ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 33 หนูกลายพันธุ์

เมื่อกลับถึงบ้าน เหลียนเซวียนเล่าเรื่องค่าเช่าและค่าแรงให้แม่เหลียนฟัง จากนั้นขอให้แม่โอนเงินให้ฉีซวี่หนึ่งพันเจ็ดร้อยหยวน

แต่ไม่คิดว่าแม่เหลียนจะโอนเงินให้เหลียนเซวียนถึงสามหมื่นหยวนโดยตรง 

"เซวียนน้อย แม่เคลื่อนไหวไม่สะดวก และตอนนี้คนที่ต้องออกไปข้างนอกในบ้านเราส่วนใหญ่ก็เป็นลูก ถ้าไม่มีเงินติดตัวคงลำบาก เงินก้อนนี้ลูกเก็บไว้เองเถอะ จะได้ไม่ต้องมาขอแม่ทุกครั้งที่จะใช้"

เหลียนเซวียนคิดว่าตัวเองก็ไม่มีอะไรต้องใช้เงินมากนัก ทุกครั้งที่หาเงินได้ ส่วนใหญ่ก็แค่ซื้ออุปกรณ์หรืออาวุธเท่านั้น แต่การขอเงินจากแม่ทุกครั้งก็ไม่สะดวกจริงๆ และเมื่อให้เธอแล้ว แม่เหลียนก็น่าจะยังมีเงินเหลืออีกกว่าสองหมื่น พอใช้จ่ายในบ้านได้ เธอจึงไม่ปฏิเสธ

หลังจากโอนเงินให้ฉีซวี่แล้ว เธอก็หยิบเฟอร์เร็ตตัวน้อยออกมาจัดการ

ที่บ้านไม่มีกรงเลี้ยงเฟอร์เร็ต ตอนนี้จึงยังไม่สามารถปล่อยมันได้ ระบบยังมีแต้มอยู่ 10 แต้ม เธอใช้ไป 2 แต้มแลกยาชำระล้างปริมาณน้อยมาก ใส่ลงในน้ำที่เตรียมให้เฟอร์เร็ตดื่ม

เหลียนเซวียนคิดว่า การพยายามลดค่ากัมมันตรังสีในร่างกายเฟอร์เร็ต อาจทำให้มันแข็งแรงขึ้น อยู่ได้อีกหลายปี และจะช่วยงานเธอได้อีกนาน

ไม่คิดว่าเฟอร์เร็ตจะดื่มน้ำเพียงอึกเดียว แล้วดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติในน้ำทันที มันเงยหัวน่ารักขึ้นมองเหลียนเซวียน เธอเหมือนเห็นความตกใจในดวงตาของมัน!

เธอคิดว่าตัวเองอาจจะตาฝาด แต่หลังจากมันมองเหลียนเซวียนแวบหนึ่ง มันก็ก้มหน้าดื่มน้ำอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ดื่มน้ำในกระป๋องจนหมด

และหลังจากดื่มน้ำแล้ว มันก็ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ไม่ต่อต้านเมื่อเหลียนเซวียนเข้าใกล้

เหลียนอี้เมื่อเห็นสัตว์เล็กๆ ที่พี่สาวพากลับบ้าน ก็ตื่นเต้นมาก วิ่งไปรอบๆ เฟอร์เร็ต บางครั้งก็ถาม

"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ มันกินแมลงไหม ฉันจะไปจับมาให้เดี๋ยวนี้"

แล้วก็ถามอีก 

"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ มันใส่เสื้อผ้าไหม ฉันจะขโมยเสื้อผ้าเล็กๆ ของเหลียนอันสักชิ้นมาให้มันใส่ดีไหม?"

เหลียนเซวียน: "..."

"ฉันเห็นนายร่างกายดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้ไปขึ้นเขากับฉันนะ"

เหลียนอี้ได้ยินก็ดีใจยิ่งขึ้น กระโดดขึ้นสามฟุต

"เย่ๆๆ! ดีจัง ในที่สุดฉันก็ได้ขึ้นเขาอีกแล้ว"

แล้วยังไม่ลืมวิ่งไปอวดแม่เหลียน 

"แม่ พี่สาวจะพาผมขึ้นเขาพรุ่งนี้!"

