เคานต์เรห์นวาร์ดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะรีบพูดโดยพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็ธรรมชาติที่สุด
“กระหม่อมทราบแล้วว่าควรทำอะไรพะย่ะค่ะกระหม่อมขอรับรองเลยว่า จะทำการลงโทษทั้งคนที่ขายยาปลอมและคนของกระหม่อมที่ทำร้ายสตรีนางนั้น กระหม่อมสัญญาว่าจะดำเนินการโดยเร็วที่สุด”
แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือเออร์วินที่ส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะพูดว่า
“ที่ผม้าไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะครับ ทุกคดีที่ดอน โกเบอร์มาเกี่ยวข้องต้องรื้ออกมาให้หมดลากคนที่เกี่ยวข้องทุกคนออกมารับโทษทั้งยังต้องให้ความเป็ธรรมกับเหยื่อทุกคนด้วย ผมให้เวลาคุณหนึ่งอาทิตย์เื่นี้คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงล่ะมั้งครับท่านเคานต์”
เคานต์เรห์นวาร์ดมีสีหน้าหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ตลอดหลายปีที่ผ่านมาดอน โกเบอร์ กระทำการชั่วช้าต่าง ๆ นานานับครั้งไม่ถ้วน และมีหลายครั้งที่ตนเป็คนช่วยกลบเกลื่อน กลับดำเป็ขาวมาให้โดยตลอด ถ้าคดีถูกรื้อขึ้นมาจริงคาดว่าหัวของตนคงรักษาไว้ไม่ได้แน่ เคานต์เรห์นวาร์ดมองหน้าเออร์วินพบว่าอีกฝ่ายจ้องหน้าตนเองอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“คือ...ว่า...เ้าชายขอรับกระหม่อมคิดว่าการรื้อคดีเ่าั้ขึ้นมาเกรงว่าคงจะไม่ใช่เื่ที่ดีนัก เพราะว่า...”
ขณะที่เคานต์เรห์นวาร์ดกำลังอ้างเหตุผลเออร์วินกลับพูดตัดบทเขาว่า
“แต่ถ้าท่านเคานต์ทำตามที่ผมสั่งได้ในสี่วันไอ้เื่บางเื่ผมว่าก็ควรจะปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับดอน โกเบอร์ก็ไม่เลวนะครับ”
เคานต์เรห์นวาร์ดที่เห็นว่าอีกฝ่ายเว้นทางถอยก็เริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้น แม้จะได้พูดตรง ๆ แต่เขาก็ตีความได้ว่าเ้าชายขยะคนนี้บอกกับเขาว่า หากสะสางเื่นี้ได้มีสี่เื่ความผิดที่ดอน โกเบอร์เชื่อมโยงมาถึงเขาอีกฝ่ายก็ไม่คิดเอาความ เขารีบกล่าวว่า
“ขอบพระทัยสำหรับโอกาสนี้พะย่ะค่ะเ้าชาย”
“แล้วไม่ทราบว่าท่านเคานต์จะทำการชดเชยให้กับเหล่าเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายยังไงครับ"
ขณะที่เคานต์เรห์นวาร์ดกำลังพูดขอบคุณอยู่ เออร์วินกลับพูดในสิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงัก เขากลอกตาพยายามใช้ความคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบตอบว่า
“ย่อมต้องให้เงินชดเชยพะย่ะค่ะ ให้เงินชดเชยปลอบขวัญพวกเขาและถ้ามีเหยื่อที่เสียชีวิตไปแล้วก็มอบให้กับญาติเ่าั้แทน ดอน โกเบอร์มีทรัพย์สินมากมายก่อนที่ยึดเป็ของหลวงกระหม่อมว่าแบ่งส่วนหนึ่งมาชดเชยให้เหล่าผู้เสียหายได้สบายพะย่ะค่ะ”
เออร์วินยิ้มให้เขาแล้วถามว่า
“แล้วถ้าทรัพย์สินที่ยึดมาไม่พอให้ชดเชยล่ะท่านเคานต์จะทำยังไงครับ”
เคานต์เรห์นวาร์ดเข้าใจว่าอีกฝ่าย้าทดสอบความจริงใจของตนจึงออกตัวว่า
