ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ถังฮวนเข้าใจความลึกล้ำของ “กระบวนท่าสายรุ้งอัคคีพิสุทธิ์!" ท่าที่สองมานานแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้มันจริงๆ
“แรงสังหารหนักหน่วงอะไรเช่นนี้!”
ภายในกระท่อมไม้หญิงสาวในชุดสีม่วงลุกพรวดขึ้นทันที ดวงตางดงามของนางเบิกโพลงเล็กน้อย ปากพึมพำโดยไม่รู้ตัว
"ถ้าข้าจะหยุดยั้งปราณแท้ให้อยู่ในระดับผู้ฝึกยุทธระดับห้า แม้แต่นักปราชญ์ปืนเย่ซงซานเมื่อร้อยปีก่อน จะสามารถใช้กระบวนท่าที่สองของหอกนี้ได้หรือไม่? " แม้ว่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงการคุกคามจากหอกของถังฮวนเกือบจะในเวลาเดียวกัน เสียงร้องด้วยความประหลาดใจดังออกมาจากผู้ฝึกยุทธ์โดยรอบที่เฝ้าดูการต่อสู้จากข้างสนาม เมื่อถังฮวนพุ่งหอกออกมา จิตใจเหล่าคนคล้ายกับว่าถูกตรึงไว้ในสนามรบที่เต็มไปรังสีที่น่ากลัวของการเข่นฆ่า ฟ้าดินปั่นป่วน ผู้ฝึกยุทธหลายคนที่อ่อนแอกว่าก็สั่นสะท้านด้วยความกลัว "นี่มัน…"หงเทามีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เวลานี้มันรู้สึกราวกับว่าทั้งร่างถูกตรึงไว้โดยหอกยาวที่กำลังพุ่งเข้าหา มันบังเกิดลางสังหรณ์แปลก ๆ ว่า แม้จะหลบไปทางไหนก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงปลายหอกที่ลุกโชนนี้ได้ พายุทอร์นาโดสีแดงเพลิงที่เกิดจากมีดยาวกลายเป็นดุร้ายและน่ากลัวยิ่งขึ้นในทันที ความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไป และดูเหมือนว่าพายุทอร์นาโดนั้นจะรวมกันเป็นเปลวไฟ พื้นที่โดยรอบติดไฟไปทั่ว ก่อให้เกิดเสียงแตกเปรี๊ยะๆ ไปทั่ว เกือบจะในเวลาเดียวกันหอกยาวที่อยู่ตรงหน้าก็กลายเป็นเหมือนลำแสงสีแดงเพลิงที่เร่าร้อน มันแทงเข้าไปในพายุทอร์นาโดที่หมุนเร็วอย่างไร้ความปรานี
"ตูม!"นอกหุบเขาเฟิงหลิงเสียงร้องอันน่าสยดสยองดังก้องออกมาทันที และพลังปราณแท้ที่กดดันอย่างยิ่งก็เริ่มสร้างความหายนะในเวลาเดียวกัน ในเสี้ยววินาทีนั้น แสงสีแดงพลันแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ พายุทอร์นาโดที่ร้อนแรงรอบ ๆ ดาบยาวถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ หงเทาดึงกระบี่ในมือกลับอย่างรวดเร็ว แล้วร่างทั้งร่างก็ถูกผลักด้วยแรงที่ไม่อาจต้านทานได้ ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกับกระดาษ
"ตึ่ก!" "ตึ่ก!"ถังฮวนเองก็ถอยห่างออกมาเช่นกัน ทุกครั้งที่เท้าของเขาสัมผัสพื้น พื้นดินจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นตลบขณะที่เท้าจมลงสู่พื้นด้วยความเร็วที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น พื้นดินก็จมลึกเป็นรอยลงไป หลังจากถอยออกไปสองก้าวถังฮวนก็สามารถทรงตัวได้ แต่แก้มของเขากลับแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ฮึ!" ถังฮวนที่เม้มริมฝีปากแน่นแค่นเสียงไม่พอใจออกมาคำหนึ่ง ร่างของเขาทะยานขึ้นไปในอากาศทันที หอกยาวในมือก็ยกขึ้นจากนั้นก็ฟาดลงมาจากด้านบนใส่หงเทาที่กำลังถอยออกมาอย่างสุดแรง
“เปรี๊ยะ!” มีเสียงแตกแปลก ๆ ดังออกมา แสงสีแดงจากหอกอัคคีกระจายออกไป แล้วตัวหอกก็แตกออกจากกัน ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้น หอกยาวสองเมตรในมือถังฮวนกลับกลายเป็นไม้กระบองสั้น ๆ ยาวไม่เกินสองฟุต เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงกะทันหันเช่นนี้ ทำเอาถังฮวนที่ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศตกใจ ทันใดนั้น ในใจของเขาก็หวนนึกถึงคำเตือนของถังซีก่อนการต่อสู้ อาวุธของผู้ชายคนนี้ดีกว่าที่คาดไว้มากหอกอัคคีที่หลอมจากแร่เหล็กแดงถือว่าค่อนข้างมีคุณภาพดีในบรรดาอาวุธระดับกลางแล้ว แต่มันกลับถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว ไม่รู้จริงๆ ว่าใช้วัสดุอะไรในการทำดาบยาวเล่มนี้
"กระหน่ำ!"เมื่อเท้าแตะพื้นถังฮวนก็ตื่นตัวพร้อมกับก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาปรากฏตัวต่อหน้าหงเทา ไม้สั้น ๆ ที่เหลือในมือแทงไปที่หน้าอกหงเทาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า “ฮ่า ฮ่า ถังฮวน…”
