เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สาดส่องลงบนเตียงนอน แสงที่แสนอบอุ่นแตกต่างจากแสงแดดในโลกเดิม
โนวาลืมตาตื่นขึ้นมา เขาขยับตัวบนเตียง รู้สึกถึงความนุ่มของฟูกและผ้าห่ม ‘สบาย...เตียงของสมาคมนี่มัน นอนสบายกว่าที่พักของฉันเยอะเลย’
"ครืด...ครืด.."
โนวาได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากนอกห้อง 'เสียง... รถม้า?'
เขาค่อยๆ ขยับนิ้วมือ และรู้สึกถึงผ้าพันแผล ที่พันรอบแขนซ้าย เป็รอยแผลที่จากการต่อสู้กับอารากอส ‘าแ หายเกือบหายดีแล้วสินะ…’ เขาคิด มองไปที่แขน ผ้าพันแผลสีขาวสะอาด ไม่มีเืซึมออกมา
โนวาค่อย ๆ ขยับตัว และรู้สึกถึงผ้าห่มนุ่ม ๆ ที่คลุมร่างกายอยู่ ผ้าห่มสีขาวสะอาดมีกลิ่นหอมอ่อนๆราวกับดอกไม้
เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะข้างเตียง มีแจกันดอกไม้ ดอกไม้สีขาว ส่งกลิ่นหอม
โนวาลุกจากเตียง เขาเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบผ้ามาเช็ดหน้า
โนวาสวมเสื้อผ้า
เขาหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่สมาคมนักรบให้มา สวมใส่ ‘ผ้าดี…ไม่เหมือนชุดที่แจกตอนมาถึง The Cube เลยแฮะ’
จากนั้นเขาก็หยิบกางเกงขายาวสีดำ ของเขาเองออกมาจากกระเป๋า ‘กางเกง… นี่ก็สบายกว่าเยอะ’
เขามองตัวเองในกระจก
"สงสัยฉันต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่…"
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
ประตูห้องเปิดออก
โซเฟียเดินเข้ามาในห้อง เธออยู่ในชุดเกราะหนังสีเขียวแก่ ดูแข็งแกร่ง
"อรุณสวัสดิ์ โนวาน แบ็คเวิร์ด" เธอแสยะยิ้ม "วันนี้ นายคงต้องย้ายไปที่ห้องพักใหม่แล้วล่ะ”
เธอเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง วางเอกสารเกี่ยวกับข้อมูลของโนวาลง
"นายอาการดีขึ้นมากแล้ว เกือบจะหายดีแล้วล่ะ” เธอพูดพลางหยิบเอกสารขึ้นมาดู
“เอ่อแล้ว…ห้องพักใหม่ของผมอยู่ที่ไหนครับ?” โนวาถาม
“ตึกหลักของสมาคมนักรบ” โซเฟียตอบ พลางมองข้อมูลในเอกสาร "เป็ห้องพักเดี่ยว คนของเราคนอื่น ๆ ก็พักอยู่ที่นั่น นายสามารถเลือกที่จะเข้าร่วมกับสมาคมนักรบได้นะ”
“เข้าร่วม?” โนวาถาม "หมายความว่ายังไง…”
“การเข้าร่วมกับสมาคม…นายจะได้รับสิทธิพิเศษต่างๆ ทั้งการฝึกฝน ข้อมูล รวมถึงพวกเขาจะมีข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางต่าง ๆ ให้กับคนที่เข้าร่วมด้วย"
โนวาสงสัย “ข้อมูลเส้นทาง?”
