ตลอด่หลายวันมานี้ซูเมิ่งและหลีอี้เฟิงต่างพากันเล่นเป็ชู้รักกันอย่างสนุกสนานอย่างไม่อายฟ้าดินซูเมิ่งมีหน้าตางดงามดั่งนางฟ้าส่วนหลีอี้เฟิงมีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่จิตใจของพวกเขาทั้งสองนั้นช่างหยาบช้าราวหลุดออกมาจากขุมนรก ส่วนทางด้านตัวของหวังซุนมัวแต่ลุ่มหลงไปกับการพนันข้อเสียที่ร้ายแรงอีกข้อหนึ่งของเขานั้นก็คือไว้ใจในตัวสตรีคนรักมากจนเกินไปทรัพย์สินเงินทองไม่ว่าจะเก็บซุกซ่อนอยู่หนใดตัวเขาล้วนแล้วแต่บอกนางจนหมดสิ้น
“บ้าที่สุดวันนี้ก็เช่นกันข้าเสียหมดตัวอีกแล้ว พวกเ้าโกงข้า พวกเ้าต้องโกงข้าแน่ๆ” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยความเดือดดาลเขาเสียพนันไม่รู้จะเสียยังไงแล้วั้แ่นี้เป็ต้นไปชายผู้มีนามว่าหวังซุนนั้นจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับการพนันอย่างเด็ดขาด
“เฮ้ย เฮ้ย นายน้อยหวัง ทำไมท่านพูดจาหยาบคายเช่นนั้นล่ะ บ่อนอิ่งเทียนเป็บ่อนการพนันที่น่าเชื่อถือและยิ่งใหญ่ที่สุดภายในเมืองหลวงไหนเลยที่จะต้องมาโกงเศษเงินเล็กๆน้อยๆของท่าน” เด็กรับใช้ผู้ดูแลบ่อนทำหน้ากวนๆเล็กน้อยเพราะดูเหมือนว่าภารกิจของพวกเขานั้นจะเสร็จสิ้นแล้ว
“ชิ ฝากไว้ก่อนเถอะ ไว้ข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับพวกเ้าในภายหลัง” หวังซุนทิ้งคำพูดทิ้งท้ายเอาไว้ หลังจากนั้นเขาก็เดินทางกลับไปที่ตระกูลของตนในทันทีเมื่อเดินทางมาถึงเขาก็พบเข้ากับบุตรสาวของตนที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ที่ด้านหน้าจวน หวังซุนผู้ที่ไม่เอาไหนกำลังหัวเสียสุดๆจากการพนันเมื่อพบเจอบุตรสาวตัวน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่เขาจึงรีบเปลี่ยนแปลงหน้าตาของตนกลายเป็คุณพ่อที่แสนดีในทันที
“ซูเหวิน นางฟ้าตัวน้อยของพ่อทำไมถึงมาร้องไห้อยู่ตรงนี้” น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสุภาพอ่อนโยนมีเพียงแต่สตรีตัวน้อยนางนี้เท่านั้นที่จะสามารถกุมหัวใจของเขาได้ เด็กหญิงตัวน้อยเมื่อพบเห็นการมาของผู้เป็พ่อนางจึงรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดในทันที
“เด็กดีเ้าเป็อะไร” ชายหนุ่มลูบหัวนางอย่างอ่อนโยนนี่คงจะเป็ความดีเพียงอย่างเดียวในชีวิตเขา
แอร๊ด....หลังจากนั้นไม่นานประตูบานใหญ่ของจวนก็เปิดขึ้นหวังซุนจิตวิญาณของเขาแทบที่จะหลุดลอยออกจากร่างเมื่อเห็นเมียรักของตนเดินออกมาตัวของนางนั้นสวมเสื้อผ้าที่บางเบาและที่สำคัญมีชายผู้หนึ่งเดินออกมาด้วยเขาเป็ชายผู้ที่ตนรู้จักและสนิทสนมเป็อย่างดี นั่นก็คือ หลีอี้เฟิง ลูกพี่ลูกน้องที่เขาเคารพนับถือ
“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ซูเมิ่ง” น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นสะท้านอย่างถึงที่สุดแม้แต่คนโง่ที่สุดในโลกก็ยังเข้าใจยามที่เห็นภาพตรงหน้า คนทั้งสองต่างครบชู้กันอย่างซึ้งหน้าและเปิดเผย
