ตอนที่ 3 รนหาที่ตาย
ผู้คนในหมู่บ้านล้วนมิใช่คนโง่เขลาปกติแล้วนางหวังซื่อปฏิบัติต่อบุตรหลานตระกูลหลินเยี่ยงไร ทุกคนล้วนเห็นเป็ประจักษ์ด้วยตาของตนเอง
เมื่อครู่หวังซื่อะโโหวกเหวกในหมู่บ้านกล่าวว่าอาการของหลินหร่วนใกล้จะมิไหวแล้ว การกระทำเช่นนั้นมิใช่ว่า้าเรียกคนทั้งหมู่บ้านหรอกหรือมิว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนติดตามนางมาทั้งหมด
ผลกลับเป็ประตูใหญ่ของบ้านตระกูลหลินถูกลงกลอนเอาไว้ในขณะที่หวังซื่อผลักประตูห้องของหลินหร่วน ขาของนางยังมิทันได้ก้าวเข้าไปก็เริ่มะโเสียงดังว่า...ในห้องของหลินหร่วนมีผู้ชาย
เห็นได้ชัดว่าป้าและหลานชายร่วมมือกัน !
ถึงเยี่ยงไรก็มิมีผู้ใดกล้าเอ่ยในสิ่งที่ยุติธรรมเนื่องจากนางหวังซื่อเป็สตรีที่ปากคอเราะร้าย ซึ่งต่อกรด้วยมิง่ายดายนัก พวกเขามิจำเป็ต้องหาเื่ใส่ตัวเพียงเพราะเื่ของผู้อื่นแค่ชมความสนุกอยู่เงียบ ๆ ก็พอแล้ว
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนบ้านนั้นทำให้นางหวังซื่อที่กำลังตื่นตระหนกสงบลงนางมิยอมรับอย่างเด็ดขาด ว่านางกับหวังไฉร่วมมือกันวางแผนการนี้
“หลินหร่วน เ้ามันสารเลว ไร้ยางอาย อายุเพียงมิเท่าใดกลับ้าผู้ชายมากถึงเพียงนี้ ปกติเห็นเ้าชอบเล่นหูเล่นตาให้อาไฉข้าเห็นแก่ท่านพ่อของเ้า จึงมิได้เคร่งครัดต่อเ้ามากนัก มิคิดว่าเ้าจะใจกล้าถึงเพียงนี้ถึงขนาดหลอกให้อาไฉทำเื่ที่ผิดต่อธรรมเนียม จารีต ประเพณีเช่นนี้ เ้ามิกลัวถูกจับถ่วงน้ำหรือเยี่ยงไร? ”
หลินหร่วนจ้องมองหวังซื่อแว้งกัดด้วยสายตาเ็าทว่านางมิได้โต้แย้งกลับ
หวังซื่อเห็นนางมิเอ่ยอันใด จึงคิดว่าตนสามารถควบคุมหลินหร่วนเอาไว้ได้แล้วดังนั้นจึงเกิดความมั่นใจมากยิ่งขึ้น
“เนื่องจากเื่ราวต่าง ๆ ได้เกิดขึ้นแล้วเห็นแก่เ้าที่อายุยังน้อยและมิรู้ความ ข้าจะไปขอร้องต่อท่านย่าของเ้าและคนในตระกูลให้ละเว้นชีวิตของเ้าสักครั้ง ถึงเยี่ยงไรเื่เช่นนี้ก็เป็เื่เสื่อมเสียหากเื่นี้ถูกแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของหญิงสาวในตระกูลก็จะได้รับความเสียหายไปด้วยแม้แต่หญิงสาวในหมู่บ้านก็จะได้รับผลกระทบไปด้วยเช่นกันดังนั้นเพื่อเป็การชดเชยความผิดพลาดของเ้า เ้าจงรีบเก็บของของแล้วตามอาไฉไปเถิด”
คำเอ่ยของหวังซื่อทำให้ชาวบ้านที่มาชมความสนุกต้องร้องออกมาด้วยความนับถือนางหวังซื่อผู้นี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก แค่คำเอ่ยของนางมิกี่คำ มิเพียงแต่ทำให้ตนเองกลายเป็ผู้บริสุทธิ์เท่านั้นทว่ายังสามารถสวมข้อหาให้หลินหร่วนได้อีกด้วย
หากมิไปกับหวังไฉก็ต้องถูกจับถ่วงน้ำแม้แต่คนโง่ก็รู้ว่าต้องเลือกเยี่ยงไร
จนถึงตอนนี้มุมปากของหลินหร่วนยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเย็น นางยังมิเอ่ยอันใดออกมาดังเดิม
เมื่อหลินหานเห็นหลินหร่วนมิเอ่ยอันใดก็ร้อนใจจนต้องะโใส่หวังซื่อว่า “เ้าเอ่ยอันใดกัน ? อาหร่วนมิมีทางทำเื่แบบนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็หวังไฉที่ทำเื่ไร้ยางอาย ทั้งวันเอาแต่พัวพันตามตอแยอาหร่วน”
หวังซื่อหันไปส่งเสียง ‘หึ’ ในลำคอใส่หลินหานอย่างเหยียดหยาม“เ้ากับพ่อของเ้าถูกนางเด็กนี่หลอกเข้าแล้ว คิดว่านางดีมากหรือเยี่ยงไร แค่ดูหน้าของนางก็รู้แล้วว่านางมิใช่สตรีที่เรียบร้อยเ้ามิต้องเอ่ยอันใดให้มากความแล้ว ถึงนางเด็กนี่จะเป็เ้าสาวของเ้าในอนาคต ทว่าบัดนี้เมื่อนางทำเื่น่าอายเช่นนี้ออกมาบ้านตระกูลหลินก็มิสามารถรับนางเอาไว้ได้เช่นกัน วันนี้ข้าจะเป็ตัวแทนตระกูลหลินเอง”
“เ้าช่างกล้ายิ่งนัก ! ”
หลินหานก้าวมาเบื้องหน้าเพื่อปกป้องหลินหร่วนพลางถลึงตาใส่หวังซื่ออย่างดุร้าย แม้ว่าเขาจะมิเต็มใจแต่งงานกับอาหร่วนแต่เพราะอาหร่วนเป็คนที่มารดาของเขากำหนดเอาไว้ ดังนั้นเขาจะทนเห็นนางถูกหวังซื่อให้ร้ายได้เยี่ยงไร!
