ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 114 ทักษะฝันเลือดนิรันดร์!

   ‘เจ้านั่นกำลังใช้ทักษะฝันเลือดนิรันดร์ผ่านวงแหวนโลหิต!’ นี่คือคำกล่าวของผีเสื้อเทพธิดาราตรี สายฝนไม่รู้ว่าทักษะฝันเลือดนิรันดร์นั้นแข็งแกร่งขนาดไหน สิ่งที่เขารู้คือมันต้องแข็งแกร่งมากๆ ถ้าไม่แข็งแกร่งสุดๆผีเสื้อเทพธิดาราตรีคงไม่ใช้นํ้าเสียงจริงจังหรอก

   “ราตรี ทักษะฝันเลือดนิรันดร์คือทักษะอะไร?” สายฝนถามด้วยความกังวล เจ้านั่นที่เทพธิดาราตรีกล่าวถึงน่าจะเป็นผู้สร้างวงแหวนเลือด ผู้สร้างวงแหวนเลือดเป็นเทพเจ้า เพราะงั้นทักษะที่มันใช้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน บางทีมันอาจจะสามารถทำให้เขาตายภายในหนึ่งวินาทีได้

   ผีเสื้อเทพธิดาราตรีไม่ได้บอกว่าทักษะฝันเลือดนิรันดร์คืออะไร เธอกล่าวกับสายฝนว่า ‘มนุษย์ ต่อจากนี้เจ้าจะไม่สามารถพึ่งสิ่งใดได้นอกจากตัวของเจ้า ข้าไม่อาจช่วยเหลือเจ้าให้รอดพ้นจากทักษะนี้ได้แม้ว่าข้าอยากจะช่วยแค่ไหนก็ตาม หากข้าช่วยเหลือเจ้า ผู้สร้างวงแหวนเลือดคงไม่ยอมแน่ ข้าไม่อยากสู้กับมันที่นี่ ถ้าสู้ที่นี่หมู่บ้านแห่งนี้คงไม่เหลือ อีกอย่างเจ้าเองก็จะตายด้วย’

   โครงกระดูกยักษ์เริ่มเข้ามาใกล้สายฝนเรื่อยๆ ตอนนั้นเศษวงแหวนเลือดก็สลายหายไปจนไม่เหลืออะไร เป็นเวลาเดียวกันผีเสื้อเทพธิดาราตรีพลันกล่าวขึ้น ‘จำเอาใว้ อย่าคิดมากเกินไปและอย่าอยู่นานเกินไป ไม่งั้นเจ้าจะถูกฆ่าตายโดยโครงกระดูกยักษ์ที่กำลังใกล้เข้ามา โชคดี หวังว่าเจ้าจะออกมาได้’

   คำพูดผีเสื้อเทพธิดาราตรีทำให้สายฝนเกิดคำถามมากมายภายในใจ เขาไม่เข้าใจว่าฝ่ายนั้นต้องการจะบอกอะไรกับเขากันแน่ทว่าสายฝนก็ไม่มีเวลาทำความเข้าใจสิ่งที่เธอกล่าวมากนัก สิ้นสุดคำพูดของผีเสื้อเทพธิดาราตรีไม่นานสติสายฝนก็ดับไปกะทันหัน

///

   ไม่กี่นาทีถัดมาสติสายฝนก็กลับมา เขารีบตรวจสอบร่างกายตนเองด้วยสัมผัสรับรู้เป็นอันดับแรก เริ่มสำรวจสายฝนก็ต้องตกตะลึง เขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรแต่เวลานี้ตัวเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น เป็นระดับศูนย์อันแสนอ่อนแอ นอกจากพบว่าตนเองกลายเป็นระดับศูนย์แล้วสายฝนยังพบอีกว่าตัวเขาในตอนนี้ความสูงลดลง

   ไม่ใช่แค่ตัวสายฝนอย่างเดียวที่เปลี่ยนแปลง เสื้อผ้าเขาก็เปลี่ยนแปลงด้วย ชุดที่เขาใส่อยู่ตอนนี้เป็นชุดนักเรียน ไม่ใช่เสื้อผ้าเดิมที่เขาใส่ตอนต่อสู้กับโครงกระดูกยักษ์ มันคนละชุดกัน! หลายวันก่อนสายฝนได้ซื้อเสื้อผ้ามาจากแอปพลิเคชัน[ร้านค้า]ในราคาที่โคตรแพง มันแพงมากจนเขาต้องกัดฟันซื้อ แม้ราคาจะแพงแต่เสื้อผ้าที่ได้รับมาก็ดีสมกับราคา เสื้อผ้ามีความสามารถฟื้นฟูตัวมันเองได้ด้วยความเร็วสูงและยังทนทานเกือบเท่าสิ่งของระดับคุณภาพค่อนข้างดี

   ‘เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?! ความสูงฉันลดลง ระดับกลายเป็นระดับศูนย์ ที่สำคัญสุดคืออักษรลี้ลับของฉันหายไปและฉันไม่สามารถใช้งานทักษะอะไรได้เลย แล้วโทรศัพท์เทพเจ้าล่ะ? เสื้อผ้าหายไปแล้วโทรศัพท์เทพเจ้าคงไม่หายไปเหมือนกันหรอกนะ?...’ สายฝนสำรวจเสื้อผ้าที่เขาใส่อย่างละเอียดเพื่อไม่ให้พลาดอะไรไป เขาถึงกับถอดเสื้อผ้าออกมาตรวจสอบเลย เป็นเรื่องที่น่าโมโห ความคิดสายฝนถูกต้อง มือถือเทพเจ้าเองก็หายตามเสื้อผ้าไป