“ข้าล่ะสะอิดสะเอียนเต็มที ที่ต้องทนใช้ชีวิตเคียงคู่กับเ้า หวังซุน เ้ามันก็มีดีแต่เพียงหน้าตาและอาศัยสมบัติเก่าอยู่กินไปวันๆก็เท่านั้นตอนนี้ตัวเ้านั้นหมดตัวแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าซะ” ซูเมิ่งหญิงสาวที่ตัวเขาทุ่มเทหัวใจและรักนางมากที่สุดเขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าจะได้เห็นสีหน้าและแววตาของนางเช่นนี้ตัวเขานั้นกำลังรู้สึกว่าตัวเองนั้นกำลังหลับฝันไปนี่คือหญิงสาวที่งดงามที่สุดภายในเมืองหลวงแห่งนี้จริงๆเหรอ และที่สำคัญตัวของนางคือเมียที่รักยิ่งของเขานะ หญิงสาวที่แสนดีและงดงามของเขานั้นหายไปไหนแล้ว
หมับ อื้อ....อื้อ.... หลีอี้เฟิง จับนางประกบริมฝีปากอย่างดูดดื่มต่อหน้าหวังซุน โดยที่สตรีนางนี้นั้นไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนแววตาของนางในยามนี้นั้นราวถูกต้องมนตร์สะกดนางสวมกอดชู้รักของนางอย่างดูดดื่ม
“ชั่วช้าไร้ยางอายนัก พวกเ้าสองตัวจงไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงและความรู้สึกที่โกรธแค้นเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะถูกคนที่รักทั้งสองมารวมหัวหลอกเขาเช่นนี้ ทางด้านตัวของหลีอี้เฟิง ฉีกยิ้มกว้างรอยยิ้มและแววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความหยาบช้าและชั่วร้ายอย่างถึงขีดสุด
“เ้าล่ะซิที่จะต้องไสหัวออกไปจากที่จวนของข้าบัดนี้ พื้นที่ทุกตารางนิ้วของตระกูลหวังได้ตกเป็ของข้าแล้ว” หลีอี้เฟิงได้แสดงเอกสารสิทธิ์และตราตั้งว่าตัวของเขานั้นได้เป็เ้าของพื้นที่ตัวจริงเสียงจริง เขาได้ร่วมกับขุนนางชั้นเลวในการสับเปลี่ยนครั้งนี้
“ไม่จริงที่นี่เป็สถานที่ของข้ามันคือสถานที่ของท่านพ่อที่สร้างมาด้วยความยากลำบาก แล้วมันจะตกเป็ของเ้าไปได้อย่างไร” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่ยินยอม
“นายน้อยหวังท่านทำใจยอมรับเถอะว่าจวนของท่านตกเป็ของหลีอี้เฟิงแล้ว” ชายผู้มีน้ำเสียงที่แก่ชรานั้นตัวเขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชอบธรรม เขามีนามว่าเฟยเมียวเป็ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ภายในเมืองหลวงแห่งนี้และยังเป็ผู้ให้ความช่วยเหลือหลีอี้เฟิงในการทรัพย์สินตระกูลหวังถือได้ว่าเป็ศัตรูตัวฉกาจของท่านพ่อที่ล่วงลับของหวังซุน
“แก...ไอ้แก่ เฟยเมียว ที่แท้พวกแกก็รวมหัวกัน” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความโกรธแค้นสุดขีดทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้จะโทษใครไปไม่ได้เลยนอกจากตัวเขาเอง
“ก๊าก ฮ่า ฮ่า โธ่...โถว โถว น้องหวังเ้าจงอย่าได้โทษใครเลยนะ จงโทษก็จงโทษที่ตัวเ้าเองเถอะที่ตัวเ้านั้นเกิดมาโง่เอง ใครใช้ให้ตัวเ้าเป็คนี้เี ใครใช้ให้ตัวเ้านั้นเป็คนไม่เอาไหน เอ....หากจะโทษเป็เพราะความไม่เอาไหนของเ้าก็คงจะไม่ถูกนะทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็แผนของข้าเอง” หลี้อี้เฟิงได้วางแผนการทำลายธุระกิจการค้าที่สำคัญของตระกูลหวังแผนการของเขานั้นจะสำเร็จไปไม่ได้เลยถ้าหากขาดผู้ช่วยที่สำคัญนั่นก็คือภรรยาสุดที่รักของหวังซุนเองตัวของนางนั้นยักยอกเงินจนขาดสภาพคล่องจึงทำให้กิจการค้าที่สำคัญค่อยๆล้มลงไปทีละนิด