โซเฟียพยักหน้า “ใช่”
“อย่างที่นายรู้ เมืองนิวโฮปของเรามีสมาคมที่ทำหน้าที่หลัก ๆ อยู่ 3 สมาคมคือ สมาคมนักรบ สมาคมนักวิจัย และสมาคมพ่อค้า”
“แต่ละสมาคมก็มีหน้าที่ ที่แตกต่างกัน "
"สมาคมนักรบมีหน้าที่เกี่ยวกับ 'การต่อสู้ การป้องกัน การรักษาความปลอดภัย'"
"สมาคมนักวิจัยมีหน้าที่เกี่ยวกับ 'การวิจัย การทดลอง การพัฒนา การศึกษา'"
"สมาคมพ่อค้ามีหน้าที่เกี่ยวกับ 'การค้า การแลกเปลี่ยน การขนส่ง การจัดหา'"
โซเฟียอธิบายต่อ “สมาคมมีหน้าที่ปกป้อง ดูแล ฝึกฝน ช่วยเหลือ จัดการ ควบคุม รวบรวม แลกเปลี่ยน และแบ่งปันข้อมูล"
“นายสามารถเลือกเข้าร่วมกับสมาคมใดก็ได้”
“แต่ว่า…” โซเฟียเว้นจังหวะ "สมาคมแต่ละที่ ก็มีข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางที่แตกต่างกัน”
“สมาคมนักรบ มีข้อมูลถึง - เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 4”
“สมาคมนักวิจัย มีข้อมูลถึง - เส้นทางประกายแสง ขั้นที่ 4”
“สมาคมพ่อค้า มีข้อมูลถึง - เส้นทางรุ่งอรุณ ขั้นที่ 3 ที่ไม่สมบูรณ์ และมีอารมณ์พิเศษ ความเกียจคร้าน”
โซเฟียมองโนวา "นายคิดว่า นายเหมาะกับเส้นทางไหนล่ะ?"
โนวาไม่ตอบ
‘ฉันก็…ยังไม่แน่ใจ’
"นายไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้" โซเฟียตอบ "มันยังไม่ถึงเวลา”
“ตอนนี้นายยังต้องพักฟื้น และเป็พยานคนสำคัญ คงจะเข้าร่วมอะไรไม่ได้…จนกว่าเื่ทุกอย่างจะเรียบร้อยล่ะนะ"
โซเฟียเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้โนวาอยู่คนเดียว เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองทิวทัศน์ของเมือง นิวโฮป ผ่านกระจกใส ผู้คนมากมาย เดินผ่านไปมา พ่อค้าแม่ค้ากำลังตั้งแผงขายของ เด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่น
'พวกเขาทุกคน…’ โนวาคิด ‘พวกเขามีนิสัย และเส้นทางของตัวเอง’
‘ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น’ โนวาครุ่นคิดถึงคำพูดของโซเฟีย "แต่...เส้นทางไหนกันแน่ ที่เหมาะกับฉัน"
โนวาสูดลมหายใจลึก มองผู้คนที่เดินขวักไขว่เบื้องล่าง
‘ฉันต้องหาเส้นทางของตัวเอง’ เขาตัดสินใจ
โนวาเดินออกจากห้อง เขามุ่งหน้าไปที่ ลานฝึกของสมาคมนักรบ
ลานฝึกกว้างใหญ่ พื้นดินราบเรียบ นักรบหลายคนกำลังฝึกซ้อม เหวี่ยงดาบ ต่อสู้ และฝึกควบคุมพลัง
โนวาไม่สนใจใคร เขาเดินตรงไปยังกลางลานฝึก ยืนอยู่ใต้แสงแดด
โนวาหลับตาลง ‘ฉันจะลองใช้พลังเส้นทางพันธสัญญา’
'รากแห่งความเชื่อมั่น’ เขานึกถึงวิธีปลุกพลังที่เขาเรียนมา
เขานึกถึงความทรงจำ
วันที่เขาเอาชีวิตรอดจาก อารากอส
วันที่เขาตัดสินใจโดดลงจากหน้าผา
วันที่เขาต่อสู้...
วันที่เขายืนหยัด...
วันที่เขายอมรับในความตาย
‘ฉันแข็งแกร่งขึ้น’ เขาคิด
'ฉันมั่นใจ'
โนวาพยายามรวบรวมสมาธิ
‘เส้นทางพันธสัญญา’
'เส้นทางแห่งความเมตตา ความเชื่อใจ ความสามัคคี...'