“เื่นั้นไม่ต้องห่วงพะย่ะค่ะหากเงินไม่พอจริง ๆ กระหม่อมยินดีออกเงินของกระผมมาเป็เงินชดเชย”
ท่านเคานต์พูดด้วยสีหน้าที่จริงจังและน้ำเสียงหนักแน่นราวกับว่ามันเป็ภาระที่เขาไม่สามารถบอกปัดได้ จนเออร์วินเกือบหลุดขำออกมา เพราะทรัพย์สมบัติของดอน โกเบอร์ถูกตนให้เรเวนกวาดมาซะเรียบ นั่นหมายความว่าเงินชดเชยทั้งหมดนั้นเคานต์เรห์นวาร์ดจะต้องเป็คนออกเองทั้งหมด ไม่รู้ว่าตอนที่เคานต์เรห์นวาร์ดรู้เื่นี้จะมีสีหน้ายังไงเพราะโรงเรียนที่กำลังจะสร้างนั้นก็เงินของเขาที่อยู่ในนั้นด้วย
เออร์วินปรบมือแปะแปะ
“สุดยอดเลยนะครับท่านเคานต์ผมล่ะขอนับถือในความใจดีและความจริงจังต่อการกำจัดความอยุติธรรมของท่านจริง ๆ เลยนะครับ ผมว่าเมืองไพร์ล็อกนี่โชคดีจังเลยนะครับที่ได้คนที่สุดยอดอย่างท่านเคานต์มาเป็ผู้พิทักษ์กฎหมาย”
พูดจบเออร์วินก็ลุกขึ้นยืนพลางพูดอีกว่า
“เอาล่ะเวลาก็ไม่ดึกแล้วเพื่อไม่ให้เป็การรบกวนเวลานอนพักผ่อนของท่านเคานต์งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
พูดจบเออร์วินก็หันหลังกลับแล้วเดินไปทางปลายโต๊ะโดยไม่สนใจเสียงเรียกของอีกฝ่ายที่ขอให้แก้มัดให้ตน เออร์วินะโลงจากโต๊ะแล้วเดินจากไปพร้อมกับเรเวนก่อนจะจากไปเขาได้พูดโดยไม่หันหลังมาว่า
“ท่านเคานต์ครับผมจะตั้งตารอคอยผลงานของท่านนะครับและผมว่ามันคงเป็เื่ดีไม่น้อยเลยนะครับหากลูกชายทั้งสองของท่านได้อยู่ฉลองงานวันเกิดในปีหน้า”
ก่อนที่เขาจะก้าวออกประตูไปโดยทิ้งให้เคานต์เรห์นวาร์ดนั่งหน้าซีด แม้ว่าเขาจะได้ใช้คำพูดข่มขู่แต่เจตนาของเ้าชายก็เป็ที่ทราบได้ เคานต์เรห์นวาร์ดมองเงาหลังของทั้งสองคนที่กลืนหายไปในเงามืด ขบกรามแน่นพูดออกมาว่า
“จะต้องหาให้ได้ว่าใครเป็คนอยู่เื้ัไอ้เด็กเปรตนั่น จะต้องหาให้ได้คอยดูเถอะ”
แม้ว่าเมื่อครู่เขาจะแสดงท่าทีนอบน้อมต่อเออร์วินแต่ทว่าในใจเขายังคงดูแคลนอยู่เช่นเดิม กับเ้าชายขยะที่เกิดมาพร้อมกับพลังเวทที่อ่อนด้อยเช่นนี้ไม่มีค่าพอให้เขาต้องใส่ใจแม้แต่น้อย ทว่าตัวปัญหาในใจเขาก็คือคนที่อยู่เื้ัการกระทำทั้งหมดของเ้าชายที่ไม่รู้ว่าเป็ใคร
“ไม่ว่ามันจะเป็ใครต้องหาตัวมันให้เจอ”
เขาพูดอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันก่อนก้มมองศีรษะของ ดอน โกเบอร์ บนโต๊ะเห็นศีรษะนั้นยังคงเบิกตาโพลงมองเขา นึกถึงมือสังหารชุดดำคนนั้นในใจก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจึงรีบะโ
“ใครก็ได้ มีใครอยู่บ้างมั้ย เฮ้!!! มีใครอยู่บ้างมั้ย ใครก็ได้”
เออร์วินกับเรเวนเดินคู่กันในคฤหาสน์ของเคานต์เรห์นวาร์ดระหว่างทางที่ทั้งคู่เดินมักจะมีร่างของเหล่ายามและสาวใช้หรือพ่อบ้านนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนพื้น ขณะที่ทั้งสองเดินอยู่นั้นเรเวนก็ถามขึ้นทำลายความเงียบว่า
“ฆ่าทิ้งเลยมันจะไม่ดีกว่าเหรอ”
เออร์วินรู้ว่าเธอหมายถึงเคานต์เรห์นวาร์ดตอบว่า
“ยังไม่ใช่ตอนนี้ครับพี่สาว”
“ลังเลที่จะฆ่าเขา?”
