ณ ลานประลองมณฑลหลวง ใจกลางเมืองหลวง
เช้าวันงาน แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนปะรำพิธีที่ประดับประดาด้วยธงทิวหลากสี บรรยากาศของเมืองหลวงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกดดัน ถนนทุกสายมุ่งตรงสู่ลานประลองหินชนวนขนาดมหึมาที่รายล้อมด้วยอัฒจันทร์ไม้ขนาดใหญ่ซึ่งบรรจุคนได้นับหมื่น ขุนนางระดับสูงและผู้าุโจากสำนักต่างๆ ต่างจับจองพื้นที่บนที่นั่งชั้นเลิศ เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ถึง "ตัวเต็ง" ในปีนี้ดังอื้ออึงไปหมด ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของสบู่โอสถจากมณฑลหลินที่กลายเป็แฟชั่นของชนชั้นสูงในงานนี้ไปโดยปริยาย
ที่พักนักยุทธ์ถูกแบ่งเป็สัดส่วนตามอิทธิพลของแต่ละสำนัก และนี่คือเหล่าเยาวชนที่จะกลายเป็หมากสำคัญในกระดานนี้:
เจี้ยนอู๋เซิน (สำนักกระบี่์)
อายุ: 17 ปี | ระดับวรยุทธ์: ก่อเกิดแก่นปราณ ขั้นที่ 3
ลักษณะ: เขานั่งหลับตาพริ้มอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางศิษย์ร่วมสำนักที่ยืนล้อมรอบประดุจองครักษ์ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับรูปสลักหิน ความโดดเด่นของเขาคือ "กระบี่ไม้" ที่วางอยู่บนตัก พลังปราณรวมตัวเป็แก่นที่มั่นคงจนไม่มีพลังรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย แสดงถึงการควบคุมระดับสุดยอด
หยวนซื่อเจี๋ย (ตระกูลทหารหยวน)
อายุ: 17 ปี | ระดับวรยุทธ์: ก่อเกิดแก่นปราณ ขั้นที่ 2
ลักษณะ: ร่างกายกำยำ สูงใหญ่เกินวัย สวมชุดเกราะอ่อนสีชาดขลิบทองของกองทัพ แววตาเต็มไปด้วยความกระหายชัยชนะ พลังปราณแผ่ออกมาเป็คลื่นความร้อนจางๆ รอบกาย แรงกดดันหนักหน่วงจนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นไม่กล้าสบตา
กู่เสวี่ยเหมย (ตระกูลกู้ / สำนักเบญจหมื่นลักษณ์)
อายุ: 16 ปี | ระดับวรยุทธ์: ก่อเกิดแก่นปราณ ขั้นที่ 1
ลักษณะ: สตรีผู้เลอโฉมแต่นั่งคลี่พัดขนนกด้วยความเ็า พลังปราณของนางเบาบางแต่เฉียบคม ราวกับเส้นด้ายที่มองไม่เห็นซึ่งพร้อมจะพันธนาการคู่ต่อสู้
ในมุมหนึ่งของที่พักมณฑลหลิน หลินชิวเซียน ในวัย 15 ปี ยืนเช็กความเรียบร้อยของกระบี่คู่กาย แม้ระดับวรยุทธ์ของเธอจะยังอยู่ที่ "ก่อเกิดแก่นปราณ ขั้นที่ 2" ไม่เปลี่ยนแปลงมานับปี จนศิษย์ร่วมสำนักบางคนแอบนินทาว่าเธอถึงจุดตัน แต่ทว่า... ความเข้าใจในกระบวนท่าและแก่นของกระบี่ของเธอกลับรุดหน้าไปไกลเกินกว่าที่ระดับลมปราณจะนิยามได้ บรรยากาศรอบกายของนางในยามนี้เย็นเยือกและสงบนิ่งดุจสายน้ำฤดูหนาวที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็น้ำแข็งอันแหลมคมได้ทุกเมื่อ
บรรยากาศในงานประลองคึกคักไปด้วยผู้คน แต่ความกดดันที่แท้จริงกลับกระจุกตัวอยู่ในเขตที่พักนักยุทธ์ เหล่าเยาวชนผู้มีระดับวรยุทธ์สูงส่งต่างแสดงรัศมีพลังของตนออกมาเพื่อข่มขวัญคู่ต่อสู้ มีเพียงมุมหนึ่งที่ดูสงบนิ่งอย่างประหลาด...