'พลังที่เกิดจากความปรารถนาที่จะปกป้อง...'
'และความเชื่อมั่นในตนเอง...'
‘อารากอสคนที่ฉันเกลียด เขาก็ใช้พลังเส้นทางพันธสัญญาได้...’
‘ทำไม?’
โนวาพยายามััพลังงาน
'พลังแห่งพันธสัญญา...'
'เส้นทางของผู้ปกป้องที่ยิ่งใหญ่...'
…
แสงสีเขียวอ่อนสว่างวาบขึ้นรอบกาย
"อบอุ่น ปลอดภัย "
โนวาลืมตาขึ้น มองดูมือของตัวเอง พลังงานสีเขียวอ่อนไหลเวียน สว่างไสว เขาพยายาม ควบคุมพลัง ยกแขนขึ้น กำหมัด พละกำลังเพิ่มขึ้น เขารู้สึกควบคุมร่างกายได้ดียิ่งขึ้น ทุกอย่างสมดุล
แต่...
โนวารู้สึกไม่ถูกต้อง
'ไม่ใช่'
'ไม่ใช่อย่างนี้'
'มัน...'
โนวาขมวดคิ้ว
"มันไม่เหมาะกับฉัน..."
"ระบบ แสดงความคิดเห็น"
"ข้อมูล อารมณ์: ไม่สอดคล้อง ผลลัพธ์: ประสิทธิภาพ ลดลง"
เขากำหมัดแน่น "ใช่"
พลังงานสีเขียวอ่อนสลายไป "พลังนี้...ไม่เหมาะกับฉัน”
โนวาเดินออกจากลานฝึกสมาคมนักรบ ความรู้สึกอึดอัดจากพลังของเส้นทางพันธสัญญา ยังคงอยู่ เขามองไปรอบๆ เห็นทหาร 2 คน ยืนอยู่ไม่ไกล
เขารู้สึกว่าคนที่แอบตามเขามาตลอด เหมือนจะหายไปฝ่ายนึง ‘คงเป็คนของสมาคมพ่อค้างั้นสินะ...’
‘คงจะเลิกสนใจฉันแล้ว’ โนวาคิด
เขามองเห็นกลุ่มทหาร ที่คอยคุ้มครองเขาอยู่ไม่ห่าง ‘พวกเขายังคงตามทำหน้าที่ของพวกเขา... ’ โนวาถอนหายใจ
‘ต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางอื่น ๆ’ เขาคิดพลางนึกถึงโซเฟีย ที่บอกว่าสมาคมต่าง ๆ มีข้อมูลของแต่ละเส้นทาง
‘เส้นทางพันธสัญญา... ไม่เหมาะกับฉัน' เขานึกถึงตอนที่เขาปล่อยพลัง ‘ฉัน...ไม่ค่อยเหมาะเส้นทางพันธสัญญา’
เขาตัดสินใจ เดินไปที่ตึกของสมาคมนักวิจัย
‘ข้อมูลขั้นที่ 1 ของแต่ละเส้นทางจะถูกเปิดเป็สาธารณะ เพื่อประโยชน์ของทุกคน’
‘ต้องศึกษาหาข้อมูล วิเคราะห์ และทดลอง’
‘นี่น่าจะเป็สิ่งที่ฉันถนัด’
โนวาเดินมาถึงหน้าตึกสมาคมนักวิจัย มันเป็ตึกทรงสูง สร้างจากอิฐแดง ด้านหน้ามีรูปปั้นเทพีแห่งความรู้ที่ถือคบเพลิงอยู่
"ยิ่งใหญ่... สง่างาม..." เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากรูปปั้น
เขาเดินผ่านประตู เข้าไปในตึก
ภายในตึก มีนักวิจัยจำนวนมากเดินผ่านไปมา บ้างก็กำลังคุยกัน บ้างก็กำลังอ่านหนังสือ บ้างก็กำลังทำงาน ทุกคนดูจริงจังและมุ่งมั่น
บรรยากาศภายใน เงียบสงบ ต่างจากสมาคมนักรบที่มีเสียงดังตลอดเวลา
โนวาััได้ถึง "พลังแห่งความรู้" ที่แผ่ซ่านไปทั่ว