แม่เหลียนเอานิ้วแตะที่หน้าผากลูกชาย 

"ไม่เคยสงบเสงี่ยมเลย พรุ่งนี้ขึ้นเขาต้องฟังคำพี่สาวนะ อย่าวิ่งเพ่นพ่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อย่าผลักคนตกแม่น้ำ ใส่ถุงมือไว้ด้วย อย่าให้หนูกลายพันธุ์กัดอีก ช่วงนี้แม่จ่ายค่าเสียหายจนกลัวแล้ว!"

เหลียนอี้รีบพยักหน้า

"ได้ๆๆ ผมจะเชื่อฟัง จะไม่ผลักใครตกแม่น้ำ และจะไม่ถอดถุงมือ"

พ่อเหลียนทำตามคำขอของลูกสาว ถักรังเล็กๆ จากฟางข้าวให้เฟอร์เร็ต เหลียนเซวียนวางมันลงไป มันก็นอนนิ่งๆ ในนั้น ดูเหมือนจะไว้ใจเหลียนเซวียนมาก

เจ้าตัวเล็กนี่ช่างฉลาดเหลือเกิน ตอนที่จับมันกลับมาในตอนกลางวัน มันยังดิ้นรนสุดชีวิต บนทางกลับก็ไม่อยู่นิ่งในกระเป๋า ไม่คิดว่ายาชำระล้างเพียงครึ่งหยดจะทำให้มันยอมรับเธอได้

แต่ก็เป็นเพียงคืนแรกที่เฟอร์เร็ตอยู่ที่บ้านเธอ

ไม่ว่ามันจะแสดงความว่าง่ายแค่ไหน เหลียนเซวียนก็ไม่อาจปล่อยมันได้ หากมันหนีไป หรือกัดเหลียนผิงหรือเหลียนอัน คงไม่ดีแน่

เหลียนเซวียนคิดว่า ถ้ายาชำระล้างของเธอเอาชนะใจเฟอร์เร็ตได้จริง ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องหาข้อมูลการฝึกอีกแล้ว แค่ให้ยาชำระล้างอีกไม่กี่ครั้ง เจ้าตัวเล็กนี่คงไล่ก็ไม่ไป

อาบน้ำเสร็จนอนบนเตียง เหลียนเซวียนแลกแต้มที่เหลือทั้งหมดเป็นค่าโชค ในใจอธิษฐานขอให้กรงเหล่านั้นดักหนูกลายพันธุ์ได้ทั้งหมด

คิดถึงตัวเองที่นอนในผ้าห่มอุ่นๆ ขณะที่กรงดักหนูกลายพันธุ์กำลังทำงานหาแต้มให้เธอบนภูเขา เธอรู้สึกดีเหลือเกิน

หนูกลายพันธุ์หนึ่งตัวได้ 65 แต้ม ห้าตัวก็ 325 แต้ม ถ้าจับได้ห้าตัว ก็จะดีมาก เป็นรายได้ระหว่างนอนที่ชัดเจน

ถ้าวันนี้ได้ผลดี พรุ่งนี้เธอจะต้องเข้าเมืองชั้นในอีกครั้ง ซื้อกรงดักหนูอีกสามสิบถึงห้าสิบอัน ต่อไปจะได้ไม่ต้องเหนื่อยฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ จะได้โฟกัสที่การเก็บของเก่า

พอฟ้าสาง แม่เหลียนก็เริ่มแบ่งเส้นทางขึ้นเขาให้คนในบ้าน เหลียนอี้กับเหลียนเซวียนไปเก็บของเก่า พ่อเหลียนอยู่บ้านผ่าฟืน และซ่อมหลังคารั่วหลายจุด

ฤดูฝนใกล้มาแล้ว ต้องเตรียมพร้อมล่วงหน้า

แม่เหลียนไม่ได้บอกเหลียนเซวียนว่า ที่ให้พ่อเหลียนอยู่บ้าน จริงๆ แล้วเพื่อป้องกันการแก้แค้นของนางสวี

แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะถูกส่งไปบุกเบิก แต่ด้วยความสามารถในการหาช่องว่างของเธอ แม้ตัวไม่อยู่ ก็สามารถก่อเรื่องได้ จึงต้องระวังไว้

การอยู่บ้านกับลูกเล็กสองคนตามลำพังนั้นอันตรายเกินไป

เหลียนเซวียนกับเหลียนอี้กินโจ๊กคนละชาม แล้วนำอาหารกลางวันที่แม่เตรียมไว้ไปด้วย อาหารกลางวันคือขนมปังสองก้อนและโจ๊กข้าวโพดสองถุง