อวิ๋น ในวัย 13 ปี ยืนเช็กสายรัดข้อมือของเขาด้วยความใจเย็น รูปร่างของเขาในตอนนี้ไม่ได้ผอมบางเหมือนเด็กขาดสารอาหารอีกต่อไป แต่กลับดูสมส่วนและกำยำในแบบนักกีฬาที่ผ่านการฝึกพื้นฐานมาอย่างถูกวิธี ทุกครั้งที่เขาขยับกาย กล้ามเนื้อที่อัดแน่นจะเคลื่อนไหวสอดประสานกันอย่างมีประสิทธิภาพ แววตาของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือความรู้สึกด้อยค่าเื่จุดตันเถียนที่เคยเป็ปมด้อยในอดีต
"ไม่ได้เจอกันหนึ่งปี... เ้ารุดหน้าขึ้นมากนะคุณหนูหลิน"
หลินชิวเซียนหันมาตามเสียงเรียก นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยที่เห็นเด็กชายตรงหน้ายังคงเรียกนางว่า "คุณหนูหลิน" ตามเดิม ทว่าน้ำเสียงและแววตานั้นกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันปราศจากความยำเกรงแบบข้าทาส แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความนับถือในฐานะ "นักสู้ที่เท่าเทียม"
"อวิ๋น... เ้าโตขึ้นมากจริงๆ" ชิวเซียนตอบพลางพินิจมองท่าทีที่สงบนิ่งนั้น "แววตาของเ้า... ดูเหมือนจะไม่ใช่เด็กที่คอยเดินตามหลังคนอื่นอีกแล้วสินะ"
"ขอบคุณครับคุณหนูหลิน" อวิ๋นตอบพร้อมยิ้มน้อยๆ "ในศึกนี้ ท่านคือคู่แข่งที่ข้าให้ความเคารพที่สุด และข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่า 'ระบบ' ของอาจารย์ จะยืนอยู่ต่อหน้าแก่นปราณของท่านได้อย่างไร"
ท่ามกลางบทสนทนา เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่แหลมสูงก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไร้มารยาท
"ฮ่าๆๆ! นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า? เ้าเด็กเหลือขอที่ไม่มีแม้แต่รอยหยักของลมปราณในร่าง กำลังบอกว่าจะก้าวข้ามระดับก่อเกิดแก่นปราณงั้นรึ?"
หยวนชิน ลูกหลานสายรองจากตระกูลทหารหยวน ก้าวออกมาพร้อมกับกลุ่มสหายในชุดหรูหรา เขามองอวิ๋นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับเห็นตัวตลกที่เดินเข้าผิดงาน "เ้าเมืองหลินคงจะสติเลอะเลือนไปแล้ว ถึงได้ส่งขยะที่จุดตันเถียนพิการขึ้นมาทำให้งานประลองอันศักดิ์สิทธิ์นี้มัวหมอง!"
ทว่า... อวิ๋นกลับเพียงแค่หันไปมองหยวนชินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขาไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง หรือแม้แต่จะปริปากเถียง ใจของเขาถูกฝึกมาให้มองเห็นเพียง "ตัวแปรที่ไร้สาระ" เขาควบคุมอารมณ์ได้นิ่งสนิทจนเหมือนหยวนชินเป็เพียงอากาศธาตุ
ความนิ่งเฉยนั้นกลับกลายเป็น้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจของหยวนชิน สำหรับเขาที่เป็ถึงบุตรขุนนางและอัจฉริยะผู้มีลมปราณร้อนแรง การถูกคนต่ำต้อยที่ไร้ยศฐานบรรดาศักดิ์แถมยังไร้วรยุทธ์เมินเฉยเช่นนี้ คือการดูถูกที่รุนแรงที่สุด
"เ้ากล้าดียังไงมาทำกิริยาสามหาวใส่ข้า!" หยวนชินคำราม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "คนไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นเ้า ควรจะคุกเข่าขอขมาที่บังอาจใช้สายตาเช่นนั้นมองข้า!"
ฝ่ามือของหยวนชินเริ่มแผ่ไอความร้อนจางๆ ออกมา เขาเงื้อมือขึ้นหมายจะสั่งสอนเด็กชายตรงหน้าด้วยกำลัง โดยไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ
ฟุ่บ!