เมื่อเห็นว่าหลินหร่วนยังมิยอมเอ่ยอันใด หลินหานจึงร้อนใจจนเหงื่อตก“อาหร่วน เ้าเอ่ยมา แท้จริงแล้วเกิดเื่อันใดขึ้นกันแน่ ? ”
หลินจงเอ่ยเสริมขึ้นมาว่า “อาหร่วน เ้ามิต้องกลัวพ่อมิมีทางยอมให้คนลากเ้าไปถ่วงน้ำเป็แน่ และมิมีทางยอมให้เ้าไปกับเ้าหวังไฉผู้นี้พ่อรู้ว่าเ้าเป็เด็กดี มิมีทางทำเื่เช่นนี้เป็แน่”
เมื่อหวังซื่อได้ยินดังนั้น จึงรีบพุ่งเข้ามาทันใด
“ท่านพี่ ที่ท่านเอ่ยมานั้นหมายความว่าเยี่ยงไรความจริงก็ปรากฏให้เห็นอยู่เบื้องหน้า ท่านยังจะปกป้องนางอยู่อีกหรือท่านต้องคิดให้ดี เมื่อเกิดเื่ผิดธรรมเนียมจารีตเช่นนี้ ในอนาคตเมื่อบุตรสาวและหลานสาวแท้ๆ ของท่านสนทนาเื่แต่งงาน จะต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน”
ก่อนที่หลินจงจะได้เอ่ยอันใด หน้าประตูก็มีเสียงเ็าดังขึ้นมา
“มิผิด ! หวังซื่อกล่าวได้ถูกต้อง ตระกูลหลินของพวกเรามิมีทางยอมรับหญิงสาวไร้ยางอายเช่นนี้! ”
เมื่อทุกคนได้ยินเสียงนี้ต่างก็พากับแหวกทางให้
หญิงชราผมขาวที่มีดวงตาทรงสามเหลี่ยมนางหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้อง สายตามิเป็มิตรของนางจดจ้องไปที่หลินหร่วน
มองเพียงปราดเดียว หลินหร่วนก็ทราบได้ทันทีว่าหญิงชรานางนี้เป็มารดาแท้ๆ ของหลินจง ป้าของนางหวังซื่อ
“เ้าช่างไร้ยางอายยิ่งนัก ตระกูลหลินเลี้ยงดูเ้ามาหลายปีเ้าตอบแทนตระกูลหลินเช่นนี้หรือ หากเ้า้าแต่งกับผู้อื่น เ้าสามารถเอ่ยออกมาได้ตามตรงตระกูลหลินของพวกเรามิมีทางขัดขวางเ้าเป็แน่ แต่เ้ากลับทำเื่เช่นนี้ ตระกูลหลินของพวกเราย่อมมิสามารถเก็บเ้าเอาไว้ได้”
หลินหานร้อนใจจนต้องะโเสียงดังว่า “ข้ามิตกลงท่านย่า เื่นี้อาหร่วนต้องถูกใส่ร้ายอย่างแน่นอน ! ”
หลินจงก็ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก “ท่านแม่อาหร่วนเป็คนขี้กลัว นางรู้หน้าที่ของตนเองดี นางมิมีทางทำเื่แบบนี้เป็แน่”
นางหลินเดินเข้ามาหาบุตรชายพร้อมกับถลึงตาจ้องมองเขาอย่างดุร้าย
“เ้าพวกโง่งม นางเด็กนี่เอาอันใดให้พวกเ้ากินพวกเ้าถึงได้เอ่ยแทนนางเช่นนี้ นางได้ละเมิดกฎเจ็ดประการ ตระกูลหลินมิมีทางยอมรับนางวันนี้หากมิจัดการกับนาง วันข้างหน้าผู้อื่นจะมองตระกูลหลินของพวกเราเยี่ยงไร ! ”
เมื่อนางหลินเดินเข้ามาในห้องและได้เห็นหลานชายของตนนอนหมดสติอยู่บนพื้นก็รู้สึกปวดใจจนหนังตากระตุก ดังนั้นนางจึงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วง้างมือขึ้นหมายจะตีหลินหร่วน
หลินหร่วนใช้ชีวิตอยู่ในโลกอนาคตมาตั้งหลายปี และนางยังเคยเรียนศิลปะการต่อสู้ดังนั้นนางจะถูกการกระทำเล็กน้อยของนางหลินทำให้ตื่นใได้เยี่ยงไร นางมิแม้แต่จะกระพริบตาทันใดนั้นก็ออกแรงปัดมือที่เต็มไปด้วยผิวเหี่ยวย่นลง
“นางตัวดี เ้ากล้าลงมือกับข้าเยี่ยงนั้นหรือ ?! ”
สายตาเ็าดุจน้ำแข็งของหลินหร่วน จดจ้องไปยังนางหลินนางพยายามสะกดกลั้นความความรุนแรงที่กำลังปะทุอยู่ในอก
นี่มิใช่โลกอนาคต การฆ่าคนนั้นผิดกฎหมาย ดังนั้นจำต้องใจเย็นเข้าไว้!