“เปล่าหรอกครับเพียงแต่เขายังจำเป็อยู่ในตอนนี้เท่านั้น”
“จำเป็?” เรเวนทวนคำเพราะเธอหาคุณค่าจากเคานต์เรห์นวาร์ดไม่เจอ คนที่มีปริมาณพลังเวทอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานไม่สูงไม่ต่ำ ส่วนความเข้ากันได้กับเวทธาตุน้ำก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรนัก จากประสบการณ์ของเธอคนแบบนี้หาได้ทั่วไปในทวีปอาร์เคนัส
เออร์วินอธิบายว่า
“พี่สาวรู้มั้ยครับว่าที่พวกเหล่าขุนนางส่วนใหญ่ในโลกนี้มักถืออำนาจบาตรใหญ่ไม่แคร์คนชั้นล่างเป็เพราะอะไร”
“เพราะพลังเวทที่พวกเขามี?”
“อันนั้นก็ส่วนหนึ่งแต่หลัก ๆ แล้วเป็เพราะการจะหาคนมาแทนที่พวกเขายากเท่านั้นเองครับ เกี่ยวกับพฤติกรรมของเคานต์เรห์นวาร์ดนั้นท่านพ่อและท่านดยุคกาเลออนเองก็ทราบดีครับ แต่เพราะว่าการจะหาคนมีความรู้ความสามารถมานั่งตำแหน่งนี้ได้นั้นไม่ใช่เื่ง่าย ยิ่งเป็เมืองบ้านนอกอย่างไพร์ล็อกนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะใครจะอยากมาเป็ขุนนางเมืองเล็กที่ไร้อนาคตแบบนี้นะครับ”
“นับว่าเ้ายังรู้ว่าเมืองที่เ้าอยู่นั้นทั้งเล็กและไร้อนาคต”
เรเวนเอ่ยแซะแต่เออร์วินกลับยิ้มแล้วอธิบายต่อ
“ตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านพ่อกับท่านดยุคกาเลออนจึงเพียงสะกดไว้และไม่ให้เคานต์เรห์นวาร์ดทำเกินกว่าเหตุครับ ตัวเคานต์เรห์นวาร์ดเองก็ทราบเื่นี้จึงพยายามไม่ล้ำเส้นมากนัก”
“แต่เธอบอกว่าการจะฆ่าเขายังไม่ใช่ตอนนี้หมายความว่าเธอแก้ปัญหาเื่คนที่จะมานั่งตำแหน่งแทนเขาได้แล้ว?”