เมื่อเห็นอาวุธถังฮวนแตกหักหงเทาก็หัวเราะลั่น แต่ยังไม่ทันหัวเราะจบใบหน้าที่ปราศจากเลือดก็เผยให้เห็นถึงความตกใจและความโกรธ เขามองเห็นร่างของถังฮวนกำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว แรงพุ่งของไม้กระบองสั้น ๆ ในมือของถังฮวนทำให้ร่างกายของเขาถึงกับหนาวสะท้าน อย่างไรก็ตามตอนนี้เองดาบยาวของหงเทาซึ่งชี้ขึ้นสูงเนื่องจากถูกกระแทกอย่างรุนแรง จนไม่มีโอกาสต้านรับ
“อึ๊ก!”หงเทาหมุนตัวอย่างหมดท่า เขาพยายามหลีกเลี่ยงไม้กระบองสั้น หากแต่เวลาต่อมาเขาอดส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดออกมาไม่ได้ ขณะที่ร่างของเขากระเด็นปลิวถอยไปเหมือนว่าวสายป่านขาดแล้วตกลงบนพื้นอย่างแรง ร่างทั้งร่างกระตุกและพ่นเลือดสดๆ ออกมา มองไปที่ตำแหน่งของอดตใบมีดปลายหอกอัคคี เขารู้ว่าหัวใจของหงเทาถูกแทงทะลุแล้ว แม้แต่หมอเทวดายิ่งใหญ่ขนาดไหนก็ยากที่จะช่วยมันได้ “ฟู่!”ถังฮวนผ่อนลมหายใจเบา ๆ เขาเดินไปทางหงเทาทีละก้าว เพียงสะบัดเท้าดาบยาวที่อยู่ในมือขวาของหงเทาก็ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ จากนั้นถังฮวนเอามือคว้าไว้ได้
หงเทาที่เหมือนปลาขาดน้ำ อ้าปากพะงาบ ๆ แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ ดวงตาที่เบิกโพลงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ยินดีด้วย เจ้ากำลังจะได้ไปพบกับน้องชายของเจ้าแล้ว!”
ถังฮวนมองหงเทาแล้วหัวเราะ แต่หงเทาไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่งและแน่นิ่งไปในทันที
"หมายเลข 369 เป็นผู้ชนะ!"หลังจากเหม่อมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ผู้ตัดสินที่อยู่ด้านข้างที่เหมือนจะได้สติแล้วตะโกนดังลั่น เขาจ้องมองไปที่หงเทาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเวทนา นอกสนามประลองยุทธ์ หลังจากเงียบกริบกันไปชั่วครู่พลันเสียงดังสั่นสะเทือนโลกก็ดังขึ้น
"ชนะ ถังฮวนชนะจริงหรือ?"“คาดไม่ถังเลยจริง ๆ ถังฮวนไม่เพียงเอาชนะหงเทาได้ ยังฆ่ามันได้ด้วย!” "ฮิฮิ ข้าบอกแล้วว่าถังฮวนจะชนะศึกครั้งนี้แน่นอน"“อย่างที่เห็นกันนั่นแหละ ใครที่พูดกันนะว่าถังฮวนจะแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย?""... " "หึ หึ อาวุธของถังฮวนได้รับความเสียหายแล้ว เมื่อไม่มีอาวุธให้ใช้ เกรงว่าในรอบต่อไปถังฮวนจะต้องแพ้อย่างแน่นอน""นี่เป็นปัญหาใหญ่แน่นอน หอกของเขาดูเหมือนจะเหมาะมือที่สุดแล้ว แม้จะขอยืมคนอื่นมาใช้ได้ แต่พลังของหอกที่ยืมมาก็จะลดลงอย่างมาก""ถึงจะพ่ายแพ้ในรอบต่อไปก็ไม่เป็นไร ผู้ชนะในรอบนี้ถือว่าได้เข้าสู่อันดับที่ 11 แล้ว""... "
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทุกคน ถังฮวนเดินออกจากสนามประลองหมายเลข 3 ทันทีที่เขาเดินออกไป ชายหนุ่มหลายสิบคนก็รีบเข้าไปในสนามประลองพร้อมกับแบกศพของหงเทา แต่ก่อนที่พวกมันจะจากไป พวกมันจ้องมองถังฮวนด้วยความอาฆาตแค้น ราวกับว่าแค่พุ่งไปฉีกร่างของถังฮวนออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็ยังไม่เพียงพอ ถังฮวนเพียงเม้มริมฝีปาก จากนั้นกลับไปที่พื้นที่พักผ่อนทางด้านซ้ายและนั่งขัดสมาธิ ในเวลานี้ในสิบสนามประลองมีความแตกต่างกันไป มีสองแห่งที่ยุติการต่อสู้แล้ว นอกจากเขาแล้วยังมี เมิ่งซีชวน และชายหนุ่มในชุดดำที่ดึงดูดความสนใจของเขากลายเป็นผู้ชนะในรอบที่เจ็ดนี้ พวกเขาสองคนนั่งขัดสมาธิไม่เคลื่อนไหว คล้ายกับว่ากำลังฟื้นฟูพลังปราณแท้เช่นกัน “ถังฮวนนี่สำหรับเจ้า”มือขาวๆ มือหนึ่งยื่นมาตรงหน้าอย่างเงียบๆ ยาเม็ดสีขาวที่มีขนาดประมาณนิ้วก้อยวางอยู่บนฝ่ามือ
หลังจากนั้นใบหน้าที่สวยงามของกู้เฟย ก็เข้ามาในสายตาของถังฮวน เห็นได้จากคิ้วที่ขมวดของนางส่อถึงความกังวลอย่างชัดเจน
"ขอบใจมาก"ถังฮวนไม่ได้พูดอะไรมาก เขาโยนเม็ดยาสีขาวเข้าปากแล้วกลืนลงไป

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 141 แตกหัก

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 141 แตกหัก

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้