ฮองเฮาโค่นบัลลังก์

ตอนที่ 39 สุราแรง

                “อู่เหลียงเย่เชียวหรือ” ผู้เฒ่าฉีเอ่ยถามเมื่อได้กลิ่นสุราในจอก

                “ท่านผู้เฒ่าจมูกลึกซึ้งนัก ผู้น้อยนับถือ”

                “อู่เหลียงเย่เป็นสุราชั้นเลิศ มีกลิ่นหอมแรง รสหวานปนเปรี้ยว แม้นดื่มไปแล้วกลิ่นหอมหวนของอู่เหลียงเย่ก็จะติดปากมิรู้คลาย”

                “มาถึงเสฉวนไม่ลิ้มอู่เหลียงเย่จะนับว่ามาถึงหรือ”

                “อู่เหลียงเย่นี่เป็นสุราราคาแพง เพียงหนึ่งจอกก็ซื้อข้าวสารได้หลายโต่ว มิทราบว่าคุณชายทำมาค้าขายได้กำไรมาประการใด ถึงชวนข้าร่ำสุราราคาแพงเช่นนี้ทั้งที่ไม่รู้จักกัน”

                “ผู้น้อยมาจากไคฟง  เดินทางไกลมาหลายวันโดดเดี่ยวนัก เห็นท่านผู้เฒ่าก็รู้สึกดั่งเห็นญาติผู้ใหญ่ จึงอยากรบกวนท่านผู้เฒ่ามากินดื่มคลายหนาวด้วยกัน มิมีอะไรมากกว่านั้นเลย”

                “จากไคฟงเชียวหรือ ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง”

                “....ก็ดีอยู่ อ้อ นี่เป็ดย่างมาแล้ว ท่านผู้เฒ่าลองชิมดูก่อน ผู้น้อยคีบลงไปวางไว้บนชามให้ท่านผู้เฒ่าแล้ว”

                ผู้เฒ่าฉียิ้ม นานๆ ทีเขาถูกคนแปลกหน้าเอาใจเยี่ยงนี้ มือคีบอาหารชั้นดีของโรงเตี้ยมเข้าปากตนเองอย่างอย่างมีความสุข รสชาติของเนื้อเป็ดย่างก็กำซาบในปากเขาในทันใด ทั้งรสสัมผัสและกลิ่นของเนื้อเป็ดที่หมักเครื่องเทศเข้าเนื้อ เมื่อพบกับกลิ่นหอมที่ยังติดลิ้นของอู่เหลียงเย่ก็ยิ่งทำให้รสชาติของอาหารมื้อนี้อร่อยล้ำยิ่งขึ้น

อู่เหลียงเย่ต้องดื่มด่ำกับเป็ดย่างของที่นี่เท่านั้น...เรื่องนี้คนเสฉวนรู้ดี

ผู้เฒ่าฉีจำไม่ได้แล้วว่าเขาได้กินเป็ดย่างของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เมื่อครั้งสุดท้ายมานานเท่าใด มันนานหลายปีเหลือเกิน

“ได้ยินข่าวว่าปีที่แล้วในจงหยวนเกิดภัยแล้ง”

“มิใช่ภัยแล้งดอกท่านผู้เฒ่า ข้าราชการมิเอาใจใส่ไร่นา ไม่ขุดลอกคูคลอง เช่นนี้จะทำไร่ไถนาได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยอย่างไร”

“...”

“จะแล้งได้อย่างไร พอฤดูวสันต์น้ำก็ท่วม ไร่นาก็ถูกทำลาย พอเข้าฤดูเหมันต์อาณาประชาราษฎร์ก็หนาวเหน็บ พ่อแม่ต้องเอาลูกตัวเองมากิน เป็นที่เวทนานัก”

“แล้วท่านมาที่นี่เพราะหนีภัยอดอยากงั้นหรือ”

“ในจงหยวนขโมยชุกชุมนัก แต่ละวันข้าต้องนอนสะดุ้งด้วยกลัวผู้ร้ายมาเอาทรัพย์สมบัติข้า  ข้าได้ยินว่าหยวินหนานนี้เป็นสวรรค์บนดินจึงได้มาหาลู่ทางอยู่อาศัยอยู่ที่นี่”

“แล้วที่นอกด่านตอนนี้เป็นอย่างไร?”

“...” เขาเงียบ

“เป็นอย่างไรเล่า ท่านเล่าให้ข้าฟังทีเถิด”            

“ข้าเกรงว่า..”

