เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (มีอีบุ๊คแล้ว-จบ) - 15-1 口是心非 ปากอย่างใจอย่าง

เทพอู่เฉินมีภาระหน้าที่มากมายบนเทวโลกทั้งเรื่องการปรองดองของเหล่าเทพและปีศาจ ทั้งการรักษาสมดุลของสายน้ำในทิศอุดรด้วยเหตุว่าสายน้ำทุกแห่งหนบนเทวโลกชั้นน้ำมีอิทธิพลต่อเทวโลกชั้นอื่น ๆ และโลกมนุษย์ด้วยเช่นกันภาระหน้าที่เหล่านี้จึงเป็นงานสำคัญของเทพฝั่งสายน้ำ

ปัจจุบันก็มีเทพอู่เฉินใต้เท้าจีกง ผู้ปักหลักในภพภูมิแห่งน้ำ

“เหล่าเทพถือกำเนิดพร้อมภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงต่อให้ผู้นั้นถูกปลดจากการเป็นเทพ ทว่าพลังของเทพโชคชะตาของการเป็นเทพยังส่งผลต่อเทวโลก รวมถึงโลกมนุษย์...”

เทพอารักขาในเรือนบิดามังกรบอกเล่าเรื่องราวมากมายของเทพปีศาจผู้ถือกำเนิดจากมังกรแห่งสายน้ำและปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลังแห่งเพลิงอัคคี

หลังจากการจับกุมตัวนางเฟยอี๋ครานั้นเทพมังกรผู้ซึ่งอายุน้อยที่สุดถูกปลดจากภาระหน้าที่ของเทพทุกอย่าง พร้อมคำสั่งให้ย้ายมาพำนักอาศัยเรือนมังกรในเทวโลกชั้นดินโดยไม่ต้องทำอะไร จะมีสารมาจากราชาแห่งสวรรค์เพื่อวานขอให้ท่านเป็นธุระช่วยเหลือบ้างก็นาน ๆ ครั้ง ท่านยังคงถูกเรียกว่าเป็น ‘บิดามังกร’ ด้วยความที่เหล่าเทพมังกรไม่มีผู้ใดมีบุตรนอกเสียจากท่านฮ่าวหรานพวกเขาล้วนจุติขึ้นมาจากลูกแก้วแห่งราชาสวรรค์ตามวาระแห่งเทพ

บริเวณระเบียงทางเดินของเรือนไม้สีแดงอาเป้ยยังคงตั้งใจฟัง ขณะมองผ่านไปทางบิดาและบุตรชายด้านนอกลานกว้างซึ่งยังไม่เลิกรากับการฝึกฝนทั้งร่างกายและจิตใจบิดามังกรนำของวิเศษหลายอย่างจากเทวโลกมาฝึกฝนบุตรชาย นางเห็นว่ามีลูกบอลหน้าตาประหลาดที่วิ่งไล่ตามเทพได้สัตว์วิเศษแห่งเมืองเทพอย่างปักษาตระกูลไฟ เทพหลิ่งฟางผู้มีอีกร่างเป็นม้าน้ำยังแวะเวียนมาประลองฝีมือกับเทพอู่เฉินในบ่อน้ำมรกต

“เทพส่วนใหญ่มิได้ถือกำเนิดจากครรภ์มารดาตามธรรมเนียมแล้วเหล่าเทพเราไม่เสพสังวาส ไม่มีความสัมพันธ์ฉันหนุ่มสาวมีเพียงมิตรภาพ มิตรสหายเหล่าเทพทั้งหลายล้วนถือกำเนิดมาจากพลังลูกแก้วแห่งชีวิตของราชาสวรรค์ มีบ้างที่อาจเป็นดวงวิญญาณผู้สำเร็จเป็นเทพเซียนขึ้นมาอาศัยบนเทวโลก”

“อ้อ ข้าเข้าใจแล้วล่ะอย่างเช่นพวกท่าน อย่างเช่นเทพสตรีในเรือนเทพฟางเหนียง” อาเป้ยเออออตามนางคงไม่กล้ากล่าวถึงบุตรชายของใต้เท้าจีกง พวกเขาเองก็ไม่ได้พูดให้นางฟัง

เหล่าเทพไม่ชื่นชอบการนินทาอีกด้วยการพูดถึงบุคคลที่สามในทางไม่ดีพวกเขาไม่ทำ นิสัยสอดรู้สอดเห็นเยี่ยงนางก็ไม่มีผู้ใดทำ

สองบุรุษเทพในฝั่งตรงกันข้ามนางสวมอาภรณ์สีขาวปักด้วยลวดลายมังกรผงาดกรงเล็บบนท้องนภาถึงแม้ว่าจะเป็นบุรุษเทพชั้นผู้น้อยก็ยังมีภาระหน้าที่มิใช่เพียงอำนวยความสะดวกให้เทพฮ่าวหรานอย่างเดียวเท่านั้น

รุ่งอรุณนี้เทพอารักขานำอาภรณ์สีขาวมาให้นางจึงแอบตามไปดูด้านหลังเรือนเทพมังกร เห็นว่าเหล่าเทพคอยช่วยเหลือการงานเล็ก ๆ น้อยๆ ในเรือน ส่งสารถึงราชาแห่งสวรรค์และเรือนใหญ่ของเทพมังกรในเทวโลกชั้นฟ้า

ไม่ต่างจากผู้สอดแนมในคราบผู้ช่วยเหลือรับใช้อาเป้ยเห็นท่านฮ่าวหรานไปไหนมาไหน ทำอะไรด้วยตัวท่านเองไม่รบกวนใครด้วยซ้ำนางคงไม่กล้าพูดออกไป

“ครานั้น...เทพอู่เฉินถือกำเนิดจากครรภ์ของนางเฟยอี๋ เกาะอันไกลโพ้นจมหายลงไปในทะเลพื้นแผ่นดินกลับกลายเป็นผืนน้ำ ประชากรบนโลกมนุษย์ล้มตายไปเป็นจำนวนมากถึงแม้ว่านางจะคลอดบุตรชายในนทีอันธการ ในนรกภูมิชั้นลึกที่สุด”

“ท่านกำลังจะบอกกับข้าว่าสภาวะทางอารมณ์ของเทพอู่เฉินเป็นเรื่องสำคัญ”

“สำคัญยิ่งแม่นาง เจ้าสังเกตไหมเล่าว่าท่านเงียบสงบและสุขุมท่านพยายามควบคุมสติสัมปชัญญะเพื่อควบคุมพลัง ควบคุมการเปลี่ยนแปลงของทุกสรรพสิ่งเทพอู่เฉินเป็นเทพผู้มีสติปัญญาดี ทั้งทักษะการใช้เวทเซียนการควบคุมอารมณ์ก็เป็นเลิศ”

สายตาหลายคู่เต็มเปี่ยมด้วยความเคารพชื่นชมข้ารับใช้ในเรือนยังแอบเฝ้ามองการฝึกวิชาของเทพอู่เฉินหลังจากที่ท่านสูญเสียมันไปชั่วขณะหนึ่งเพราะนาง

เทพชั้นผู้น้อยยังเล่าอีกด้วยว่าเทพอู่เฉินเคยได้ขึ้นไปอาศัยอยู่บนเทวโลกชั้นฟ้าชั้นดินกับเทพเซียนอาวุโสท่านหนึ่งผู้ได้ฝึกสอนเหล่าเทพมากมาย บัดนี้ก็ยังไม่นับว่าสอบตกในบททดสอบของเทพเหมือนผู้เป็นบิดาอย่างฮ่าวหรานซึ่งพ่ายแพ้ราบคาบให้กับปีศาจสาวงามในร่างจำแลง

“แม่นางควรวางตัวให้เหมาะสมเป็นไปได้ ก็อย่าให้เทพอู่เฉินต้องเป็นกังวลเพราะเจ้า”

อาเป้ยถอนหายใจออกมา “เฮ้อ...ข้าอยู่ของข้าดี ๆ กลายเป็นข้าดันถูกเหล่าเทพอบรมสั่งสอนเสียได้”

ใครมาเข้มงวดกับนางคงต้องบ่นในเมื่อตัวนางกับเจ้าอสูรช่างเกียจคร้าน กิน ๆ นอน ๆเดินไปเดินมาในห้องทำตัวเปล่าประโยชน์บ้างลุกขึ้นมาเย็บผ้าหน้าตาประหลาดให้เทพอู่เฉินนางไม่ได้ทำเรื่องอันใดเป็นชิ้นเป็นอันเพราะนางไม่รู้จะทำอะไร แถมเรือนแห่งเทพมังกรนี้เงียบสงบไร้การพูดจา สตรีในเรือนเพียงสองก็ปิดวาจาไม่พูดกับผู้ใด

วันก่อนนางเดินสวนกับสตรีเทพผู้หนึ่งไม่ทักทายนางถลึงตามองอสูรอัคคีด้วยสายตาไม่เป็นมิตร มองอย่างเคียดแค้นทั้งที่ปกติแล้วพวกเขายิ้มแย้มแจ่มใส มีความคิดอันบริสุทธิ์เยี่ยงเทพสวรรค์

คงเป็นจริงดังว่า...

เหล่าเทพในเวลานี้ไม่พึงพอใจปีศาจและอสูรเป็นอย่างมากเมื่ออีกฝ่ายมาหาเรื่องระรานอยู่เป็นนิจ ความบาดหมางในครานี้ยิ่งใหญ่ เกินความคาดคิดของอาเป้ยผู้ไม่ได้รู้เรื่องราวนางขึ้นมาจุติบนเทวโลกผิดเวลา

เมื่อบุรุษเทพขอตัวไปจัดการงานของตนเรื่องดูแลความสะอาดของเรือนบิดามังกร นางค่อยเดินเลี่ยงออกไปกับเจ้าเหลียนเหลียน หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่เพื่อคอยสังเกตการณ์

อาเป้ยกำลังสงสัยว่า...ท่านฮ่าวหรานเคยมีความรักต่อนางเฟยอี๋หรือไม่?

“ครั้งหนึ่งข้าถูกพิษจากแมงมุมท่านแม่ของเจ้า... สลายพิษเหล่านั้นจากผิวกายของข้าด้วยมือเพียงข้างเดียว”

‘รักต้องห้ามของเทพและปีศาจ! สายตาของข้ามองไม่ผิดไปแน่ ๆ ล่ะ’

นางคิดเรื่องนี้มาหลายวัน โดยที่นางเองก็ไม่เข้าใจว่าด้วยอันเหตุใดนางจึงชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น!

“อาเป้ย...”