นี่ซะแล้วสิ”
“งั้นเ้าก็อย่าพึ่งรีบไปสิไว้เดี๋ยวข้าจะพาเ้าเยี่ยมชมเมืองเอง อะ...แต่คงจะอยู่นานไม่ได้สินะเพราะว่าเพื่อนที่เ้าพูดถึงคงเสียใจอยู่แน่ๆ”
“อืมใช่แล้วแล้วเื่เมื่อคืนนี้ คือยังไงดีละ?”
“อ่อเื่ก็อบลินเมื่อคืนนี้ ข้าไม่ได้บอกท่านพี่ข้านะแล้วเ้าก็ไม่ต้องไปบอกอะไรใครด้วย เพราะคงโดนทุกคนดุด้วยความเป็ห่วงแน่ๆถึงจะเป็เื่โชคร้ายเองก็เถอะ”
“อะ..อืม”
วิลที่้าถามถึงการกระทำที่สเตลล่าทำกับเขาเมื่อคืนแต่กลับโดนเธอเปลี่ยนเื่พูดและทำตัวปกติ ซึ่งไม่รู้ว่าเธอตั้งใจไม่พูดถึงรึเปล่าวิลเลยต้องปล่อยเื่นี้ไปก่อนแล้วกลับมาคิดถึงเื่ที่ว่าเขาจะทำยังไงต่อไปหลังจากนี้
หลังจากที่พวกเขาได้ออกเดินทางกันทั้งวันจนตกเย็นถึงแม้ว่าระหว่างทางจะเจอพวกสัตว์เวท’บ้างแต่ก็ไม่ทำให้พวกเขาเดินทางช้าอะไรมากเพราะดูเหมือนว่ากลาดิโอได้เลือกเส้นทางที่ปลอดภัยและเจอกับอันตรายให้น้อยที่สุด นั้นทำให้พวกเขามาถึงจุดหมายจนได้ซึ่งก็คือเมืองที่ตั้งอยู่ภายนอกป่าแห่งความมืออย่างเห็นได้ชัด ตัวเมืองได้มีกำแพงหินสูงกว่า10เมตรล้อมอยู่โดยรอบพวกเขามุ่งหน้าเดินไปที่ประตูทางเข้าอันใหญ่โตที่พอๆกับกำแพงหิน
“โอ้กลาดิโอ ไม่ใช่เหรอ ทำไมรอบนี้เ้าถึงกลับมาเร็วกว่าปกติละ ถ้าข้าจำไม่ผิดหากพวกเ้าได้ออกเดินทางเข้าไปในป่าแล้วพวกเ้าแทบจะอยู่ในนั้นเป็เดือนเลยนี่หน่า”
ชายใส่ชุดเกราะเหล็กแบบเต็มตัวเหมือนกับคุสโตสแต่ชุดคนละแบบและมีหมวกเหล็กที่เปิดหน้าออกให้เห็นหน้าชัดเจนจนเห็นว่าภายในคือชายวัยกลางคนที่ไว้หนวดหน้าตาขึงขังไม่เหมือนหมวกเหล็กของคุสโตสที่ปิดสนิทไม่เห็นหน้าของคนใส่เลยซักนิด เขาเป็หนึ่งในสามของคนที่แต่งชุดเกราะเหล็กเหมือนกันยืนเฝ้าหน้าประตูใหญ่ของเมืองไว้เขาะโทักกลาดิโอทันทีเมื่อกลาดิโอเดินเข้าใกล้เขา
“ไม่เห็นเกี่ยวเลยว่าพวกข้าจะอยู่ในป่านานหรือไม่หากภารกิจเสร็จพวกข้าก็ต้องกลับเข้าเมืองอยู่ดี”
“เ้าจะบอกว่าภารกิจที่พวกเ้าชอบรับไปทำเยอะๆมันเสร็จหมดแล้วงั้นเหรอ?”
“ก็ไม่เชิงนะพอดีว่าพวกข้าไปเจอฝูงออร์คกับแม่ทัพดาร์คออร์คเข้านะ”
“หา! เ้าว่ายังไงนะ? แบบนี้ก็เื่ใหญ่นะสิเฮ้ยเ้ามานี่สิ ข้าจะให้เ้ารีบไปแจ้งข่าวกับสมาคมนักผจญภัย....”
