หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

ร่างของหยางซุนกระเด็นออกไปและนอนนิ่งอยู่กับพื้นความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้างในทันที

"นั่นมันสมบัติประจำตระกูลหยาง ดาบมังกรสวรรค์ " ผู้อาวุโสคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา

"ไม่ผิดแน่แต่ว่าดาบมังกรสวรรค์นั้นไม่มีใครสามารถใช้ได้นอกจากบรรพบุรุษรุ่นแรกของตระกูลหยางแม้แต่ประมุขหยางเทียนอวี้ที่มีพรสวรรค์ก็ไม่สามารถใช้ได้"ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งกล่าว

"สมเเล้วที่เป็นบุตรชายของท่านประมุขว่าที่ผู้นำของตระกูลหยางรุ่นต่อไปไม่มีใครเหมาะสมเท่านายน้อยหยางจื่ออีกเเล้ว"

ผู้คนในตระกูลเริ่มกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นโดยไม่มีใครสนใจหยางซุนที่นอนหมดสติไปเเล้ว

"ดูเหมือนนายน้อยหยางจื่อจะมีฝีมืออยู่บ้างถ้างั้นข้าหยางฮัวอยากจะขอคำชี้แนะจากนายน้อยหยางจื่อสักเล็กน้อยจะได้หรือไม่"ชายหนุ่มที่หล่อเหลาชื่อหยางฮัวกล่าว

"เหลวใหล เจ้าอยู่ปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 5 แต่กลับท้าประลองจื่อน้อยที่อยู่ปราณนักบุญขั้นที่6 เจ้าไม่ละอายใจตัวเองบ้างเลยรึไง "หยางอวี้กล่าวออกมาด้วยความโกรธ

"หรือว่านายน้อยหยางจื่อไม่กล้า"หยางฮัวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

เห็นได้ชัดว่าหยางฮัวไม่สนใจคำกล่าวของหยางอวี้และยั่วยุหยางจื่อต่อไปผู้อาวุโสสูงสุดคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา

"หยางฮัว ในถานะที่เจ้าเป็นอัจฉริยะของตระกูลหยางพวกเรานั้นได้มอบทรัพยากรมากมายเพื่อให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นเเล้วเจ้าก็ไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวังแต่การกระทำของเจ้าในครั้งนี้ทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนักแต่เจ้ากลับไปท้าทายนายน้อยหยางจื่อทั้งที่มีพลังมากกว่านายน้อยหยางจื่อถึง 8ขั้นเล็กเกือบจะถึง 1 ระดับใหญ่มันเป็นการบ่งบอกว่าเจ้ากล้าสู้แต่กับคนที่อ่อนแอกว่าตนและหวาดกลัวกับคนที่แข็งแกร่งกว่าตนด้วยจิตใจที่อ่อนแอเช่นนี้เจ้าไม่มีทางแม้แต่จะบรรลุนักบุญสวรรค์ได้หรอกอย่างมากก็แค่ถึงปราณจักรพรรดิสวรรค์เพียงเท่านั้น"ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว

มีผู้อาวุโสหลายคนที่พยักหน้าเห็นด้วยพวกเขาต่างมองไปที่หยางฮัวด้วยสายตาที่ผิดหวัง

"ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยพวกท่านเองก็อยากเห็นความสามารถของนายน้อยหยางจื่อไม่ใช่รึว่ามีพลังมากถึงขนาดใหนด้วยตัวหยางฮัวเองถือว่าเป็นคนที่จะวัดพลังของนายน้อยหยางจื่อได้อย่างดีผู้อาวุโสสูงสุดอีกคนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายหรือว่านายน้อยหยางจื่อจะไม่กล้า"

หยางเทียนอวี้ขมวดคิ้วพลังปราณที่ทรงพลังได้ปะทุออกมาจากร่างของหยางเทียนอวี้นี่แสดงให้เห็นว่าหยางเทียนอวี้เริ่มจะมีโทสะเเล้ว

"ไม่เป็นไรท่านพ่อ ข้าเองก็อยากจะทดสอบขีดจำกัดของข้าอยู่พอดี"หยางจื่อกล่าว

เมื่อได้ยินคำกล่าวของหยางจื่อหยางเทียนอวี้จึงคลายพลังลงผู้อาวุโสหลายคนอดไม่ได้ที่จะเช็ดเหงื่อออกมาพวกเขาต่างก็หวาดกลัวหยางเทียนอวี้อย่างมากไม่อย่างงั้นพวกเขาก็คงวางแผนชิงตำแหน่งประมุขจากหยางเทียนอวี้แล้วแต่หยางเทียนอวี้นั้นเป็นคนที่มีพรสวรรค์มากที่สุดของตระกูลหยางและมีนิสัยที่โหดเหี้ยมกับศัตรูและดีกับมิตรสหายเมื่อไหร่ที่หยางเทียนอวี้มีโทสะจะไม่มีใครหยุดเขาได้และเขายังเป็นบุคคลที่มีความเป็นไปได้ที่จะทะลวงสู่ปราณเซียนสวรรค์อีกด้วย

แต่กับหยางจื่อไม่ใช่หยางจื่อในตอนนี้ยังไม่เติบโตเต็มที่ทำให้พวกเขาสามารถขัดขวางหยางจื่อและส่งบุตรหลานของตนเองขึ้นสู่เวทีแย่งชิงตำแหน่งประมุขตระกูลได้