“ที่นี่…” เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นสารเคมี และ หนังสือเก่า อบอวล
"เหมือนกับห้องสมุดในโลกของฉัน"
เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์
“สวัสดีครับ ผมอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับ เส้นทางประกายแสง”
นักวิจัยหญิงเงยหน้าขึ้น "เส้นทางประกายแสงงั้นเหรอ? ขอเวลาสักครู่นะคะ”
เธอเปิดลิ้นชัก หยิบแผ่นพับออกมา แล้วยื่นให้โนวา
“ข้อมูลพื้นฐานครบถ้วน" เธอพูดด้วยน้ำเสียง เรียบ ๆ
“ขอบใจ” โนวารับแผ่นพับมา
“จริงสิ” โนวานึกขึ้นได้ "แล้วเส้นทางอื่น ๆ มีข้อมูลไหมครับ?"
“ขออภัยค่ะ ข้อมูลพวกนั้นไม่เป็สาธารณะ ต้องเข้าร่วมสมาคมกับเราเสียก่อน” นักวิจัยหญิงยิ้ม
“อ่า… เข้าใจแล้ว ขอบคุณครับ”
"ขอให้โชคดีนะ"
โนวาพลิกอ่านแผ่นพับ
ข้อมูลเบื้องต้น
เส้นทางประกายแสง : เส้นทางของ "ศักยภาพ ความรู้ และการเปลี่ยนแปลง"
จุดแข็ง : เรียนรู้เร็ว มีไหวพริบ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี มีความสามารถในการพัฒนาสูง
จุดอ่อน : อาจหลงในศักยภาพ หลงในความรู้ ขาดประสบการณ์
ความสามารถ : ปลุกพลังออกมาเป็แสงสีส้ม ใช้แสงในการวิเคราะห์ และต่อสู้ สามารถสะสมและควบคุมแสงสว่างได้
"ข้อมูลแบบละเอียด สามารถไปหาเพิ่มเติมได้ ที่ห้องสมุดกลาง ชั้น 2" โนวาพยักหน้า
เขาเดินไปที่บันได และขึ้นไปชั้น 2
ห้องสมุดกลาง กว้างขวาง มีขนาดใหญ่กว่าห้องสมุดของสมาคมนักรบ 2-3 เท่า เพดานสูงโปร่ง หน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ เรียงรายอยู่รอบห้อง แสงแดดสาดส่องเข้ามาสว่างไสว ชั้นหนังสือเรียงรายเต็มไปด้วยหนังสือมากมาย มีทั้งเล่มเก่าและเล่มใหม่ มีโต๊ะและเก้าอี้มากมาย กระจัดกระจายอยู่ทั่วห้อง
"เงียบสงบ... เหมาะแก่การเรียนรู้จริงๆ”
โนวามองนักวิจัยหลายคน นั่งอ่านหนังสือ จดบันทึก ค้นคว้าอย่างตั้งใจ
เขาสูดลมหายใจลึก ััได้ถึงกลิ่นกระดาษ และกลิ่นหมึก
"สงบ…สบาย"
เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ มองหาหนังสือที่เขาสนใจ สายตาของเขา ไปสะดุดกับ หญิงสาวคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่มุมห้อง
เธอสวมเสื้อโค้ทยาวสีขาวสะอาด ผมสีดำยาวประบ่า ถูกรวบไว้ กำลังอ่านหนังสือเล่มหนาอย่างตั้งใจ
เขามองเห็นหนังสือที่หญิงสาวกำลังอ่านอยู่
‘ตำนาน The Cube เล่ม 2’
‘เธอกำลังศึกษาเกี่ยวกับ The Cube งั้นเหรอ?’
โนวาเดินไปที่เคาน์เตอร์ "ผมมาขอใช้ห้องสมุด"
นักวิจัยหนุ่มเงยหน้าขึ้น มองโนวา
"ยินดีต้อนรับครับ"
เขาพยักหน้า "เชิญครับ"
“ขอบใจ” โนวายิ้มเล็กน้อย
โนวาเดินเข้าไปในห้องสมุด เขาเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ มองหาหนังสือที่เกี่ยวกับเส้นทางประกายแสง
เขาหยิบหนังสือออกมา 2 เล่ม
"เส้นทางประกายแสง ขั้นที่ 1"
"8 เส้นทางแห่งอารมณ์ แบบพื้นฐาน"
‘น่าจะพอสำหรับตอนนี้’
โนวาปิดหนังสือลง "เอาล่ะ…" เขามองไปรอบๆ ห้องสมุด นักวิจัยหลายคนกำลังอ่านหนังสือ จดบันทึก ค้นคว้า "ออกไปลองดีกว่า"
โนวาเดินออกมาจากห้องสมุด เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองทิวทัศน์ของเมืองนิวโฮป ผ่านกระจกใส แสงสว่างสาดส่องลงมาที่ตัวโนวา "อบอุ่น สบาย..."
เขามองลงไปที่ลานฝึกของสมาคมนักวิจัย
‘ลองอีกครั้ง…’
ลานฝึกกว้างขวาง พื้นดินเป็ทรายสีแดง ดูเงียบเหงา มีหุ่นไล่กา ไม้ และอุปกรณ์วางอยู่
“เงียบ ว่างเปล่า” โนวารู้สึกสบายใจที่ไม่มีคนอยู่
‘ที่นี่… คงไม่มีใครมารบกวนฉัน’
เขาเปิดประตูออก
"เอี๊ยด..." เสียงบานพับประตูดังขึ้น โนวาก้าวเท้าเข้าไปในลานฝึก
เขาปิดประตูลง “กึก”
โนวายืนอยู่กลางลาน
‘เส้นทางประกายแสง…’ เขาสูดลมหายใจลึก
‘ฉันต้องทำได้’ โนวาหลับตาลง
พยายามนึกถึงข้อมูลที่อ่านมา “ขั้นที่ 1 ประกายแสง"
'อารมณ์… ความอยากรู้อยากเห็น (Curiosity)'
'ปลดปล่อยพลังออกมาเป็แสงสีส้มชั่วขณะ เพิ่มความเร็ว และความคล่องตัว สามารถ "หลบหลีก" อันตรายได้...'
เขานึกถึงแสงสว่าง ความรู้ ความกระหาย ความอยากรู้อยากเห็น
‘ใช่แล้ว… ฉัน้าเรียนรู้ ฉัน้าที่จะเข้าใจทุกสิ่ง ฉัน้า…’
โนวารวบรวมสมาธิ
เขาพยายาม ปลุกพลัง
…แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‘ทำไม…?’
‘ทำไม…’
โนวาพยายามอีกครั้ง
“ประกายแสง…"
อีกครั้ง
"แสงสว่าง…"
เขารวบรวมสมาธิ
“ความรู้... ”
“ฉัน… ้า… เรียนรู้… ค้นหา…”
เขาเพ่งสมาธิไปที่พลังงาน
ล้มเหลว
ล้มเหลว
ล้มเหลว
“ทำไมฉันถึงทำไม่ได้...”
เหงื่อเริ่มไหล เขากัดฟันแน่น
“ต้องมีวิธี!”
“ต้องมีสิ…"
โนวาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทรายสีแดง
‘ใจเย็นๆ โนวาน’
เขาหลับตาลง
'สงบสติอารมณ์'
'ควบคุมลมหายใจ'
'คิดทบทวน'
'ฉันพลาดตรงไหน…’
'ข้อมูล? อารมณ์? วิธีการ?' เขาพยายามนึกย้อนทุกอย่างที่อ่านมา
เขาลองนึกถึง "ความรู้สึก" ตอนที่เขาปลุกเส้นทางพันธสัญญาได้
‘ตอนนั้นฉันรู้สึกยังไงนะ?’