“กลัวอันใด ที่นี่มีผิงซีอ๋องเป็นดุจฮ่องเต้ มิเห็นต้องกลัวสิ่งใด” ผู้เฒ่าฉียิ่งอยากรู้อยากเห็นยิ่งกว่าเดิม “หากเจ้าว่าจะมีเรื่องแพร่งพราย ก็กระซิบเบาๆ ให้ข้าได้ยินแต่เพียงผู้เดียวเถิด”

ผางเยว่เป็นแต่ทหาร มิได้ถนัดเรื่องเล่นละครตบตา รอยยิ้มกริ่มจึงเปื้อนเต็มใบหน้าหล่อเหลาเขาอย่างเห็นได้ชัด เป็นอย่างที่คนรักเขาบอกนางเอาไว้หมดทุกอย่าง โชคดีเหลือเกินที่ผู้เฒ่าฉีตาบอดนี้ยังมีชีวิตอยู่ หาไม่แล้วเขาก็ต้องไปปล่อยข่าวลือกับนักเล่านิทานผู้อื่นซึ่งเขาก็ไม่รู้นิสัยใจคอเขาและการเข้าหา

ผางเยว่เล่าเรื่องราวต่างๆ ตามที่เสวียนฮวากำชับไว้กับเขา ใส่ไฟฮ่องเต้อย่างเผ็ดร้อน พูดถึงความชั่วช้าของหวังฮุ่ยทุกสิ่งอย่าง  ที่สำคัญที่สุดที่ไม่ลืมพูดก็คือ...หวังฮุ่ยโลภอยากได้เสฉวนและหยวินหนานให้อยู่ในอำนาจเบ็ดเสร็จของตน วางแผนจะใส่ร้ายผิงซีอ๋องว่าจะเป็นขบถต่อต้าเฉิง

ชาวบ้านสนใจที่ไหนเล่าว่าใครจะเป็นฮ่องเต้ สนใจแต่ว่าวันนี้ตนเองกินอิ่มหลับสบายดีหรือไม่ มณฑลหยวินหนาน-เสฉวน แต่ไหนแต่ไรก็เป็นปกติ ผิงซีอ๋องไม่เคยที่จะรีดนาทาเร้นราษฎร ใส่ใจในการเพาะปลูก โจรผู้ร้ายก็ไม่มีด้วยอาญาเด็ดขาดนัก 

แค่ข่าวว่า ผิงซีอ๋องจะถูกถอด หยวินหนานกับเสฉวนก็จะถูกเอากลับไปคืนสู่ต้าเฉิง เรื่องแค่นี้คนทั้งสองมณฑลก็สะดุ้งราวกับแผ่นฟ้าจะถล่มลงมาแล้ว  

ยิ่งอาหารรสอร่อยเท่าใด สุราถูกปากเท่าไหร่ ความรู้สึกของผู้เฒ่าฉีก็พลุ่งพล่านขึ้นไปตามนั้นด้วย  ความจริงแล้วประชาราษฎร์ทั้งแผ่นดินตอนนี้ไม่มีใครพอใจราชสำนักต้าเฉิงกันทั้งสิ้น แต่เมื่อผางเยว่ได้เอ่ยในสิ่งที่เสวียนฮวาสั่งให้เขาเล่าแล้ว…

...ไฟแห่งความชิงชัง ผสมกับความหวาดกลัวที่จะต้องไปอยู่ใต้การปกครองที่ฟอนเฟะของอิงจงฮ่องเต้ ก็ทำให้จินตนาการของผู้เฒ่าฉีบรรเจิดขึ้นมาทันใด

                เสวียนฮวายังคงเขียนหนังสืออยู่ตลอดเวลา นางมีเวลาน้อยกว่าน้อยนัก นางบอกตัวเองว่านางไม่สามารถนั่งเฉยๆ แล้วหวังให้ท่านพ่อจะปฏิบัติกับนางอย่างที่ต้องการได้ 

                ท่านพ่อมีใจภักดีต่อต้าเฉิงยิ่งนัก หากราชสำนักส่งยาพิษมาให้ท่านพ่อดื่ม เกรงว่าท่านพ่อจะรีบยกขึ้นมากรอกปากตามบัญชาขององค์ฮ่องเต้

                โชคดีเหลือเกินที่หวังฮุ่นมันระแวงท่านพ่อ หากคนชั่วอย่างมันรู้ว่าผิงซีอ๋องเป็นคนอย่างไร ขี้คร้านจะส่งโลงศพมาให้ท่านพ่อเป็นของพระราชทาน

                ยิ่งคิดเท่าใดก็ยิ่งเกิดโทสะ หญิงสาวเปลี่ยนเพลิงโทสะนั้นกลายเป็นตัวอักษร มือตวัดเขียนอย่างไหลลื่นถ่ายทอดจินตนาการลงมาสู่กระดาษดุจสายน้ำหลากไหล 

                “กราบทูลฮองเฮา...”

                เสวียนฮวามองเขม็ง

                “ข้าน้อยสมควรตาย” ทหารผู้นั้นล่ะล่ำละลัก “เรียนท่านหญิง ผางเยว่มาขอเข้าพบขอรับ”

                “เข้ามา” 

                หญิงสาววางพู่กันลง พลางคิดถึงระเบียบการเข้าพบอันแสนมีพิธีรีตอง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันหากเขาอยากจะทำอะไรกับนางก็ย่อมได้ทั้งนั้น แต่มายามนี้ จะเข้ามาเจอก็ยังต้องขออนุญาตก่อน 

                ร่างใหญ่โตกำยำของเขาเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

                “ท่านหญิงบอกเขาแล้วหรือ?”