หยางฮัวยืนอยู่บนเวทีด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มชั่วร้ายตัวหยางฮัวนั้นไม่เชื่อว่าหยางจื่อจะสามารถเอาชนะตนที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 5ได้ แต่กลับหยางอวี้ตัวหยางฮัวรู้ดีว่าไม่อาจเอาชนะนางได้

"ทำไมเจ้าไม่ลองใช้ทักษะใหม่ที่ข้าสอนให้ไปละด้วยระดับพลังเจ้านั่นคงไม่ถึงตายหรอกแต่อาจจะต้องรักษาหลายเดือนหน่อย แต่กลับคนพลังปราณของเจ้าก็จะถูกใช้จนหมด"หญิงสาวชุดขาวกล่าวขึ้น

เมื่อได้ยินคำกล่าวของหญิงสาวชุดขาวหยางจื่อก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเห็นด้วยตั่งแต่เขาปิดด่านฝึกตนเป็นเวลา 2 ปีเขาได้รับการสั่งสอนมากมายจากหญิงสาวชุดขาวและหนึ่งในนั้นก็คือทักษะที่ทรงพลังที่อยู่ในความทรงจำของหญิงสาวชุดขาวซึ่งทักษะนี้เป็นทักษะที่ทรงพลังและมีไว้ปิดฉากการต่อสู้เพราะทักษะนี้ใช้พลังปราณมหาศาล

"เข้ามา" หยางจื่อกล่าว

พลังปราณของหยางจื่อเดือดพ่านจิตต่อสู้ลุกโชนในความคิดของหยางจื่อหยางฮัวก็แค่เหงื่อที่มีไว้ลองวิชาเพียงเท่านั้น

"ระวังตัวเอาไว้ให้ดีถ้าเกิดแขนขาหักอย่ามาโทษข้าเเล้วกัน"หยางฮัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ตูม!!"

ทั้งสองต่างพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงแรงระเบิดส่งให้ทั้งสองกระเด็นออกจากกันหยางฮัวมีสีหน้าที่แปลกใจแต่ก็กลับมาสงบได้อย่างรวดเร็วเพราะดูเหมือนทั้งสองจะมีพลังสูสีกันแต่ความต่างของปริมาณพลังปราณนั้นต่างกัน หยางฮัวที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 5ย่อมมีพลังปราณอยู่ในร่างกายมากกว่าหยางจื่อที่อยู่ปราณนักบุญอยู่เเล้วถ้าต่อสู้ระยะยาวไม่มีทางที่หยางจื่อจะเอาชนะหยางฮัวได้

แต่สำหรับผู้อาวุโสหลายคนพวกเขาต่างมองไปที่หยางจื่อด้วยสายตาที่เจิดจ้าสำหรับหยางจื่อที่อยู่ปราณนักบุญและสามารถต่อสู้กับคนที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ได้อย่างสูสีก็ถือว่าเป็นนบุคคลที่มีพรสวรรค์อย่างมากและมีพรสวรรค์มากกว่าหยางเทียนอวี้ในวัยเดียวกันเสียอีก

"ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก นายน้อยหยางจื่อแข็งแกร่งและหล่อเหลาข้าอยากจะเป็นหญิงสาวของนายน้อยหยางจื่อจริง ๆ" หญิงสาวคนหนึ่งกล่าว

"ฝันไปเถอะด้วยพรสวรรค์ของนายน้อยหยางจื่อไม่มีทางที่ตัวตนระดับพวกเราจะเอื้อมไปถึงหรอก"

หยางเทียนอวี้ยืนยื้มออกมาอย่างมีความสุขหลังจากที่พบความยากลำบากมากมายที่โลกเบื้องล่างหยางจื่อก็ได้ประสบความสำเร็จจนถึงทุกวันนี้

"ตูม!!!!"

การปะทะกันของทั้งสองเงียบลงเพราะพลังปราณของทั้งสองถูกใช้ไปมากเเล้วใบหน้าของหยางจื่อนั้นเริ่มมีเหงื่อใหลออกเพราะว่าใช้พลังไปมากเกินไปแต่กับหยางฮัวยังไม่มีอะไรผิดปกติเลยแม้แต่นิดเดียว

"ได้เวลาทำให้มันจบๆเเล้ว" หยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา

"หมื่นดาบสังหารเทพ!!!!!" หยางจื่อตะโกน

ดาบนับหมื่นปรากฏดาบทุกเล่มนั้นแฝงไปด้วยเจตจำนงแห่งดาบที่ทรงพลังและไม่ใช่แค่นั้นดาบแต่ละเล่มยังมีเปลวเพลิงห่อหุ้มไว้และยังเป็นเปลวเพลิงเทวะอีกด้วย

"ด้วยการเสริมเปลวเพลิงเทวะเข้าไปทักษะนี้จะต้องทรงพลังจนหน้าเหลือเชื่อ"หญิงสาวชุดขาวกล่าว

หยางฮัวรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของทักษะนี้และหันหลังเตรียมวิ่งหนีแต่ก็ช้าเกิดไปหยางถูกดาบนับหมื่นห้อมล้อมเกิดเป็นเสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชดังออกมาผู้อาวุโสสูงสุดที่อยู่ฝ่ายหยางฮัวรีบเข้าไปช่วยหยางฮัวในทันที

"นี่มันเจตจำนงแห่งดาบขั้นที่ 3 และเจตจำนงเปลวเพลิงขั้นที่2!!!!!!!!!" ผู้คนในตระกูลหยางอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึง

-----------------------------------------------------------------------------------------