เมื่อนางหลินถูกสายตาเช่นนั้นจับจ้องก็พลันก็รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งร่างมิทราบว่าเป็เพราะเหตุใด นางถึงรู้สึกเหมือนพึ่งกลิ้งผ่านประตูผีมากระทั่งขาทั้งสองข้างของนางยังรู้สึกอ่อนแรงลง
ั้แ่เมื่อใดกันที่นางเด็กนี่น่าเกรงขามถึงเพียงนี้?
นางมิกล้าสบตาหลินหร่วน และยิ่งมิกล้าลงมืออีกจากอับอายกลายเป็โทสะ นางหลินะโอย่างโกรธเคืองว่า “ผู้ใดก็ได้ จับนางมัดแล้วลากไปถ่วงน้ำเสีย! ”
ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนต่างก็กรูกันเข้ามาจากภายนอกพวกเขาม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่หลินหร่วนทันที หลินหร่วนกวาดตามองหนึ่งคราล้วนแต่เป็พวกหลานชายที่เหลือของนางหลินทั้งสิ้น
พ่อลูกตระกูลหลินต่างก็เอาตัวมาบังหลินหร่วนเอาไว้
ในใจของหลินหานมิยินยอม เส้นเืบนลำคอปูดโปน เขาร้อนใจจนเสียงแตกพร่า“อย่าเข้ามาเชียว !อาหร่วนมิได้ทำอันใดผิด พวกเ้าห้ามแตะต้องนางเด็ดขาด ! ”
คนเ่าั้มีหรือจะเห็นสองพ่อลูกที่ผอมแห้งอยู่ในสายตาเพียงแค่ลากทีผลักทีก็โยนพวกเขาทั้งสองไปกองอยู่ข้าง ๆ ได้แล้ว
หลินหร่วนหรี่ตาลง ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย“เหอะ...รนหาที่ตาย เช่นนั้นข้าจะทำให้พวกเ้าได้ตายสมใจ” ทันใดนั้นนางก็ขยับออกมาอย่างกะทันหันอาศัยการเคลื่อนไหวเพียงคราเดียวก็สามารถเลี่ยงชายฉกรรจ์เ่าั้ได้แล้ว นางย่อตัวลงพลางเตะกวาดขาอย่างสวยงามหนึ่งครั้งเหล่าชายฉกรรจ์ต่างก็ล้มลงกับพื้น
คนเหล่านี้แม้ว่าร่ายกายจะแข็งแรงแต่ก็เป็ชาวนาธรรมดาเท่านั้น รู้จักเพียงใช้กำลังในการต่อสู้ ทว่าตัวจริงของหลินหร่วนนั้นเป็วรยุทธ์พละกำลังและความยืดหยุ่นของร่างนี้ก็มิเลวเช่นกัน แม้จะมิสามารถเค้นพลังออกมาได้จนหมดแต่กระบวนท่าที่ถูกงัดออกมาก็เพียงพอให้คนเหล่านี้รับมือได้ยากแล้ว
ในบรรดาคนเหล่านี้ มีบุรุษหน้าตาดุร้ายผู้หนึ่งเมื่อถูกเตะตัดขาจนล้มลง เขาก็รีบลุกขึ้นมาทันใด จากนั้นก็พุ่งเข้าหาหลินหร่วนพร้อมด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว
หลินหร่วนหัวเราะอย่างดูแคลน นางออกตัววิ่งแล้วลอยตัวขึ้นตีลังกากลางอากาศหนึ่งครา สองมือจับไปที่กรามล่างและท้ายทอยของบุรุษผู้นั้นเมื่อสองเท้าแตะถึงพื้น นางจึงออกแรงเหวี่ยงหนึ่งครา ร่างของบุรุษผู้นั้นฟาดลงกับพื้นอย่างแรงราวกับนางกำลังถอนหัวไชเท้า
926