                เสวียนฮวาประหลาดใจ

                “เรื่อง...ฮองเฮา”

                “ข้ามิรู้จะปิดไปทำไม ข้าบอกไปหมดแล้ว”  

                เขายิ้ม “ผู้เฒ่าฉียังมีชีวิตอยู่ และข้าก็ทำตามที่ท่านหญิงบัญชาทุกประการ”

                “ขอบใจเจ้ามาก” แล้วก็พลันสังเกตได้ว่าใบหน้าของเขาแดงก่ำยิ่งนัก “นี่เจ้าดื่มสุราไปมากเลยใช่ไหม”

                “หามิได้ เพียงเกือบหนึ่งไหเท่านั้น”

                เสวียนฮวาย่นจมูก อู่เหลียงเย่ขึ้นชื่อว่าเป็นสุราที่แรงยิ่งนัก คนทั่วไปดื่มไม่กี่จอกก็เมาแล้ว นี่เขาเล่นดื่มไปเกือบหนึ่งไห 

                ชายหนุ่มยังคงส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้นาง หน้าหล่อเหลาของเขายามนี้มีสีแดงไปทั้งใบหน้า ดวงตาหยาดเยิ้มอย่างมีเลศนัย 

                เสวียนฮวาส่งสายตาค้อนให้เขาอย่างหมั่นไส้ ทำท่าบืนปาก แค่นลมออกจมูกเฮือกใหญ่ 

                “เจ้าออกไปได้แล้ว”

                ผางเยว่เลิกคิ้วขึ้นอย่างจำยอม คารวะนางแล้วก็ลุกขึ้นพาตัวออกไป 

                “ข้าจะหลับสักครู่หนึ่ง ปิดประตูไว้อย่าให้ใครรบกวนข้า” หญิงสาวบัญชาทหารที่เฝ้าอยู่หน้าเรือน

                เมื่อประตูปิดสนิท ในเรือนชั่วคราวก็ตัดขาดจากโลกภายนอก เพราะหน้าต่างทุกบานถูกปิดเอาไว้ตั้งแต่แรกเพื่อกันลมหนาว 

                หญิงสาวบัดนี้ก็หน้าแดงก่ำ ขบกลีบปากตนเองด้วยความรู้สึกวาบหวิว นางค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของตนเองออกทีละชิ้น จนผิวขาวเนียนทั้งเรือนร่างของนางได้ออกมาสัมผัสลมเย็นแห่งเหมันตฤดู

                ไม่กี่อึดใจ ร่างใหญ่ก็หย่อนตัวลงจากเพดาน

                เสวียนฮวาแสร้งทำไม่เห็น พาร่างเปลือยของตัวเองเดินนวยนาดไปที่เตียงนอน ความร้อนรุ่มของไฟสวาทเผาผลาญอยู่ภายในกายนาง ตลอดหลายวันที่หนีออกจากไคฟงจนกระทั่งมาถึงฮั่นจงนั้น นางถูกชายคนรักเสพอยู่ทุกวัน วันละหลายครั้งหลายหนจนนางแทบจะสำลักความหื่นกระหายของเขาที่ฉีดซ่านเข้ามา 

                ตอนนี้เป็นนางเองต่างหาก ที่เสพติดรสสวาทเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

                หญิงสาวเอาร่างเปลือยของตนเองไปวางไว้ที่ขอบเตียง นางนั่งเอาแขนทั้งคู่ค้ำบนฟูกไว้ด้านหลัง แอ่นทรวงอกขนาดใหญ่ที่มีปลายถันสีแดงชาดแต้มไว้ที่ปลายเต้าอร่ามทั้งสองข้างให้เขาดูอย่างเต็มครรลองสายตา

                มิใช่เท่านั้น ขาของนางทั้งสองข้างก็แหวกออกกว้าง เสมือนหนึ่งจะอวดสัดส่วนความเป็นหญิงที่ตนมีทุกอย่างให้เขาได้ชื่นชมอย่างเต็มที่ 

                ร่างใหญ่กำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาก็เปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้านาง ผิวกายที่ขาวเนียนทว่าบึกบึนของเขาก็เป็นสีแดงก่ำทั้งด้วยฤทธิ์สุราและราคะ 

                นางยิ้มร่านเชิญชวน คนทั้งสองต่างก็จ้องดูกันและกันตาไม่กระพริบ

                เขาเดินเข้ามาหานาง หญิงสาวผู้โยนยศศักดิ์ทิ้งออกไปพร้อมกับอาภรณ์ที่ถอดออก ทำท่ายั่วยวนให้กับชายคนรักอย่างไม่อายราวกับนางคณิกาชั้นต่ำ  

                เพราะเสวียนฮวาสำนึกอยู่เสมอ ว่าเมื่อไร้อาภรณ์ติดกายยามอยู่ต่อหน้าชายผู้นี้ นางหาใช่นายหญิงเขาไม่ 

                แต่นางต่างหากเล่า....ที่เป็นทาสสวาทของเขาไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย