“ถ้าถามว่าเื่ที่จะทำให้ข้ามีความสุขได้ในแต่ละวัน ก็มีแต่เื่เดียวเท่านั้น คือเป็ติ่งดารา นักร้อง ศิลปิน ที่หน้าตาแบบฟ้าประทานมาให้ ไม่รู้พวกเขาทำบุญด้วยอะไรมา จะหยิบจับหรือทำอะไรก็ดูดีไปซะหมดทุกอย่าง โอ๊ย!! พูดแล้วก็คิดถึงเมื่อชาติก่อนจริงๆ แค่มองรูปถ่ายของพวกเขาก็สามารถทำให้ข้ายิ้มเหมือนคนบ้าได้ตลอดทั้งวันแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
หลิวฟางเหนียงคิดถึงดารา นักร้อง ศิลปินที่ตนเองชื่นชอบเมื่อชาติก่อน คิดไปนางก็หัวเราะไป คนอะไรก็ไม่รู้ทำไมพากันเกิดมาหน้าตาดีได้ถึงเพียงนี้นะ
“ข้านึกออกแล้ว ว่าเป้าหมายของข้าจะทำอะไรดี”
หลิวฟางเหนียงยิ้มเยาะออกมากับความคิดของตนเอง หากนางมีเมนที่ชอบในยุคนี้ นั้นก็จะทำให้นางมีพลังจะใช้ชีวิตให้อยู่รอด ณ ยุคแห่งนี้ได้แน่นอน
“แต่เอ๋!!! ผู้ชายที่นี้จะมีคนหน้าตาดีเหมือนเมื่อชาติก่อนไหมล่ะ ขนาดลูกค้าผู้ชายที่มาซื้อของ แต่ละคนถึงจะดูดีกว่าผู้ชายทั่วไปที่เคยเจอก็เถอะ แต่ยังไม่โดนใจข้าเลยสักคน เฮ้อ!! แต่ลู่จื่อก็หน้าตาดีใช้ได้เลยนะ ข้าว่าต้องมีคนอื่นที่หล่อกว่านี้อยู่ที่นี้แหละน่าา”
หลิวฟางเหนียงเถียงกับตนเองไปมาเื่เมน ที่นางอยากจะเป็ติ่งของเขา หากนางมีเมนก็จะทำให้นางไม่เหงามากนักเมื่ออยู่ที่นี้ อย่างน้อยเวลานางเหนื่อย ท้อ เหงา พอนึกถึงหน้าเมนแล้ว นางก็พอจะได้มียาบรรเทาบ้าง อิอิ
“เอ่ออ พอดีข้าหยิบมันก่อน”
หลิวฟางเหนียงพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนปริศนาผู้นั้น แต่แล้วสิ่งที่นางเคยวาดฝันไว้ก็เกิดขึ้นในที่สุด มือของนางที่ถือกำไลหยกอยู่นั้นตอนนี้นางได้ปล่อยกำไลหยกชิ้นนั้นให้กับเขาไปแล้ว
“ไม่เป็ไร ข้าหยิบช้าเอง กำไลหยกชิ้นนี้ควรเป็ของเ้า”
เฉินลีหยางยื่นกำไลหยกคืนหลิวฟางเหนียง แต่เมื่อหลิวฟางเหนียงได้ยินเสียงอันไพเราะนั้นที่ออกมาจากปากเรียวบางมีสีชมพูอ่อนของคนผู้นั้นก็ถึงกับนิ่งอึ้ง พร้อมกับที่นางกำลังสำรวจใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงของเขา ดวงตากลมโตมีประกาย ขนตายาว คิ้วเข้มไม่หนา จมูกโด่งนิดหน่อย ทั้งหมดนี้สมส่วนกันมากจริงๆ ผู้หญิงเช่นข้าเห็นแล้วยังอายจนอยากเอาหัวมุดใต้ดินไปเลยล่ะ หน้าตาละอ่อนอย่างกับเด็กน้อยอายุ 15-16 ปี สรุปคือดูดีมากจนทำให้หัวใจดวงน้อยของข้าน้อยผู้นี้เต้นอย่างไม่เป็สุข
“นี่เ้า น้ำลายของเ้าไหลออกมาจากปากแล้วนะ”
หลิวฟางเหนียงที่ตอนแรกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พอได้ยินเช่นนั้นนางรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำลายตัวเองอย่างไม่นึกคิดอะไร แต่แล้วนางก็ต้องหน้าอายเพราะน้ำลายของนางไม่ได้ไหลออกมาอย่างที่เขาบอก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้านี่ตลกดีจัง ข้าแค่หยอกเ้าเล่นเองนะ แต่จะว่าไปหน้าตาของเ้าก็แสดงออกมาเช่นนั้นจริงๆนั้นแหละ ฮ่าๆๆ”
ลีหยางหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่เกรงใจคนอื่น ว่าคนอื่นจะมองมาทางนางและเขาไหม
“ก็ใครให้เ้าหน้าตาดีขนาดนี้ล่ะ ผู้หญิงคนไหนได้มองใกล้ๆก็ต้องเป็แบบข้าทั้งนั้น ชิ”
หลิวฟางเหนียงพูดแล้วสบัดตัวออกมาเลือกเครื่องประดับอีกโต๊ะที่น่าจะเหมาะกับผู้ชาย ลีหยางเห็นดังนั้นก็เดินตามนางมาด้วยเสียงหัวเราะที่ขบขัน ลีหยางแปลกใจยิ่งนักทำไมสตรีนางนี้ถึงได้พูดซื่อขนาดนี้ เขาไม่เคยเห็นใครเหมือนนางมาก่อน ส่วนมากก็มีแต่เขินอายเวลาเจอเขาแล้วก็ไม่พูดอะไรมีแต่ยิ้มอายจนดูแล้วน่าเบื่อยิ่งนัก
#นิยายเื่แรกของไรท์เองนะทุกคน #ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะจ๊ะ
#ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยนำเด้อจ้า
#เนื้อเื่ ตัวละคร ยุคสมัย ทั้งหมดนี้เป็การจินตนาการขึ้นมาของไรท์เอง #ไม่อิงเื่จริง # วิจารณ์ได้นะคะแต่อย่าแรงมากนะ #สงสารไรท์นิดนึงเนาะ
46K
