ไม่รู้ว่าเป็นเจ้าชายต้องสาปในโอโตเมะเกมส์ Am I a Black Prince?

ตอนที่สิบสอง  Small council สภาที่ปรึกษา

“องค์ราชามอเดอไค” ชื่อนี้ก็ฟังเพราะเสนาหูอยู่แต่สู้

“ผู้อาวุโสม่อเต๋อข่าย แห่งเต๋าแห่งความมืด” ไม่ค่อยจะได้เท่าไร

หากถามความเห็นของผมล่ะก็นะ

แต่คนเราอยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน

ผมแค่ต้องทำสิ่งที่มีมาเป็นสิ่งที่ผมฝันเท่านั้นเอง

ผมหวังว่าการเข้าถึงห้องสมุดของราชวงศ์ที่เก็บหนังสือไว้มากที่สุดมันน่าจะดีต่อการค้นคว้าเรื่องเวทมนตร์ของผมมากกว่าที่ต้องผ่านงบประมาณผ่านทางแคซี่

แต่พอมาเป็นราชามีสถานะที่สามารถเข้าถึงห้องสมุดราชวงศ์ได้แล้ว

ผมกลับต้องมาทำงานและหน้าที่ของราชา

ทำไมราชวงศ์ไม่มีพวกที่อยากยึดอำนาจของราชาตามที่ผมคิดกันนะ

พวกเอ็งคิดจะให้เด็กอายุที่ไม่ถึงเจ็ดขวบมีสิทธิมีเสียงในการปกครองประเทศจริงๆเหรอเฮ้ย?

สังคมศักดินานี่นับถือจิตใจพวกนี้จริงๆฟ่ะ

ซึ่งน้องสาวของผมก็ได้ไปเล่นในงานน้ำชา ทานขนมเค้กอะไรของเธอ

ส่วนผมต้องมาที่ห้องประชุม small council สภาเล็กเพื่อบริหารบ้านเมือง

Great Council สภาใหญ่คือสภาที่รวบรวมขุนนางเจ้าครองดินแดนต่างๆมารวมตัวกันเพื่อตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆอย่างการทำสงครามระหว่างประเทศเพื่อนบ้าน small council คือสภาเล็กทำหน้าที่บริหารประจำวัน

สภาใหญ่อาจจะมีการเปิดขึ้นมาได้ด้วยเรื่องใหญ่อื่นๆเช่น การเลือกทายาทหรือราชาปกครองต่อในกรณีที่ไม่มีการสืบสันตติวงศ์ แต่ท่าทางพวกเขาแต่ละคนเอาผมนั่งบัลลังก์เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจจะมีมากขึ้นหากเปิดสภาใหญ่สินะ?

ความมั่นคงสำคัญกว่า เพราจะมากจะน้อย อาจจะมีลอรืดขุนนางต่างๆที่อยากได้อำนาจและต้องการยึดครองดินแดน แต่ไม่มีใครต้องการเคลื่อนไหวในตอนที่ผิดแผนการของคนทั้งหมดล่ะมั้ง

รักษาสถานะเดิมไว้ก็เป็นอะไรที่ค่อนข้างยั่วยวนใจอยู่สำหรับคนหลายๆคน

คนเราอาจจะตีความเรื่องคนโลภต้องการอำนาจ แต่กล่าวถึงที่สุด น้อยคนนักที่จะต้องการทำลายสถานภาพที่มีอยู่เดิม

เป้าหมายของผมควรจะเป็นการรักาษความมั่นคงมากกว่าการสร้างอะไรใหม่ๆขึ้นมาแบบพระเอกอิเซไคล่ะนะ

ผมคุ้นๆว่าจะลองปรับปรุงทำคณะเน่ยเก๋อแบบเดียวกับราชสำนักจีนดีไหม?

แต่ก็เบรกตนเองไว้ก่อนว่าช่วงนี้ราชาองค์เก่าพึ่งตายไป ต้องทำให้บ้านเมืองกลับมาสงบตามเดิมก่อนที่จะทำอะไรที่ rocking the boat ทำให้ประชาชนไม่พอใจ

จากการคำนวณของผม ผมต้องทำให้ฝ่ายทหารมาอยู่ฝ่ายผมให้ได้ ผสานกับพ่อค้าและการคลัง

เท่านี้ต่อให้พวกกบฏอยากจะกบฏก็คงทำไม่สำเร็จ

หากขาดแคลนทรัพยากร

เม่ยกั๋ว เอ๊ยอเมริกา

หากไม่ได้รับเงินทุนจากฝรั่งเศสและการฝึกซ้อมต่างๆ คงไม่สามารถประกาศอิสรภาพได้สำเร็จ

