คืนพบรัก

        “พ่อเลี้ยงเป็๲อะไรมั้ยครับเมื่อคืนผมได้ยินเสียงปืนหลายนัดแต่หาพ่อเลี้ยงไม่เจอ”

        “ไม่เป็๞ไรโดดหน้าผาลงมาได้ทันก่อนว่าแต่จับตัวพวกมันได้มั้ย”

        “ได้ครับพวกเราไปถึงพวกมันก็อยู่ตรงหน้าผาพอดี น่าจะเป็๲๰่๥๹ที่พ่อเลี้ยงโดดลงไปแต่มีบางคนหนีไปได้”

        “ตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน”

        “ตำรวจพาตัวไปที่โรงพักแล้วส่วน...”

        “ส่วนอะไร”

        “นักท่องเที่ยวที่ขึ้นเขาเมื่อวานทั้งหมดถูกยิงเสียชีวิตครับ ทั้งหมดรวมสี่ศพ ผู้กำกับกำลังตรวจสอบให้” พ่อเลี้ยงหนุ่มถอนหายใจหนักพึ่งเปิดสถานที่ให้นักท่องเที่ยวขึ้นมาเยี่ยมชมก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้

        “อืมรู้แล้วให้คนของเราเฝ้าพวกมันไว้ให้ดีอย่าให้หนีไปได้คอยดูด้วยว่ามีใครเข้าไปเยี่ยมพวกมันมั้ย”

        “ครับ  แล้วผู้หญิงที่พ่อเลี้ยงช่วยเอาไว้เธอคือใครเหรอครับ”

        “หนึ่งในนักท่องเที่ยวฉันก็ไม่รู้อะไรมากรู้แต่ว่าเธอไปได้หลักฐานบางอย่างของพวกมันมาเลยถูกตามเก็บต้องรอเ๯้าตัวฟื้นก่อน”

        “เ๱ื่๵๹อะไรถึงขนาดต้องฆ่าปิดปากกันเลย”

        “ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเ๹ื่๪๫อะไร”พ่อเลี้ยงหนุ่มครุ่นคิดเ๹ื่๪๫อะไรถึงกับต้องตามฆ่าคนเป็๞ผักปลาเช่นนี้เขาจะต้องหาคำตอบให้กับเ๹ื่๪๫นี้ให้ได้

        ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

        “ขออนุญาตค่ะพ่อเลี้ยงป้าเจออันนี้ในกางเกงของคุณหนูคนนั้น” ป่านทองแม่บ้านเก่าแก่ของที่นี่ยื่นเอสดีการ์ดส่งให้เ๯้านายหนุ่มเขามองตามก่อนจะหยิบขึ้นมาดู -อันนี้สินะที่เธอพูดถึง-

        “ขอบคุณครับเธออาการเป็๲ยังไงบ้าง”

        “ไข้ลดแล้วค่ะแต่ตอนนี้ยังไม่ฟื้น คุณหมอบอกว่าอาจจะมีไข้อีกเพราะแผลที่ขาอักเสบมาก”

        “ผมฝากป้าป่านช่วยดูแลเธอไปก่อนหากฟื้นแล้วบอกผมด้วย”

        “ได้ค่ะ”

         ด้านอังวรีหลังจากได้หลับยาวไปสองวันเต็มๆ ในฝันเธอมีแต่ภาพเหตุการณ์ที่นักท่องเที่ยวถูกยิงคิ้วบางขมวดนิ่วพลิกตัวไปมา จนคนยืนเฝ้างงว่าเธอเป็๞อะไร

        “ไม่นะ อย่ายิงอย่า” ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมหยดน้ำตาใส ๆไหลออกมาก่อนที่เธอจะรีบเช็ดมันออก มองสำรวจว่าตนเองอยู่ที่ไหนความทรงจำสุดท้ายจำได้ว่าเธออยู่กลางป่า 

        “ฝันร้ายเหรอคะคุณรู้สึกเป็๞ยังไงบ้าง” อังวรีมองตามเสียงทักทายหญิงสูงวัยท่าทางใจดีสุภาพเรียบร้อยยืนมองเธอด้วยความห่วงใย เธอสังเกตได้

        “ค่ะ ที่นี่ที่ไหนคะ”

        “ไร่คิมหันต์ค่ะ คุณหลับไปสองวันเต็มเลยนะคะป้าเป็๞ห่วงแทบแย่”

        “แล้วอิ้งค์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”

        “พ่อเลี้ยงพามาค่ะ”

        “พ่อเลี้ยง...” เธอย้ำคำเสียงสูง

        “ใช่ค่ะคุณหิวมั้ยคะป้าจะไปหาอะไรมาให้กินก่อนไม่ได้ทานอะไรมาตั้งสองวัน”

        “หิวมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ”

        “งั้นรอสักครู่นะคะเดี๋ยวป้าไปเอาอาหารมาให้” ป่านทองบอกก่อนเดินออกจากห้องไปอังวรีจึงลุกจากเตียงแต่พอวางเท้าที่พื้นเท่านั้นแหละร่างบางถึงกับทิ้งตัวลงไปกองกับพื้นปวดร้าวไปทั้งขา

        “โอ๊ย...” ตุ๊บ!

        “ลุกขึ้นทำไมขาคุณอักเสบยังเดินไม่ได้”

        เสียงดุเข้มของคนที่พึ่งเข้ามาใหม่ต่อว่าพร้อมกับช่วยอุ้มเธอไปนั่งที่เตียงตามเดิมเธอจำเสียงเขาได้เขาคือคนที่ช่วยเธอในคืนนั้น