บ้านมีอาหารและเงินเก็บแล้ว อาหารจึงดีขึ้นจริงๆ ตอนนี้ขึ้นเขาทีไร แม่เหลียนเตรียมอาหารกลางวันให้เสมอ มีอาหารแห้งก้อนเล็กๆ ด้วย ต้องรู้ว่าในย่านชุมชน คนส่วนใหญ่แทบไม่มีอาหารพอจะกินโจ๊กเลย

พี่น้องแยกจากถนนใหญ่ เลี้ยวเข้าทางเล็กที่วางกรงดักหนู คนที่เดินผ่านเห็นก็ส่ายหน้า คิดว่าคนโง่ก็เป็นคนโง่จริงๆ ทางนั้นใกล้เขตกัมมันตรังสีสูง ไม่เพียงมีหนูกลายพันธุ์และงูกลายพันธุ์มาก

ที่สำคัญกว่านั้น ที่นั่นไม่มีทางเจออาหารที่มีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีระดับกลาง และหากไม่ระวัง อาจเข้าไปในเขตกัมมันตรังสีสูงและได้รับอันตราย

แต่ก็ไม่มีใครมายุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทุกคนดูแลตัวเองก็แทบไม่ไหวแล้ว ไม่มีใครมีใจคิดช่วยเหลือคนอื่น

เหลียนเซวียนดีใจที่ได้อยู่อย่างสงบ รีบหากรงดักหนูอันแรก ซึ่งข้างในมีหนูกลายพันธุ์อ้วนพีตัวหนึ่ง ขนของมันเป็นมันวาว เป็นประกายสีเขียว ดูมีสุขภาพดี

น่าเสียดายที่กินไม่ได้ แต่ตอนนี้บ้านมีเฟอร์เร็ตตัวน้อย บางทีอาจให้มันกินเนื้อหนูกลายพันธุ์ได้

เหลียนเซวียนรีบส่งข้อความถามฉีซวี่

"เฟอร์เร็ตกินหนูกลายพันธุ์ได้ไหม?"

"กินได้"

ข้อความตอบกลับสั้นกระชับ ดูเหมือนเขาจะกำลังฝึกหรือปฏิบัติภารกิจอยู่

เหลียนเซวียนไม่รบกวนเขาอีก จึงโยนกรงพร้อมหนูลงในถุงกระสอบ

จากนั้นเธอพาเหลียนอี้ไปหากรงที่เหลืออีกสี่อัน ผลลัพธ์น่าประหลาดใจ ทุกกรงไม่ว่างเปล่า แต่ละกรงมีหนูติดอยู่ อย่างไรก็ตาม มีหนึ่งตัวเป็นหนูธรรมดา

มันเป็นหนูที่มีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีสูง ทั้งกินไม่ได้และไม่ได้แต้ม เหลียนเซวียนจึงเปิดกรงปล่อยมันไป ใส่เหยื่อใหม่ในกรง แล้ววางกรงกลับที่เดิม

ช่างเป็นตัวน่ารำคาญ เสียที่ไปหนึ่งที่เปล่าๆ

เหลียนเซวียนมองดูหนูกลายพันธุ์ทั้งสี่ตัวในกรง ไม่รู้ว่าเฟอร์เร็ตของเธอจะเลือกกินหรือไม่ และมันจะกินเนื้อหนูที่ตายแล้วหรือเปล่า

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้กรงดักหนูทำงานต่อได้ เหลียนเซวียนตัดสินใจฆ่าหนูกลายพันธุ์ทั้งหมดและนำกลับบ้าน หากเฟอร์เร็ตไม่กิน ก็จะปรุงแต่งนิดหน่อย

เธอเองยังไม่มีสิทธิ์เลือกอาหาร เธอคงไม่ตามใจสัตว์เลี้ยงให้เป็นเช่นนั้น

เหลียนเซวียนเปลี่ยนตำแหน่งวางกรงเล็กน้อย วางกรงดักหนูทั้งห้าอันให้เรียบร้อย

หนูกลายพันธุ์ 4 ตัวนำแต้มมาให้เธอ 260 แต้ม เหลียนเซวียนไม่กล้าแลกค่าโชคมากเกินไป จึงแลกเพียง 20 แต้ม

ทั้งสองคนเดินไปทางที่ห่างจากเขตกัมมันตรังสีสูง ไม่นานก็พบผักชีน้ำในร่องน้ำแห่งหนึ่ง