   ‘แม่งเอ้ย! บ้าอะไรเนี่ย?!’ สายฝนหัวเสียสุดๆทว่าอย่างรวดเร็วเขาสงบอารมณ์ตัวพลางคิดขึ้น ‘เป็นไปได้มั้ยว่าตอนนี้ฉันกำลังฝันอยู่? ทักษะของเจ้าบ้านั่นมีชื่อว่าฝันเลือดนิรันดร์ ความสามารถของทักษะควรจะตามชื่อทักษะสิ’ สายฝนไม่แน่ใจนักว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ในความฝันหรือไม่ สาเหตุที่เขาไม่แน่ใจเป็นเพราะยามปกติถึงเขาจะฝันอยู่ทว่าเขาก็ยังสามารถใช้งานอักษรลี้ลับได้ สายฝนสามารถเรียกใช้อักษรลี้ลับได้ตลอดเวลาหากเขาต้องการ

   ‘แปลกจริงๆ ถึงผู้สร้างวงแหวนเลือดจะเป็นเทพเจ้าแต่มันก็ไม่ควรแข็งแกร่งขนาดทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้ได้สิ’ สายฝนพยายามครุ่นคิดหาคำตอบ สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ เวลานั้นสายฝนพลันนึกถึงคำกล่าวของผีเสื้อเทพธิดาราตรี ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้เธอจะบอกอะไรบางอย่างกับเขา

   “อย่าคิดมากเกินไปและอย่าอยู่นานเกินไป?” สายฝนพึมพำเบาๆกับตัวเอง จากคำพูดนี้ทำให้เขารู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่นานได้ จำเป็นต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด ปัญหาคือเขาจะออกไปอย่างไรเนี่ยสิ? คำกล่าวที่ว่า“อย่าคิดมากเกินไป”สายฝนไม่รู้ว่ามันจะมีความหมายอะไรแอบแฝงอยู่หรือไม่ เขาไม่เข้าใจคำพูดนี้มากนัก

   หลังจากคนรุ่นคิดอยู่สองสามนาทีสายฝนก็เลิกคิด บางทีเขาอาจโง่เกินกว่าจะทำความเข้าใจมันได้ภายในระยะเวลาอันสั้น ตัดสินใจหยุดคิดแล้วสายฝนก็เริ่มเดินสำรวจพื้นที่รอบข้างพลางทำตัวโง่ๆโดยการไม่คิดอะไรมากให้ปวดหัว แม้จะทำเช่นนั้นก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นดั่งเดิม

   ‘ก็คิดใว้อยู่แล้วแหละว่าจะเป็นแบบนี้’ เดินสำรวจได้ไม่นานสายฝนก็พอจะรู้ว่าตัวเขาอยู่ที่ไหน ปัจจุบันเขากำลังอยู่ในห้องเรียน เป็นห้องเรียนที่เขาคุ้นเคย มันคือห้องเรียนของสายฝนตอนอยู่มัธยมหก หรือว่าเขาจะกลับมายังดาวเคราะห์โลก? เกิดความคิดโง่ๆขึ้น ด้วยความเร็วสูงสายฝนรีบส่ายหัวสลัดความคิดนั้นไปทันที ไอ้ผู้สร้างวงแหวนโลหิตมันจะไปรู้จักดาวเคราะห์โลกได้อย่างไร?

   /16:59/ สายฝนมองนาฬิกาในโทรศัพท์ มันไม่ใช่มือถือเทพเจ้า โทรศัพท์ที่สายฝนถืออยู่นั้นเป็นแค่มือถือธรรมดาทั่วไปเท่านั้น เอามาจากไหน? หลายนาทีก่อนสายฝนเจอมันในกระเป๋ากางเกงนักเรียนของเขา

   ‘เวลา,วันที่และข้อความนี้มันนี้มัน!’ เพียงปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์เขาก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์มากกว่าเดิม ตอนนี้สายฝนเข้าใจว่าตัวเขากำลังฝันอยู่ เป็นฝันเกี่ยวกับเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว!

   ‘ถึงฉันจะไม่สามารถใช้อักษรลี้ลับหรือพลังออร่าได้แต่ฉันสามารถใช้ศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทราและพลังสายเลือดเทพปีศาจได้ ฝันนี้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต เพราะงั้นร่างกายของฉันตอนนี้ก็น่าจะเป็นร่างกายในอดีต โชคดีจริงๆที่ความคิดฉันยังเป็นความคิดปัจจุบันอยู่ ความทรงจำเองก็ยังไม่หายไป ถ้าทั้งสองเปลี่ยนแปลงฉันคงไม่อาจใช้ศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทราได้’ สายฝนคิดขึ้น ในอดีตตอนอยู่มัธยมหกนั้นเขายังไม่มีอักษรลี้ลับกับพลังออร่า ดังนั้นในฝันนี้เขาจึงไม่มีอักษรลี้ลับและพลังออร่า

   ‘สิ่งที่ไม่คาดคิดคือผู้สร้างวงแหวนเลือดสามารถทำให้ฉันเป็นแบบนี้ได้ มันทำได้ยังไงกัน?’ สายฝนไม่คิดหาคำตอบให้ปวดหัว เขาเดินออกจากห้องเรียนต่อจากนั้นก็ไปยังสถานที่แห่งหนึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก สายฝนตัดสินใจปล่อยให้เหตุการณ์ในอดีตเกิดขึ้นอีกครั้งทั้งๆที่เขาสามารถทำให้มันไม่เกิดขึ้นก็ได้

---

จบบทที่ 114 ทักษะฝันเลือดนิรันดร์!