พริบตานั้น บรรยากาศรอบกายกลับพลันเยือกเย็นลงอย่างกะทันหัน หลินชิวเซียน ก้าวออกมาขวางเบื้องหน้าอวิ๋นเพียงครึ่งก้าว รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนหายไป สกาวตาของนางวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง พร้อมกับ ะเิลมปราณ ออกมาอย่างรุนแรง! กระแสลมปราณที่ลุ่มลึกแผ่กระจายออกไปจนไอความร้อนจากมือของหยวนชินถูกสยบลงในทันที
"หยุดมือเดี๋ยวนี้ หยวนชิน!" น้ำเสียงของชิวเซียนเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง "แม้ท่านจะเป็แขกผู้มีเกียรติจากตระกูลทหารหยวน แต่ที่นี่คือ มณฑลซานเหอ สถานที่ที่ท่านพ่อของข้าเป็ผู้ปกครอง และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาชักดาบหรือลงมือใส่คนของข้าตามอำเภอใจ"
นางปรายตาคมปลาบมองไปยังฝ่ามือที่สั่นเทาของคู่กรณี "หากท่านรู้สึกว่าการนิ่งสงบของอวิ๋นคือการดูถูก หรือหากท่านมีความอัดอั้นใจจนทนไม่ไหว... ก็จงเก็บโทสะนั้นไว้สะสางกันบนเวทีประลองอย่างจอมยุทธ์เสีย อย่ามาแสดงกิริยาถ่อยสถุลในที่พักนักยุทธ์ให้เสียเกียรติวงศ์ตระกูล!"
หยวนชินกัดฟันกรอดจนเส้นเืที่ขมับปูดโป้ง เขาพ่ายแพ้ต่อรัศมีของชิวเซียนอย่างหมดรูป แม้จะโกรธจนตัวสั่นแต่เขาก็รู้ดีว่าหากฝืนลงมือตอนนี้ เขาจะกลายเป็ผู้ผิดกฎทันที
"ได้... ในเมื่อคุณหนูหลินออกตัวปกป้องมันขนาดนี้" หยวนชินเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาจ้องเขม็งไปที่อวิ๋น "เ้าขยะ... ข้าจะรอให้เ้าขึ้นมาบนเวที ข้าจะทำให้เ้ารู้ซึ้งว่า ความต่างระหว่างักับหนอนแมลงมันเป็อย่างไร!"
เขาสะบัดชายเสื้อเดินจากไปด้วยความหัวเสีย ขณะที่อวิ๋นยังคงยืนนิ่งนิ่ง สายตาของเขายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
สายตาจากเบื้องบน: ตัวตนที่ซ่อนเร้น
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ที่ดังกึกก้องจากอัฒจันทร์เบื้องล่าง บนพลับพลาชั้นสูงสุดกลับถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง พื้นที่แห่งนี้ถูกแบ่งแยกเป็เขตหวงหามตามลำดับศักดิ์ที่เคร่งครัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจที่มองไม่เห็น
ตรงจุดศูนย์กลางของพลับพลา คือที่ประทับของ องค์รัชทายาท โอรสองค์โตผู้เกิดจากพระมเหสีเอก พระองค์ประทับเด่นเป็สง่าท่ามกลางเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และเ้าสำนักทั้งสี่ ทรงรักษาท่วงท่าของผู้สืบทอดราชบัลลังก์ที่สมบูรณ์แบบ แววตาสุขุมคอยกวาดมองขอบเขตพลังของผู้เข้าแข่งขันเสมือนการเลือกสรรศาสตราวุธเข้าสู่คลัง ทรงมองการประลองนี้เป็เพียงเครื่องมือคัดเลือก "ขุนพลที่ทรงพลัง" เพื่อสร้างรากฐานอำนาจที่มั่นคงในอนาคต
ถัดไปคือที่นั่งว่างเปล่าที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างสมเกียรติข้างรัชทายาท แม้ องค์หญิงใหญ่ พระเชษฐภคินีร่วมอุทรจะไม่ทรงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง แต่ความว่างเปล่านั้นกลับส่งแรงกดดันมหาศาล เพราะทุกคนรู้ดีว่า "หูตา" ของนางแฝงตัวอยู่ทุกหัวระแหงในลานประลอง รายงานความเคลื่อนไหวทุกอย่างจะถูกส่งตรงถึงนางในตำหนักทันที นางคือนักวางหมากในเงามืดที่แม้แต่รัชทายาทเองยังต้องให้ความเกรงใจ
ทว่าในมุมมืดที่ไกลออกไป... บรรยากาศกลับเงียบสงบขัดกับเสียงอึกทึกด้านล่าง องค์ชายรอง ประทับอยู่อย่างสันโดษ พระองค์คือโอรสที่เกิดจากพระสนม แม้จะมีศักดิ์เป็พระอนุชา แต่กลับไม่มีอำนาจหนุนหลังจากตระกูลฝ่ายแม่เท่ากับสองพี่น้องสายตรงมเหสีเอก ฐานะ "ลูกสนม" ทำให้นักการเมืองในราชสำนักมองข้ามพระองค์ไปอย่างง่ายดาย แต่นั่นกลับกลายเป็เกราะคุ้มภัยชั้นดีที่ทำให้พระองค์สามารถสลัดคราบเ้าชาย มาสวมรอยเป็คุณชายบัณฑิตผู้เรียบง่ายได้อย่างไร้รอยต่อ
องค์ชายรองเอนกายจิบชาอย่างสบายอารมณ์ สายตาคมปลาบทอดมองไปยังจุดพักของคณะจากมณฑลหลิน เป้าหมายของพระองค์ไม่ใช่การดูยอดฝีมือปะทะกันตามตำรา แต่คือการหาคำตอบว่าเหตุใดมณฑลเล็กๆ ที่เคยไร้ชื่อ กลับสร้างแรงสั่นะเืทางการค้าด้วย "สบู่โอสถ" และ "อาหารรูปแบบใหม่" ขึ้นมาได้ในเวลาไล่เลี่ยกัน
"พี่หญิงใหญ่คงกำลังนั่งฟังรายงานจากสายสืบอยู่ที่ตำหนัก ส่วนเสด็จพี่รัชทายาทก็คงกำลังปั้นหน้าเป็รัชทายาทผู้ทรงธรรมอยู่ท่ามกลางเ้าสำนักทั้งสี่..." องค์ชายรองพึมพำพลางแค่นยิ้มบางๆ "มีเพียงข้าที่ว่างงานพอจะมานั่งตากแดดดู 'ต้นตอ' ของเื่นี้ด้วยตาตัวเอง"
สายตาของพระองค์หยุดนิ่งที่ หลินชิวเซียน และที่น่าฉงนยิ่งกว่าคือการเห็นนางสนทนากับเด็กชายไร้ปราณอย่าง อวิ๋น ด้วยท่าทีที่ให้ความเคารพประดุจนักสู้ที่เท่าเทียมกัน
"ท่านอาเกา..." องค์ชายรองเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตา "ท่านคิดว่ามีโอกาสไหม... ที่เด็กชายที่ไม่มีแม้แต่ลมปราณในกายคนนั้น จะเอาชนะยอดฝีมือในงานนี้ได้จริงๆ?"
องครักษ์เกา ยอดฝีมือระดับ มหาชลธี ขั้นที่ 2 ที่ยืนอารักขาในคราบข้ารับใช้ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมาตามสัญชาตญาณนักรบ
"ยากยิ่งพะยะค่ะ... ในสายตาของข้า วรยุทธ์คือเื่ของพื้นฐานและพละกำลังทำลาย แม้เด็กนั่นจะมีสมดุลร่างกายที่ประหลาดจนน่าทึ่ง แต่เมื่อต้องปะทะกับ 'แก่นปราณ' ที่สามารถแผ่ออกมาโจมตีได้จริง ความเหลื่อมล้ำนั้นกว้างดุจเหวที่ไม่มีก้นพะยะค่ะ"
องค์ชายรองพยักหน้าช้าๆ "ข้าเองก็คิดเช่นนั้น... โลกของความเป็จริงมักจะโหดร้ายเสมอ"
พระองค์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาฉายประกายบางอย่างที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังลับๆ "แต่ลึกๆ แล้ว... ข้ากลับอยากให้เด็กชายคนนั้นชนะจริงๆ"
องครักษ์เกาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "เหตุใดจึงเป็เช่นนั้นพะยะคะ? หากเขาชนะ มันจะกลายเป็การทำลายกฎเกณฑ์ของยุทธภพที่สืบทอดกันมานับพันปีเลยนะพะยะค่ะ"
องค์ชายรองหมุนถ้วยชาในมือเล่นพลางมองอวิ๋นที่กำลังถูกเหล่าขุนนางเบื้องล่างหัวเราะเยาะ
"ก็เพราะว่ามันน่าสนใจกว่าน่ะสิ..." องค์ชายรองตอบด้วยเสียงเรียบเนียน "โลกที่มีแต่ผู้ชนะตามตำราน่ะมันน่าเบื่อจะตายไป ท่านอาเกาไม่คิดหรือว่า... การได้เห็นกรวดมนลูกหนึ่งพุ่งเข้าใส่กำแพงเหล็กจนพังทลายลงมา มันเป็ทัศนียภาพที่งดงามกว่ากันเยอะ?"
องครักษ์เกาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่เขาััได้ถึงกระแสคลื่นบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นเบื้องล่าง... กระแสคลื่นที่อาจเปลี่ยนโฉมหน้าของงานประลองยุทธ์ปีนี้ไปตลอดกาล
เปรี้ยง!!!
เสียงพลุสัญญาณะเิออกบนท้องฟ้า สัญญาณเปิดงานเริ่มขึ้นแล้ว องค์ชายรองวางถ้วยชาลง สายตาจับจ้องไปที่ร่างของอวิ๋นที่กำลังก้าวออกไปช้าๆ
"เริ่มแสดงให้ข้าดูทีเถอะ... เ้าเด็กน้อยจากเมืองเล็กๆ"
906