เออร์วินพยักหน้าก่อนจะพูดว่า
“นั่นคือเหตุผลที่ผม้าให้สร้างโรงเรียนให้กับเหล่าสามัญชนยังไงล่ะครับ เมื่อคนเหล่านี้สามารถอ่านออกเขียนได้แล้วก็จะเริ่มทำการบ่มเพาะความรู้ต่าง ๆ ให้พวกเขาและหนึ่งในนั้นก็คือเื่กฎหมาย เมื่อคนมีความสามารถเพิ่มมากขึ้นตัวเลือกที่จะเอาคนมานั่งตำแหน่งก็มีมากขึ้น ดังนั้นคุณค่าของเคานต์เรห์นวาร์ดก็จะหมดไปไม่สิไม่เพียงแต่เคานต์เรห์นวาร์ดเท่านั้น พวกขุนนางตัวปัญหาทั้งหลายที่ไม่สร้างคุณประโยชน์อะไรให้ไพร์ล็อกผมจะโละทิ้งทั้งหมดครับ”
“แต่เหมือนเธอจะลืมอะไรไปอย่างนะว่าทวีปอาร์เคนัสตัดสินทุกอย่างด้วยเวทมนตร์ ต่อให้เธอบ่มเพาะคนเ่าั้จนมีความสามารถขึ้นมายังไง แต่ถ้าคนพวกนั้นไม่ได้มีพลังเวทที่สูงพอฉันก็ไม่คิดว่ามันจะได้ผลหรอกนะ”
ที่เรเวนพูดใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลเพราะหากคนที่ไร้พลังเวทได้รับแต่งตั้งขึ้นมาจริง ๆ อำนาจนั้นก็แทบจะกลายเป็เสือกระดาษเพราะแทบจะสั่งใครไม่ได้เลยเว้นแต่จะเป็คนระดับเดียวกัน ทว่าเออร์วินกลับยิ้มแล้วพูดว่า
“นั่นแหละครับคือปัญหาที่ต้องแก้ซึ่งวิธีแก้ก็ง่ายมาก เปลี่ยนระบบการปกครองเป็แบบรวมศูนย์ซะก็จบ”
“ปกครองแบบรวมศูนย์?” เรเวนทวนคำศัพท์ที่เธอเพิ่งเคยได้ยิน
“เป็ระบบการปกครองที่รวบอำนาจไว้ที่พระาาน่ะครับ ทั้งการแต่งตั้งและการปลดขุนนางหรือคนมีตำแหน่งต่าง ๆ พระาาจะเป็ผู้กำหนด และเมื่ออำนาจขุนนางเป็อำนาจที่ได้มาจากพระาาหากมีคนที่ไม่ฟังคำสั่งขุนนางนั้นก็ถือว่าไม่ฟังคำสั่งพระาาด้วย”
“นั่นก็คือการปล้นอำนาจมาจากเหล่าขุนนางชัด ๆ ถ้าเธอคิดจะทำแบบนั้นได้เกิดการต่อต้านครั้งใหญ่แน่ และเธอต้องมีอำนาจที่มากพอที่จะทำแบบนั้นด้วยซึ่งเธอไม่มี”
เออร์วินไม่ตอบเพียงยิ้มเล็กน้อยตามปกติ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินคู่กันไปอย่างเงียบ ๆ พักหนึ่งเรเวนก็ถามขึ้นพลางมองเหล่าร่างไร้สติตามรายทาง
“แล้วเธอจัดการคนเหล่านี้ได้ยังไง”
เออร์วินล้วงลูกกลม ๆ สีดำลูกหนึ่งออกจากถุงมิติเทียมส่งให้เธอ
“นี่ไงครับ”
เรเวนรับไว้แล้วถาม “นี่คือ?”
“สิ่งประดิษฐ์ที่ผมทำขึ้นมาจุดไฟที่ชนวนเมื่อไฟไหม้ชนวนจนหมดมันจะพ่นควันที่ทำให้คนที่สูดดมเข้าไปรู้สึกง่วงอย่างรุนแรงก่อนหลับใหลไม่ได้สติอย่างรวดเร็วครับ”
เรเวนพินิจพิจารณาก่อนจะถามว่า “ไม่ต้องใช้มานา?”
“ไม่ต้องใช้มานาครับ”
ได้ยินเช่นนั้นเรเวนก็มองลูกะเิควันยานอนหลับในมืออย่างสนอกสนใจ ก่อนจะส่งมันคืนให้เออร์วิน แต่เด็กชายพูดว่า
“เก็บไว้เถอะครับ ผมว่ามันน่าจะมีประโยชน์กับพี่สาวในอนาคต”
เรเวนเก็บมันไว้อย่างไม่เกรงใจสำหรับของแบบนี้มีติดตัวไว้ย่อมดีกว่าไม่มี เออร์วินจึงเป็ฝ่ายถามขึ้นบ้างว่า
“ว่าแต่คืนนี้พี่สาวใช้เวลานานกว่าที่คิดนะครับคนของดอน โกเบอร์ตึงมือขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
“ไม่ได้ตึงมือขนาดนั้นหรอกแต่ว่าติดปัญหานิดหน่อย”
“ปัญหา?”
