“ได้ข่าวว่าพักหลังๆ มานี้ คุณกับคุณเขมกรเริ่มห่างๆ กันแล้วไม่ใช่หรือครับ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย พูดธุระของคุณมาดีกว่าค่ะ เรียกฉันมาพบมีเรื่องอะไร” เบลล่าตั้งมั่นมองตรงมายังปฐวี ก่อนจะยกมือห้ามพนักงานที่ทำท่าเข้ามารับออเดอร์ เธอไม่ต้องการให้ใครเข้ามาก่อกวนในเวลานี้
“ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วย”
“แล้วทำไมฉันต้องช่วยคุณด้วย”
“ค่าตอบแทนตามแต่คุณจะเรียก” เบลล่าขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เรื่องอะไร”
“ช่วยให้นายเขมกรหยุดโปรเจกต์ที่เขากำลังทำ ถ้าคุณทำได้ผมจะตอบแทนคุณอย่างงามเลย”
“เท่าที่ฉันต้องการหรือคะ” เบลล่าทวนช้าๆ แววตาเป็นประกายระยิบ ได้ข่าวว่านายปฐวีเองมีฐานะไม่ต่างจากเขมกรเท่าไหร่นัก ฉลาดแกมโกงจนเป็นนิสัย แต่ข้อดีคือใจกว้างกล้าได้กล้าเสีย ปฐวีพยักหน้าตอบตกลง พลางพินิจมองเรือนร่างของหญิงสาวไปในตัว เขาวางแฟ้มเอกสารบางส่วนไว้ตรงหน้าหญิงสาว แล้วให้เธอเปิดดูช้าๆ
“นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่ผมได้มา เป็นโปรเจกต์ของเขมกร รวมถึงข้อมูลการประสานงานเพื่อขอซื้อที่ดินจากคุณรัตนา โดยมีพนักงานสาวคนนี้ ชื่อว่าดารินเป็นคนประสานงานให้เขมกรทั้งหมด” หวานตาเปิดดูเห็นใบหน้าของดารินอย่างชัดเจน
“มิน่า วันนั้นถึงบอกให้ฉันไปถามคุณเขม ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” เบลล่าพึมพำ
“ผู้หญิงคนนี้เก่งมากนะ อย่าดูถูก เธอสามารถทำให้คุณรัตนาไขว้เขวได้อย่างไม่ยากเลย ตราบใดที่ผู้หญิงคนนี้ทำงานให้กับคุณเขมกร เขาจะได้ที่ผืนนั้นไปอย่างไม่ยาก”
“แล้วจะให้ฉันช่วยอย่างไร”
“ขัดขวางอย่าให้เขมกรทำสำเร็จ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเลื่อนแฟ้มเอกสารทั้งหมดให้กับเบลล่า
“ทั้งหมดที่อยู่ในแฟ้ม คือข้อมูลของคุณรัตนา ข้อมูลของดาริน และสุดท้าย ข้อมูลโปรเจกต์ของนายเขมกร ถ้าคุณทำสำเร็จผมจะจ่ายเช็คให้ทันทีที่งานจบ” ปฐวีพูดจบปล่อยยิ้มหวานออกมา ก่อนจะเอื้อมมือหนามาลูบวนที่มือของเบลล่าอย่างมีความหมาย เธอรีบชักกลับอย่างฉับพลัน ดูกิริยากรุ่มกริ่มก็พอรู้ว่าเขากำลังคิดยุ่มย่ามอยู่
“หึหึ” ปฐวีหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องหน้าเบลล่าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
เป็นเช้าของอีกวันที่ดารินต้องทำหน้าที่ของตัวเอง เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวให้ดูดี แล้วเร่งออกจากบ้านให้เร็วที่สุดเพื่อทำเวลา การทำให้หญิงชราพอใจจนถึงกับตัดสินใจขายที่ให้กับบริษัทวีพี กรุ๊ป เป็นภารกิจใหญ่ที่สุดในชีวิต เพราะหมายถึงสัญญาที่เขมกรเคยให้ไว้ ว่าจะถอนบังคับคดีให้ ดารินเดินเข้ามายังบ้านหลังใหญ่ของคุณรัตนา ในมือถือขนมเค้กชิ้นน้อยติดมือมาด้วย ก่อนที่แม่บ้านคนเดิมจะเดินมาต้อนรับ
“คุณรัตนาล่ะคะ” ดารินถามอย่างอ่อนน้อม
“ไม่อยากเชื่อว่าคุณท่านจะเดาเก่งถึงเพียงนี้” คำพูดของแม่บ้านทำให้ดารินขมวดคิ้วแปลกใจ
“คะ”
“ก็คุณท่านเดาว่าวันนี้คุณดารินจะมาหา ท่านเลยนั่งรออยู่ที่สวนหลังบ้านค่ะ” ดารินยิ้มตอบแบบไม่เข้าใจความหมายนัก แล้วจึงค่อยๆ ย่างเท้าเดินไปตามที่แม่บ้านพูด พร้อมกับขนมเค้กในมือ เธอเดินมาหยุดที่สวนหลังบ้าน มองไปรอบๆ เป็นต้นไม้นานาพรรณสีเขียวขจี อดไม่ได้ที่จะสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด แล้วเดินตรงไปยังม้านั่งที่หญิงชรานั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ดารินเดินเข้ามาแล้วย่อเข่าลงด้วยกิริยาอ่อนน้อม