เขาลุกขึ้นยืน
หลับตาลงอีกครั้ง
“ฉันต้องทำได้”
"ต้อง…"
"ทำให้สำเร็จ"
โนวาลืมทุกอย่าง ลืมความทรงจำ ลืมเื่ราว
‘สิ่งที่สำคัญที่สุด…คือตอนนี้’
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก
"ประกายแสง…!"
เขาพยายามอีกครั้ง
ครั้งที่ 4 ครั้งที่ 5 ครั้งที่ 6 ครั้งที่ 7 ครั้งที่ 8
…
"ไม่ยอมแพ้"
'ฉันต้อง…'
'ฉันต้องทำได้!'
"ประกายแสง...!"
ครั้งที่ 9 ครั้งที่ 10 ครั้งที่ 11
…
ในที่สุด...
ครั้งที่ 12
เขารู้สึกถึงพลังงานสีส้ม วาบขึ้นรอบตัว
"นี่มัน…?"
"ระบบแสดงความคิดเห็น”
“ข้อมูล อารมณ์: สอดคล้อง ผลลัพธ์: ประสิทธิภาพ สูง”
พลังงานไหลเวียนไปทั่วร่างกาย
“พลังของฉันอบอุ่น สว่าง’
โนวายิ้ม “ในที่สุด…!”
โนวาลืมตา มองมือของเขา เขารู้สึกถึงพลังที่คุกรุ่นอยู่ภายใน
โนวารู้สึกคุ้นเคยและถูกต้อง ต่างจากตอนใช้พลังเส้นทางพันธสัญญา
‘นี่แหละ…’
‘นี่แหละเส้นทางของฉัน’
โนวายืนอยู่กลางลานฝึก เขากำลังลองควบคุมพลัง "เส้นทางประกายแสง" ที่เขาพึ่งปลุกขึ้นมาได้ มือขวาของเขาปล่อยประกายแสงสีส้มออกมาเป็ระยะ "มันดูดีกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ…" เขาคิด
“ในที่สุด…ฉันก็ปลุกพลังได้แล้ว"
เขาทดลองใช้พลัง แสงสีส้มหุ้มรอบเท้า โนวารู้สึกได้ถึงความเร็วที่เพิ่มขึ้น เขาะโไปข้างหน้า พลิกตัวกลางอากาศ
"เบา เร็ว ควบคุมง่าย…นี่แหละพลังที่เหมาะกับฉัน" เขาพึมพำ
โนวากำลังสนุกกับการทดลองใช้พลัง "ดีกว่าเส้นทางพันธสัญญาเยอะเลยแฮะ"
"ครืด ครืด”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง โนวาชะงักฝีเท้าหันกลับไปมอง
ลูเซียน่าเดินเข้ามาในลานฝึก เธอสวมชุดนักวิจัยสีขาวสะอาด ดูเรียบง่าย
“มาตอนไหนกัน…?” โนวาถามอย่างแปลกใจ 'เราไม่รู้ตัวเลย'
"คุณ…" โนวามองไปที่ลูเซียน่า "คุณมายืนดูผมนานแล้วหรอ?"
ลูเซียน่าหยุดเดิน ยืนอยู่ห่างจากโนวา 3 เมตร
ผมสีเงินยาวของเธอถูกรวบหลวม ๆ ใบหน้าเรียว ดวงตาสีฟ้าอมเขียวจ้องมองโนวา
‘เธอ...’ โนวานิ่งไป รู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ‘ทำไมเธอถึง…’
หูแมวของเธอกระดิกเล็กน้อย ราวกับสัญชาตญาณของสัตว์ที่สนใจบางอย่าง
‘น่ารัก’ โนวาคิด ‘เธอดู…เหมือนแมวจริงๆ’
ลูเซียน่ายกมือขึ้นลูบหูตัวเอง “นอกจากจะปลุกพลังเส้นทางพันธสัญญาได้ นายยังปลุกพลังเส้นทางประกายแสงได้ด้วยหรอเนี่ย" เธอพึมพำกับตัวเอง "นายนี่น่าสนใจดีนะ”
โนวาขมวดคิ้ว ‘เธอรู้…ว่าฉันปลุกพลังได้ 2 เส้นทาง?’