ไม่มีใครหาว่าพวกเขาขายชาติอเมริกาเลยสักคำ

หรือมินอ่องหลาย กราบผู้อาวุโสของประเทศเพื่อนบ้านเป็นบุตรบุญธรรม ก็ไม่มีใครหาว่าเขาขายชาติแต่ประการใด

“ขายชาติ” มันก็แค่คำโกหก ที่กล่าวหากันเท่านั้นล่ะ ทุกอย่างคือการเมืองผลประโยชน์ลงตัวก็คุยกันได้

น่าเสียดาย ที่เหล่าขุนนางในยุคศักดินาก็คงอาจจะ”มีใจเป็นอื่น”ได้เช่นกันหากผมไม่สามารถควบคุมพวกเขาได้

ผมอ่านรายงานต่างๆอย่างเงียบๆและจดบันทึกข้างๆจากการประชุม

แต่ท่านนายกรัฐมนตรี การคลังและขุนพลทหารกลับเงียบกริบเมื่อเห็นผมจดโน้ตต่างๆ

ไม่กล้าพุดขัดผมที่กำลังจดโน้ตคำนวณรายลับรายจ่าย

ผมต้องยอมรับว่า สมองของมอเดอไค นี่ดีกว่าผมในโลกเดิมจริงๆด้วย

ผมคิดว่าเป็นคนฉลาดในโลกเก่าแล้ว มาเจอสมองของมอเดอไคที่ผสานกับความรู้ในโลกเก่าของผม บวกกับพรสวรรค์เฉพาะตัวทำให้ผมพัฒนาไปอีกขั้น

สามารถอ่านเอกสารต่างๆไ/ด้ด้วยความรวดเร็วและจดจำเรื่องราวต่างๆได้อย่างแม่นยำ

สมกับเป็นคนธาตุแห่งความมืด ที่นิสัยจะจดจำไม่ลืมความแค้นแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

“โปรดกล่าววาจากันต่อเถอะ ท่านสมาชิกสภาเล็ก”

ผมยื่นกระดาษที่ผมคำนวณใหม่ไปให้ทางการคลัง

“ไปตรวจสอบตัวเลขพวกนี้ให้ถูกต้องด้วย จำนวนตัวเลขของการเงินและอาวุธไม่ตรงกัน รวมถึงจำนวนม้าไม่ตรงกับที่ทางผู้ดูแลปราสาทบันทึกเอาไว้ ตรวจสอบมาใหม่ด้วย”

บรรยากาศในห้องเงียบอีกครั้ง

นายพลบัลซาร์ก ที่ปรึกษาฝ่ายทหารของอาณาจักร

“เอ..องค์ราชา ฝ่ายทหารต้องการงบประมาณเพิ่มมากขึ้นในการรักษาความปลอดภัยของอาณาจักร เพื่อรับมือกับความวุ่นวายที่อาจจะเกิดขึ้นจากประเทศเพื่อนบ้านของเรา มันเอง.ไม่น่าจะมีสงครามแต่เตรียมพร้อมเอาไว้ก็จะได้”

นายพลบัลซาร์กเงียบไปเมื่อเห็นดวงตาสีดำลึกล้ำของมอเดอไคจ้องมองมาที่ตนเอง

แม้แต่สายลมที่อยู่รอบตัวเขาก็ราวกับหยุดนิ่งเมื่อดวงตาสีดำของมอเดอไคจ้องมา

“เท่าไร?”

“เท่าไร?หรือครับองค์ชาย..เอ่อองค์ราชา”

บัลซาร์กแค่ไม่เคยชินไม่ได้มีเจตนาดูหมิ่นองค์ราชาคนใหม่แต่อย่างใด

เขาเป็นทหารที่ผ่านการรบมา เขารู้สึกได้ว่าองค์ราชาคนใหม่นี้แม้ยังเด็กแต่ก็มีสัมผัสอันตรายบางอย่าง

“เราต้องการงบประมาณเท่าไรจึงจะสามารถเอาชนะประเทศเพื่อนบ้านของพวกเราได้ทั้งหมดต่อให้พวกเขาบุกเข้ามาพร้อมกัน?”

มอเดอไคคิดว่าเราต้องคิดจากสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดก่อนและค่อยๆตอบโจทย์ปัญหาไปทีละอย่าง