ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “เหตุใดลูกยังไม่กลับมาอีก” ซุนซื่อได้ยินสวีซื่อพูดเช่นนี้ก็เข้าใจว่าหมายถึงสิ่งใดใจร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว

        แต่สวีเต๋อเซิ่งออกจากบ้านไปหนึ่งเดือนแล้วจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว

        “กว่าเต๋อเซิ่งจะแย่งงานส่งตัวนักโทษมาได้ไม่ใช่ง่ายๆย่อมต้องทำให้เสร็จเรียบร้อยก่อนถึงจะกลับมา เจ้าไม่ต้องบ่น ร้อนใจไปก็ไม่ได้กระไร”

        งานส่งตัวนักโทษเป็นงานสบายโดยเฉพาะนักโทษที่ครอบครัวมีกำลังทรัพย์ เพื่อให้คนในครอบครัวตัวเองได้อยู่สบายหน่อยย่อมต้องติดสินบนเจ้าหน้าที่ที่คุมตัว

        คนที่สวีเต๋อเซิงส่งตัวครั้งนี้เป็นลูกชายเศรษฐีใหญ่งานนี้ได้ค่าน้ำชาสูงนัก กว่าจะได้มาต้องเขี่ยหลายคนออกไปเสียก่อน

        ซุนซื่อไม่พูดถึงลูกชายคนโตของตัวเองอีก เปลี่ยนไปจินตนาการถึงบ้านของตระกูลเจียงแทน

        “บ้านอิฐเชียวนะ เด็กๆ ในบ้านค่อยๆโตกันแล้วเช่นกัน อีกสองปีก็แต่งงาน…ไม่รู้ว่าบ้านตระกูลเจียงจะสร้างบ้านให้ใหญ่หน่อยได้หรือไม่”

        “ถึงจะสร้างแค่สองห้องย่อมเป็นบ้านอิฐอยู่ดี!” สวีฝีเคาะปล้องยาสูบพูด 

        ซุนซื่อยิ้ม “ก็จริง ถึงอย่างไรบ้านเราล้วนได้ประโยชน์”

        บ้านยังไม่ทันจะสร้าง สองสามีภรรยาคู่นี้ก็มองบ้านที่ยังไม่ทันมีเงาเป็นของพวกตัวเองเสียแล้ว

        ถึงสวีฝูจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคนคิดพะวงถึงเช่นกัน

        คนที่คิดพะวงถึงบ้านที่ยังไม่มีแม้แต่เงาของตระกูลเจียงไม่ได้มีเพียงสวีฝูผู้เดียว

        สวีเทากลับมาแล้ว

        เขามาบ้านเหล่าหลินกลางดึก

        “มาแล้ว…” โจวเอ้อร์เหนิงโค้งตัวเชิญสวีเทาเข้าบ้าน ดูไม่ต่างกับสุนัขในบ้านที่กระดิกหางเต็มแรง

        สวีเทามองเขาอย่างเหยียด “ไปต้มน้ำมา ข้าจะอาบน้ำ!”

        โจวเอ้อร์เหนิงรีบออกไป ประกายความเกลียดชังปรากฏในแววตาทันทีที่หันไปทางอื่น

        “ถุย!” หลินซย่าจื้อที่ออกมาต้อนรับถมน้ำลายใส่หลังโจวเอ้อร์เหนิงจากนั้นบิดเอวทิ้งตัวใส่สวีเทา ควงแขนเขาเข้าห้อง

        “จินเป่าหลับแล้วหรือ?” สวีเทาถาม

        “รู้ว่าเจ้าจะมากินข้าวเย็นเสร็จเลยให้พาเข้านอนแล้ว” หลินซย่าจื้อช่วยรินชาให้สวีเทาโจวเอ้อร์เหนิงออกมาจากห้องด้านข้างที่ตัวเองยกน้ำสำหรับอาบเข้าไป สวีเทาแค่โบกมือเขาก็ถอยออกไป

        โจวเอ้อร์เหนิงย่อตัวนั่งใต้ชายคาบ้านด้วยสีหน้ามืดมนมีเสียงหัวใจเต้นแรงดังมาจากในห้อง ภรรยาตัวเองหลับนอน (กับบุรุษอื่น) แต่เขากลับต้องรอรับใช้อยู่ด้านนอก ความรู้สึกนี้ช่าง…

        เขาบังคับให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดถึงคู่สุนัขด้านในในหัวมีภาพของหลินหวั่นชิวปรากฎ รูปร่างของนาง ใบหน้านาง ไม่ว่าส่วนใดล้วนดีกว่าภรรยาในห้องทั้งนั้น

        โจวเอ้อร์เหนิงคิดจนรู้สึกร้อนผะผ่าว เขาจ้องประตูลานบ้านอยากวิ่งไปหุบเขากัญชาเดี๋ยวนี้

        ในที่สุด เสียงความเคลื่อนไหวในห้องก็เบาลงหลินซย่าจื้อตะโกนให้โจวเอ้อร์เหนิงยกน้ำเข้าไปเนื่องจากโจวเอ้อร์เหนิงกำลังคิดถึงหลินหวั่นชิวอยู่หลินซย่าจื้อต้องเรียกหลายครั้งกว่าจะได้ยิน

        เขารีบไปตักน้ำร้อนจากห้องครัวเข้าไปในห้องเพิ่งวางน้ำลงก็ถูกหลินซย่าจื้อตบหน้า

        กลิ่นในห้องรุนแรงมากหลินซย่าจื้อผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าแดงก่ำ เสื้อผ้าคลายแบบหลวมๆ ไม่มีสิ่งใดบดบัง ทุกส่วนเปิดเผยสู่สายตาอีกทั้งยังไม่มีท่าทีจะปกปิดอีกด้วย

