(จบ)ระบบสังหารโชคชะตา ข้าเกิดมาเพื่อพิฆาตตัวเอกและวายร้าย

        เมื่อคำพูดอันเปี่ยมด้วยอำนาจและความมั่นใจของอินทรีปีกทองคำดังขึ้นกลางลานสอบ

        ผู้คนที่ยังมีความลังเลคลางแคลงในใจเกี่ยวกับความสามารถอันไม่สมเหตุผลของหลัวหยาง ราวกับถูกตีแสกหน้าจนความสงสัยทั้งหมดมลายหายเป็นฝุ่นละอองภายในชั่วพริบตา สายตานับร้อยคู่ที่เคยเต็มไปด้วยความงุนงงและเย้ยหยัน

        บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสายตาที่เบิกโพลง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนเคารพนับถือ

        มีหลายร้อยคนที่มีร่องรอยของความอิจฉาอันเดือดดาล บ้างก็อดรนทนไม่ไหวจนต้องกัดฟันกรอด เพราะไม่สามารถยอมรับได้ว่ามีใครบางคนที่อายุอานามดูอ่อนเยาว์ กลับทำลายเสาศักดิ์สิทธิ์เทียนหมิงลงได้ในฉับพลัน

        ขณะเดียวกันก็มีศิษย์ใหม่จำนวนไม่น้อยที่เริ่มมีท่าทีโน้มเอียง

        อยากจะผูกสัมพันธ์กับชายหนุ่มผู้แสนลึกลับผู้นี้ในฐานะพี่น้องสหายหรือในฐานะสหายรู้ใจ

        แต่ก่อนที่ใครจะได้เคลื่อนไหวทำสิ่งใด ตัวของหวังฉีก็ก้าวออกมาพร้อมกับใช้ฝ่ามือปัดเบาๆ เสาศักดิ์สิทธิ์ที่แตกร้าวจนแทบจะกลายเป็นเศษซากก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีขาวแล้วหลอมรวมกลับเข้าสู่แหวนมิติอย่างเงียบงัน

        จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานและมั่นคง

        “เอาละ.. ในเมื่อพวกเจ้าทั้งหลายเข้าใจกันทั้งหมดแล้ว ก็ถึงเวลานำพาเด็กน้อยเหล่านี้ไปลงทะเบียนเป็นศิษย์ของนิกายเทียนหมิงอย่างเป็นทางการเถอะ ส่วนเรื่องที่จะรับพวกเขาเป็นศิษย์ของตน หรือต้องการใครมาเป็นลูกศิษย์ พวกเจ้าก็จัดการกันไปตามสะดวกเถอะ”

        “ส่วนตัวของหลัวหยาง.. ข้าจะนำเขาไปเป็นลูกศิษย์ของข้าเอง”

        ประโยคที่กล่าวออกมานั้นไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่การเสนอแนะ และย่อมไม่ใช่คำร้องขอหรือลังเล

        หากเป็นประกาศิตจากผู้ที่ถืออำนาจภายในนิกายเทียนหมิงในระดับสูงสุด

        ทันใดนั้นเสียงอุทานของเหล่าผู้อาวุโสที่ยืนอยู่โดยรอบก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

        “นะ.. นี่ท่านหวังฉีนั่นหน้าด้านเกินไปหรือไม่!”

        “ท่านใช้อำนาจในฐานะผู้อาวุโสข่มเหงพวกเราชัดๆ!”

        “พวกเราขอคัดค้าน!”

        น้ำเสียงอื้ออึงของเหล่าผู้อาวุโสสะท้อนอยู่กลางลานสอบประหนึ่งสภาประท้วง

        เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายต่างยกแขนขึ้นโบกสะบัดด้วยความไม่พอใจ ราวกับจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่ตน

        ทว่าเมื่อทุกเสียงเริ่มดังขึ้นพร้อมกัน ตัวของหวังฉีก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะตวาดเสียงดัง

        “หุบปากไปเลยพวกเจ้า! ไม่รู้ล่ะ คนอื่นๆข้าไม่สน แต่ข้าต้องการตัวของหลัวหยางเท่านั้น!”

        น้ำเสียงของเขาแน่วแน่และแฝงด้วยพลังเจตจำนงที่หนักแน่น

        “เพราะเชื่อว่าเมื่อชายหนุ่มผู้นี้อยู่ภายใต้การดูแลของข้า เขาจะต้องเปล่งประกายยิ่งกว่าใครๆในนิกายแน่นอน”

        “รอดูได้เลยเถอะ หนึ่งเดือนหลังจากนี้ในการแข่งขันศิษย์สายนอกเพื่อเฟ้นหาผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด เขาจะติดอันดับต้นๆของนิกายเลยละ!”