“คุณ…รู้ได้ยังไง?”
ลูเซียน่ายักไหล่ “ความลับน่ะ” เธอพูดเสียงเรียบ
เธอจ้องมองโนวา “จริงสิ ฉันได้ยินมาว่านายรอดชีวิตจากอารากอสมาได้ เขาแข็งแกร่งมากรึเปล่า? เล่าให้ฟังหน่อยสิ” ลูเซียน่าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
โนวาลังเล เขาไม่แน่ใจว่าควรเล่าให้เธอฟังมากแค่ไหน
‘เธอแอบน่ากลัวนิดๆ…' เขาคิด ‘เธอ...เป็ใครกันแน่?'
“นาย…รู้อะไรมาบ้าง? เล่ามาเถอะ ฉันรอฟังอยู่"
"บอกฉันมาเถอะนะ” ลูเซียน่าส่งสายตาอ้อนวอน "ฉัน…สัญญาว่าจะไม่บอกใคร”
หูแมวของเธอกระดิก “ได้โปรด…"
โนวาถอนหายใจ ‘เธอนี่…'
เขาเล่าเหตุการณ์ ให้เธอฟังคร่าว ๆ
“…ตอนนั้นผม กำลังจะหนีออกจากป่าผมวิ่งมาจนเกือบถึงทางออก…"
“… อารากอสเขาก็พุ่งออกมาจากกลุ่มควัน…"
“… เปลวไฟสีดำรุนแรงมาก…”
“… พลังเส้นทางโลหิตอัคคี ขั้นที่ 4…”
“… ผมเกือบตาย…”
ลูเซียน่าทำหน้าตื่นเต้น "แล้ว?" หางแมวของเธอขยับไปมา
"ก็ โชคดีที่มีคนมาช่วย” โนวาเล่าต่อ
“… เขาคือผู้นำของสมาคมนักรบ อเล็กซ์… ”
“… เขาแข็งแกร่งมาก…”
“โห น่ากลัวจริงๆ” ลูเซียทำหน้าใ หางแมวของเธอตั้งขึ้น เหมือนแมวที่ใ
‘น่ารัก...’ โนวาคิด
หลังจากพูดคุยกันอยู่สักพัก ลูเซียก็พูดขึ้น “จะว่าไป ฉันรู้ชื่อนาย แต่นายยังไม่รู้จักชื่อฉันเลยนี่นะ” ลูเซียน่ามองโนวา “ฉันลูเซีย ยินดีที่ได้รู้จักนะ” เธอยื่นมือออกไป
"โนวาน… โนวาน แบคเวิร์ด” โนวาจับมือกับลูเซีย
“ฉันต้องไปแล้วล่ะ” ลูเซียน่ายิ้ม “ไว้เจอกันนะ โนวาน”
โนวาพยักหน้า
“คุณลูเซีย"
“ว่าไง?”
"คุณเป็ใคร…?” โนวาถาม "แล้วคุณรู้ชื่อผมได้ยังไง?"
ลูเซียยักไหล่ "ความลับ" เธอพูดเสียงเบาและหันหลังเดินออกจากไป
“ระบบ เธอเป็ใคร?” โนวาเรียกระบบ
“ระบบ สถานะ: ไม่สามารถตอบได้”
‘ไร้ประโยชน์...’ โนวาคิด
บทที่ 11 "การพบพานที่ไม่บังเอิญ"
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่าน ทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราว ค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1 บท จะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
733