        สวีเทานอนตะแคงบนเตียงอยู่ด้านข้างมือเขาวางบนตัวหลินซย่าจื้อตลอด ไม่หลบเลี่ยงโจวเอ้อร์เหนิง

        เขาลูบคลำไปด้วยมองโจวเอ้อร์เหนิงด้วยรอยยิ้มไปด้วย ทำตัวเหมือนนายท่านใหญ่ ดูมีความสุขเหลือเกิน

        และเพราะเขาติดเล่น ตอนที่หลินซย่าจื้อบอกว่าหลินหวั่นชิวถูกพ่อแม่ขายให้เจียงหงหย่วนตอนใกล้ตายเขาเลยแค่เสียดายเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวโทษหลินซย่าจื้อเกินไป

        คิดแค่ว่า หากวันไหนเจียงหงหย่วนขึ้นเขาไปล่าสัตว์เขาค่อยแอบไป…

        ภรรยาไม่ดีเท่าภรรยาน้อย ภรรยาน้อยไม่ดีเท่าขโมยกินขโมยกินไม่ดีเท่าขโมยไม่ได้!

        แค่คิดก็ร้อนรุ่มในใจ สวีเทาเกิดอารมณ์อีกครั้งจับหลินซย่าพลิกตัวแล้วทำต่อหน้าโจวเอ้อร์เหนิง…

        ดวงตาโจวเอ้อร์เหนิงแดงก่ำไปหมด

        “ยังไม่ไสหัวออกไปอีก มัวยืนทำกระไร?”

        หลินซย่าจื้อขมวดคิ้วด่า สวีเทาไม่หยุดการเคลื่อนไหวหันมามองโจวเอ้อร์เหนิง ท่าทีคับแค้นใจของอีกฝ่ายทำให้เขายิ่งตื่นเต้น

        “ไสหัวออกไป ไม่ต้องเฝ้าแล้ว” สวีเทาพูด

        โจวเอ้อร์เหนิงก้มหน้าวิ่งออกไปไม่ลืมช่วยปิดประตูให้ทั้งคู่ด้วย

        “สวะ! ไม่ใช่บุรุษ!”

        “หากเขาเป็นบุรุษจะมีเรื่องระหว่างเราสองคนหรือ?”

        “ก็ใช่ มีสวะนี่อยู่พวกเราจะได้เป็นคู่รักในที่ลับไปตราบนานเท่านาน”

        โจวเอ้อร์เหนิงออกมาในสภาพจนตรอกอยู่บ้านเหล่าหลินมาหลายปี เขาเคยยืดหลังตรงได้ต่อหน้าหลินหวั่นชิวเพียงคนเดียว

        เมื่อคิดถึงหลินหวั่นชิว ฝีเท้าเขาก็เร็วขึ้นออกจากบ้านเหล่าหลินได้ไม่นานก็เริ่มวิ่ง

        ภายในห้อง

        ทำซ้ำเป็นครั้งที่สองย่อมไม่ยาวนาน แค่ครู่เดียวสวีเทาก็ถอดอุปกรณ์ออก

        น้ำในกะละมังยังอุ่นอยู่ ไม่ได้เย็นเฉียบหลินซย่าจื้อจุ่มผ้าเช็ดหน้าลงไปในอ่างแล้วช่วยสวีเทาเช็ดทำความสะอาดจากนั้นเช็ดตัวเองแบบลวกๆ และนอนลงข้างเขา

        “เรื่องการเรียนของจินเป่าเป็นอย่างไรบ้าง?”

        “โรงเรียนส่วนตัวสองแห่งในตำบลต่างได้ยินข่าวลือจึงไม่รับแต่เจ้าไม่ต้องกังวล จินเป่าเป็นลูกชายข้า ข้าต้องดูแลอยู่แล้วอีกสองวันจะไปถามในอำเภอให้ หากจินเป่าสอบเข้าสถานศึกษาชิงซงได้ก็คงดีแต่หากไม่ได้ เช่นนั้นก็ไปเรียนที่สถานศึกษาจิ่วไท่ แต่ไม่ใช่เพียงค่าเรียนของที่นั่นเท่านั้นที่สูงค่าใช้จ่ายอย่างอื่นสูงมากเช่นกัน ถ้าไปเรียนที่นั่นวันหน้าข้าคงไม่มีเงินเหลือมาให้เจ้าอีก”

        สถานศึกษาในอำเภอ!

        หลินซย่าจื้อแค่ได้ยินก็ตื่นเต้นหากได้ไปเรียนในอำเภอ เช่นนั้นจินเป่าของพวกนางจะเป็นคนแรกของหมู่บ้าน!

        “ข้าไม่เป็นไร จินเป่าสำคัญที่สุด!” หลินซย่าจื้อรีบตอบ

        คำตอบของนางทำให้สวีเทาพอใจ “ขอแค่จินเป่าอนาคตสดใสวันหน้าเจ้าจะสุขสบายเป็นแน่”

        “จริงสิ เจ้ารู้เรื่องบ้านตระกูลเจียงหรือไม่? พวกเขาทั้งซื้อที่รกร้างหกสิบไร่ ทั้งจะสร้างบ้านอิฐ!”

        “ได้ยินท่านพ่อท่านแม่บ่นตั้งแต่ตอนกลับมาแล้ว”

        “มีความคิดใดหรือไม่?”

        หลินซย่าจื้อตะแคงตัวมองสวีเทา

        สวีเทาหรี่ตา ถามยิ้มๆ ว่า “เจ้ามีความคิดใด?”