พร๊วด.....หวังซุนถึงกับกระอักสำลักเืออกมาเขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าคนทั้งสองนั้นจะทำกับเขาได้เจ็บแสบถึงเพียงนี้เ้าหลี้อี้เฟิงไม่เพียงแต่ทำลายธุรกิจการค้าของตระกูลหวังแต่มันยังแย่งชิงภรรยาผู้อันเป็ที่รักของเขาไปอีกด้วย
“ท่านพี่ ท่านได้โปรดอย่าโทษข้าเลยนะ ใครใช้ให้ท่านพี่เกิดมาหล่อแต่โง่ล่ะ คิก คิก” ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของนางนั้นจะนิ่มนวลอ่อนหวานแต่ทุกคำพูดที่กล่าวออกมาล้วนแล้วแต่มีความเจ็บแสบอย่างถึงขีดสุด
“ไป!! ไสหัวไปซะ ไปให้พ้นบ้านข้า” หลีอี้เฟิงพูดจาดุด่าราวกับว่าตนเองนั้นกำลังขับไล่สุนัข
ทางด้านตัวของ หวังซุนในยามนี้นั้นตัวของเขานั้นรู้สึกอื้ออึงที่ตัวเขานั้นถูกขับไล่ออกจากบ้านของตัวเอง ถึงแม้ว่าภายในใจของเขานั้นจะเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นตัวเขาก็คงทำได้แต่หันหลังแล้วเดินออกจากไปจากที่บ้านหลังนี้อย่างช้าๆ
“เดียว เ้าจะไปไหน เ้าจงนำลูกที่น่ารักของเ้าไปด้วย” น้ำเสียงของซูเมิ่งเต็มไปด้วยความเ็า กิริยาท่าทางของนางในยามนี้นั้นมองดูแล้วสูงส่งเป็อย่างมากนางทำราวกับว่าคุยกับเด็กรับใช้ทั้งที่ชายผู้นี้นั้นคือสามีของนางถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะเป็คนไม่เอาไหนแต่ก็ชุบเลี้ยงนางมานานปีจนมีชีวิตความเป็อยู่ที่สุขสบายจนถึงทุกวันนี้
“ซูเมิ่ง นี่เ้ายังมีความเป็คนอยู่หรือเปล่า ซูเหวิน นางคือบุตรสาวของเ้านะ” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยความเดือดดาลสตรีนางนี้จิตใจของนางช่างหยาบช้ายิ่งนักไม่เพียงแต่นางจะทอดทิ้งสามีของตัวเองแม้แต่บุตรสาวที่ถือกำเนิดมาจากนางนางก็ไม่เว้น
“นางเด็กโง่นี่ข้าไม่้า เ้านำลูกของเ้าไปด้วยเถอะ ลูกของข้า ข้าทำใหม่ได้” นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเ็าหมานั้นมันยังรักลูกของมันแต่สำหรับสตรีนางนี้นั้นนางไม่ใช่
“ก๊ากกกก ฮ่า ฮ่า ช่างถูกใจข้านัก สมแล้วที่เป็ฮูหยินของข้า ไม่เป็ไรนะ เดียวข้าจะทำลูกให้เ้าใหม่เอง” หลี้อีเฟิง กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความภูมิใจสูงสุดที่สตรีคนรักของเขาตัวของนางช่างมีความดุเดือดถึงเพียงนี้นี่มันยิ่งทำให้ตัวเขานั้นทั้งรักทั้งหลงนางยิ่งไปอีกสมแล้วที่ตัวของเขานั้นแย่งชิงนางมากได้
“นางสารเลว” หวังซุนไม่รู้ว่าตนเองจะสรรหาคำไหนมาด่านางดี ชายหนุ่มหญิงสาวคู่นี้นั้นล้วนแล้วแต่มีความชั่วที่ผิดมนุษย์สักวัน์จะต้องลงโทษพวกเขาทั้งสองแน่
“ซูเหวินมากับพ่อนะ พ่อจะดูแลเ้าเอง” หวังซุนรีบสวมกอดบุตรสาวแล้วพาเดินทางออกจากสถานที่แห่งนี้ในทันทีสถานที่แห่งนี้นั้นมันไม่ใช่บ้านและสถานที่ที่เขารู้จักอีกต่อไป
806