ชายในชุดเกราะรีบเรียกชายในชุดเกราะจากหนึ่งในสองที่ยืนถือหอกยาวอยู่มุมประตูทั้งสองข้าง เพื่อให้รีบไปแจ้งข่าวตามที่เขาพูด
“เดี๋ยวๆไม่ต้องใไป พวกข้าจัดการออร์คฝูงนั้นไปเรียบร้อยแล้วละ”
“หา! เป็เื่จริงอย่างงั้นเหรอ ด้วยกลุ่มขนาดเล็กอย่างพวกเ้าเนี้ยนะถึงกับจัดการกับออร์ททั้งฝูงที่มีแม่ทัพดาร์คออร์คอยู่ด้วย”
“ก็เป็เื่จริงนะสิถึงแม้ว่าพวกข้าจะจัดการพวกมันได้แค่แม่ทัพดาร์คออร์คกับลูกน้องอีกสามตัวก็เถอะแค่นั้นก็ทำให้พวกมันแตกฝูงไปหมดแล้ว เพราะอย่างงั้นก็ไม่ต้องห่วงเื่พวกออร์คฝูงนี้อีกต่อไปแล้ว”
“งั้นเหรอแต่ถึงพวกเ้าจะไม่ได้จัดการพวกมันทั้งหมด แต่การที่พวกเ้าจัดการแม่ทัพดาร์คออร์คได้ยังไงมันก็น่าเหลือเชื่ออยู่ดี”
“เฮ้ยๆพวกข้าเป็นักผจญภัยมืออาชีพนะ ถึงแม้จะเป็แค่กลุ่มเล็กๆก็เถอะมันก็ต้องเทคนิคหรือท่าไม้ตายไว้จัดการกับอะไรพวกนี้บ้างสิ”
“นั้นน่ะสินะพวกนักผจญภัยก็ต้องมีเทคนิคหรือไม้ตายที่บอกใครไม่ได้สักท่าสองท่าถ้าคนอื่นรู้ความสามารถไปหมดทุกอย่างก็คงแย่ ถ้ารู้แบบนี้ข้าเองก็โล่งใจที่ไม่ต้องรอรับมือกับแม่ทัพดาร์คออร์คให้ลำบากถ้างั้นพวกเ้าก็รีบเข้าเมืองไปรายงานเื่นี้เถอะ”
“อืมแต่ก่อนหน้านั้น ข้ามีเื่อยากให้ท่านช่วยนิดหน่อยนะ ท่านหัวหน้า เพรสซิดิโอ พอดีพวกข้าไปเจอกับคนหลงทางเข้านะแต่ว่าเขาไม่ใช่คนแถวนี้และหลักฐานยืนยันตัวตนของเขาก็หายหมดเลยข้าเลยอยากให้ท่านออกใบรับรองตัวตนชั่วคราวให้เขาไว้ใช้ก่อนนะ”
“อืมถึงจะไม่ได้ทำเื่ใบรับรองให้ใครมานานแล้วก็เถอะ เพียงแต่ว่าต้องใช้สองเหรียญเงินกับให้เ้าเซ็นรับรองตัวเขาด้วยนะเ้าแน่ใจนะว่าคนที่เ้าพามานั้นไม่ใช่คนไม่ดี?”
กลาดิโอนิ่งคิดอยู่สักพักหนึ่งพร้อมกับหันไปมองหน้าวิลที่ยืนอยู่กับคนอื่นๆที่อยู่ห่างออกไปด้านหลังของเขาวิลที่เห็นกลาดิโอหันมามองก็ได้แต่เอียงคอทำหน้าสงสัยตอบกลับ
“ข้ารับรองให้เขาได้นะถึงเ้าหนุ่มนั้นจะฉลาดมากแต่ไม่ใช่คนที่จะเอาความฉลาดไปใช้ทำเื่ไม่ดีแน่ๆ”
“อืมงั้นพาเ้าหนุ่มตามข้าเข้าไปในป้อมยามที”
กลาดิโอพาวิลตามหัวหน้าทหารยามเข้าไปในป้อมยามขนาดไม่ใหญ่มากที่ตั้งอยู่เยื้องหน้าประตูเมือง ภายในมีชุดโต๊ะเก้าอี้เก่าๆตั้งอยู่ เพรสซิดิโอเอาเอกสารสองสามใบมาให้กลาดิโอกับวิลเซ็นแล้ววิลก็ได้กระดาษใบรับรองขนาดเล็กมาหนึ่งแผ่นจากนั้นพวกเข้าก็พากันเข้าไปในตัวเมืองโดยทันที
“เมืองนี้ชื่อเมือง “แบล็ค ลีโอพาร์ด” เป็เมืองหน้าด่านของป่าแห่งความมืด”
สเตลล่าพูดแนะนำเมืองให้วิลฟังระหว่างเดินอยู่ภายในเมืองภายในเมืองมีผู้คนเดินไปเดินมากันไม่มากมายนัก แต่ก็มีผู้คนหลากหลายสายพันธุ์เดินปนกันแม้ว่าวิลนั้นได้อ่านจากในหนังสือมาก่อนแล้วว่าที่ดินแดนแห่งเวทมนตร์นี้มีมนุษย์หลากหลายสายพันธุ์กว่าแต่เขาก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ที่เขาได้เห็นคนที่มีทั้ง หูสัตว์ มีหาง ตัวโต ตัวเล็กหรือมีสีผมสีผิวแปลกๆปนๆกัน
“เหมือนเ้าจะดูทุกอย่างแปลกตามากเลยนะ?”
“ผมแสดงออกทางสีหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“อืม เ้าดูเหมือนเด็กที่พึ่งคยเห็นอะไรที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“ก็นะทุกอย่างที่นี่มันดูไม่เหมือนกับที่ผมจินตนาการไว้เลยนะสิ แล้วที่นี่มีไปรษณีย์รึเปล่า?”
“มีสิแต่เ้าจะส่งจดหมายหาใครละ ในเมื่อเ้าไม่ใช่คนที่นี่”
“คือว่าผมตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อย เลยจะทำการส่งจดหมายไปบอกเพื่อนแทนเพื่อให้พอรู้ว่าผมยังมีชีวิตอยู่นะ”
“แล้วเ้าจะอยู่ที่นี่ยังไงในเมื่อเ้าไม่มีเงิน มีงาน หรือคนรู้จักที่นี่เลย”
วิลหยุดเดินทำให้สเตลล่าที่เดินอยู่ข้างๆหยุดเดินด้วย ทั้งกลาดิโอ คุสโตส และซิลวาที่เดินนำหน้า พอรู้สึกตัวว่าทั้งสองคนหยุดเดินอยู่ด้านหลัง ก็พากันหยุดเดินแล้วหันมามองที่วิลเป็สายตาเดียวกันทุกคน
“ผมจะไปสมัครเป็นักผจญภัยและได้โปรดรับผมเข้ากลุ่มด้วยเถอะครับ”
“ “ “ “หา!?” ” ” ”
715