“พอดีพบว่าในบรรดาผู้หญิงที่อยู่ในคฤหาสน์บางคนคิดว่าไม่สะดวกที่จะให้พวกทหารเห็นตอนที่พวกเขาเข้ามาทำการตรวจค้นน่ะก็เลยพาไปซ่อนที่อื่น”
“ซ่อนที่อื่น?” เออร์วินทวนคำพร้อมกับนึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เรเวนอยู่เมืองนี้ได้ไม่ถึงสามวันที่ซ่อนที่เธอจะพาไปได้ก็มีอยู่ไม่กี่ที่ ในใจเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะเขาสงสัยเกี่ยวกับสถานที่ซ่อนมากกว่าคนที่ถูกเอาไปซ่อนเสียอีก เออร์วินตัดสินใจถามว่า “ซ่อนที่ไหนครับ”
“ก็ที่ถ้ำใต้หน้าผาไง”
พริบตานั้นเออร์วินหน้าซีดเผือดเหงื่อเริ่มไหลรินลงมาถามเพื่อความแน่ใจว่า
“ถ้ำใต้หน้าผาที่ว่าคือถ้ำไหนครับ”
เรเวนทำหน้างงก่อนจะย้ำชัดว่า
“ก็ถ้ำที่เธอเคยจับฉันล่ามโซ่ไว้ไง”
คราวนี้แหละเออร์วินถึงรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วจริง ๆ เด็กชายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพูดกับเธอว่า
“พี่สาวผมว่าเรารีบกลับไปที่ถ้ำใต้หน้าผากันดีไหมครับ”
“เอ๊ะ?”
ภายในห้องนั่งเล่นแห่งหนึ่ง
บนเก้าอี้ไม้ที่บุนวมอย่างดีลอร์ดอาร์เทมิส วากอนนั่งมองเปลวไฟในเตาผิงอย่างเหม่อลอย เขาเป็ชายรูปร่างผอมผมบางจมูกงุ้มเหมือนเหยี่ยว บนโต๊ะข้างเก้าอี้มีขวดไวน์พร้อมกับมีแก้วไวน์ที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งวางอยู่ข้างกันมีอีกแก้วหนึ่งคว่ำไว้ ลอร์ดอาร์เทมิสนั้นเป็คนที่ทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวังและความรอบคอบเป็พิเศษ ผิดกับเคานต์เรห์นวาร์ดที่พอเห็นผลประโยชน์ตรงหน้าก็รีบคว้าเอาไว้โดยไม่ค่อยจะคิดถึงผลที่ตามมา
ทว่าแม้จะเป็อย่างนั้นเมื่อวานนี้เื่สกปรกที่เขาทำและซุกมันไว้ใต้พรมมาโดยตลอด กลับโดนเ้าชายที่เขาปรามาสว่าเป็แค่ขยะไร้ค่านำมาเป็เครื่องมือข่มขู่ให้เขาสร้างโรงพยาบาลที่สามัญชนสามารถเข้าถึงได้ ลอร์ดอาร์เทมิสคิดเื่เหล่านี้ไปมาในหัว เช่นเดียวกับเคานต์เรห์นวาร์ดที่เขาเชื่อว่าทุกการกระทำของเ้าชายขยะในครั้งนี้จะต้องมีผู้อยู่เื้ัแน่แต่เป็ใครนั้นเขามีพอเป็ตัวเลือกในใจอยู่จะติดก็แต่สาเหตุเท่านั้น ที่เขาไม่เข้าใจว่าจะทำแบบนี้ไปทำไม
“พระาาอัลเฟรด”
ลอร์ดอาร์เทมิสพึมพำชื่อที่เขาสงสัยออกมาก่อนจะพูดขึ้นมาว่า
“ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอนหรือว่าพรุ่งนี้ไม่มีฝึก?”
เงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเป็กิลเบิร์ตลูกชายของเขา กิลเบิร์ตไม่ตอบคำถามแต่กลับเดินมาหยิบแก้วที่คว่ำอยู่ให้หงายขึ้นก่อนจะทำการรินไวน์ให้ตัวเองแล้วยกขึ้นดื่ม
“ไวน์ที่ดี” เขากล่าวชมก่อนจะหันไปมองพ่อของตนที่ยังคงเอาแต่จ้องเปลวไฟในเตาผิง “นี่พ่อดึกดื่นป่านนี้พ่อเองก็ยังไม่นอนเหมือนกันแหละน่าอายุก็ไม่น้อยแท้ ๆ”
ลอร์ดอาร์เทมิสตอบโดยไม่หันไปมองลูกชายว่า
“สนใจแต่เื่ของแกก่อนเถอะการสร้างสัมพันธ์กับเ้าหญิงลิลิธไปถึงไหนแล้วล่ะ”
กิลเบิร์ตถอนหายใจอย่างจนปัญญาก่อนจะพูดว่า
“ยากมากเลยล่ะครับท่านพ่อจนป่านนี้ไม่เพียงเ้าหญิงก็ยังไม่ชายตามองผมเลยสักเสี้ยวเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเื่จะพูดกับผมนะเื่นั้นคงหมดสิทธิ์”
ลอร์ดอาร์เทมิสพูดโดยที่ไม่ละสายตาจากเปลวไฟว่า
“ตอนนี้เ้าหญิงลิลิธพระชนมายุ 13 ปีอีกสองปีก็จะบรรลุนิติภาวะและสามารถเข้าพิธีเษกสมรสได้ ตามหลักแล้วเมื่อเ้าหญิงพระชนมายุ 15 ปีจะต้องเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนในอาณาจักรลูมิเนีย แต่ถ้าพ่อเดาไม่ผิดพระาาน่าจะให้เธอเข้าเรียนช้าหนึ่งปีเพื่อให้มีเวลาดูแลเ้าชายขยะน้องชายที่ตามไปเข้าเรียนที่นั่นในภายหลัง นั่นหมายความว่านางสามารถที่จะเข้าพิธีเษกสมรสก่อนที่จะเข้าเรียนที่โรงเรียน และนั่นคือโอกาสของเ้า”
กิลเบิร์ตที่ฟังเงียบ ๆ มาสักพักก็ถามว่า
“ทำไมต้องเข้าพิธีเษกสมรสก่อนที่เ้าหญิงจะเข้าเรียนด้วยล่ะพ่อ”
ลอร์ดอาร์เทมิสตอบโดยที่ไม่หันไปมองลูกชายว่า
“ที่โรงเรียนนั้นมีทั้งพวกราชนิกูลกับพวกขุนนางและพวกมหาเศรษฐีอาณาจักรต่าง ๆ มาเข้ารับการศึกษาและเพื่อสร้างสัมพันธ์ที่ดีต่อกันระหว่างอาณาจักร ความเป็มิตรไมตรีกันระหว่างเมืองไพร์ล็อกกับอาณาจักรเซลเวเรียที่เคยช่วยเราต้านทานการขยายอำนาจของอาณาจักรดราโกวิชก็เริ่มจากการรู้จักกันที่โรงเรียนนี้ และด้วยรูปโฉมของเ้าหญิงลิลิธที่นับวันยิ่งทรงพระสิริโฉมงดงามขึ้นเรื่อย ๆ บวกความสามารถในเวทสายฟ้าที่ไม่ธรรมดา ย่อมเป็ที่หมายปองของเหล่าเ้าชายจากเมืองต่าง ๆ เป็แน่ ถ้าเ้าไม่สามารถเข้าพิธีเษกสมรสกับนางได้ก่อนที่นางจะเข้าเรียนที่นั่นล่ะก็เ้ายกธงขาวยอมแพ้ได้เลย”
กิลเบิร์ตพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพูดพร้อมนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เขาเห็นในวันนี้ เป็ภาพที่เ้าหญิงผู้เ็าคนนั้นยิ้มให้กับน้องชายตน
“ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับพ่อ เื่นั้นผมพอมีวิธีอยู่เพราะว่าบางครั้งหากเรารู้วิธีใช้งานล่ะก็ขยะมันก็มีประโยชน์อย่างไม่น่าเชื่อ”
ลอร์ดอาร์เทมิสทวนคำของลูกชายพร้อมกับหรี่ตา
“ขยะ?”
1K