        คำกล่าวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของชายชรา ทำให้เหล่าผู้อาวุโสที่ตั้งท่าคัดค้านต้องชะงักฝีปาก

        ขณะเดียวกัน หลงเซียวเหยา เซี่ยงจิ้งเฉิน หลิงเทียนจวิน และเหล่าศิษย์ใหม่อีกหลายคนต่างก็เผยสีหน้าหม่นหมองออกมา

        แม้จะไม่กล่าวอะไร แต่ในใจของพวกเขาแต่ละคนกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอิจฉา บางคนขบกรามแน่น บางคนกำหมัดจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามหลังมือ เพราะแต่ละคนต่างก็เข้าใจดี ว่าการได้รับการอุปถัมภ์จากผู้อาวุโสระดับสูงเช่นหวังฉี

        ย่อมเปรียบเสมือนมีปีกแห่งพญามังกรสวมใส่อยู่บนแผ่นหลัง มันคือใบเบิกทางที่จะทำให้ก้าวหน้าได้อย่างไร้อุปสรรค

        “ท่านพูดอะไรออกมาน่ะ”

        ขณะที่ชายชราคนหนึ่งกำลังยืนโต้เถียงกับเหล่าผู้อาวุโสในนามของความมุ่งมั่น

        หลัวหยางผู้เป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดกลับแสดงเพียงความอึ้งงัน ชายหนุ่มยืนสงบนิ่งอยู่กลางลานท่ามกลางบรรยากาศวุ่นวาย แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ จับจ้องไปยังความเอาแต่ใจของชายชราผู้นั้นโดยไร้คำพูด

        ตัวของเขารู้ดีว่าการที่ใครสักคนจะรับตนเป็นศิษย์ไม่ใช่เรื่องเล็ก และยิ่งกับบุคคลที่เป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายเทียนหมิง มันยิ่งไม่ใช่เรื่องที่ใครจะกล้าปฏิเสธอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ทว่าหลัวหยางก็มิใช่คนที่จะเลือกเดินตามใครเพียงเพราะคำพูดอันหวานหูหรือชื่อเสียงที่เลื่องลือ

        เขาหัวเราะแห้งๆในลำคออย่างอดกลั้นมิได้ ก่อนจะเอ่ยในใจกับตัวตนที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณ

        “เอายังไงดีท่านอาจารย์ระบบ.. ตาแก่คนนี้มีคุณสมบัติในการสั่งสอนข้าหรือไม่?”

        ทันทีที่ความคิดนั้นกระทบลงกับจิตสำนึก ภายในหัวของเขาก็ปรากฏเสียงตอบรับอันคุ้นเคย

        【ไม่มีปัญหาเจ้าศิษย์บ้า ชายชราคนนี้ถึงจะไม่มีคุณสมบัติในการสั่งสอนเจ้าได้โดยตรง ทว่าเขาก็เป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายเทียนหมิง ย่อมต้องมีทรัพยากรและใบเบิกทางให้กับเจ้าได้อย่างมากมาย】

        【แถมพวกเราไม่จำเป็นต้องสนใจการสั่งสอนของเขาเสียด้วยซ้ำ เพราะว่าตอนนี้ตัวของเจ้าจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรเสียมากกว่าอีก หากได้ชายชราหวังฉีผู้นี้มาสนับสนุน การฝึกฝนของเจ้าจะรุดหน้าอย่างก้าวกระโดดแน่นอน】

        เสียงของระบบฟังดูขี้เล่นปนถากถางเล็กน้อยตามนิสัยของมัน

        และเมื่อฟังจบ หลัวหยางก็พยักหน้าเล็กน้อยกับตัวเอง ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน

        เขาเคลื่อนกายอย่างมั่นคงและยกมือขึ้นแสดงความเคารพเต็มพิธีต่อชายชราผู้ที่กำลังเถียงกับผู้อาวุโสนับสิบคนอย่างเอาเป็นเอาตาย

        “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด.. ข้าหลัวหยางขอเป็นศิษย์ของท่าน ได้โปรดสั่งสอนข้าด้วยขอรับ!”

        คำพูดของเขาดังชัดเจนและหนักแน่นจนทุกคนรอบข้างถึงกับชะงัก

        แม้แต่เสียงของการโต้เถียงกันอย่างดุเดือดระหว่างเหล่าผู้อาวุโสก็ต้องหยุดลงทันใด

        ดวงตาของทุกคู่หันมาจับจ้องไปยังใบหน้าของหลัวหยางที่สงบนิ่ง ขณะที่หวังฉีผู้เป็นเจ้าของคำขอร้องนั้นก็แทบจะกระโดดด้วยความดีใจ

        เขาชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปลีกตัวออกและพุ่งเข้ามาหาหลัวหยางด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้ม

        “ฮ่าฮ่าฮ่า! เห็นไหมล่ะว่าหลัวหยางเลือกข้า!”

        เขาตะโกนออกมาด้วยเสียงหัวเราะสะใจประหนึ่งได้รับชัยชนะในสงครามที่เดิมพันด้วยเกียรติยศ

        “พวกแกไปเลือกศิษย์คนอื่นๆไปเถอะ อย่าได้มาแย่งกับข้าอีก!”

        “ส่วนเหยินเฟย.. หลงเซียวเหยา.. เซี่ยงจิ้งเฉินและหลิงเทียนจวิน!”

        “แน่นอนว่าข้าหวังฉีจะแนะนำพวกเจ้าให้กับท่านบรรพชนทั้งสามคน!”

        “ถ้าท่านผู้นั้นถูกใจในศักยภาพและพรสวรรค์ของพวกเจ้าแล้วล่ะก็.. อนาคตของพวกเจ้าคงจะไร้ขีดจำกัดเป็นแน่!”

        สิ่งที่เรียกว่าท่านบรรพชนของนิกายเทียนหมิงนั้น หาใช่ใครทั่วไปไม่ แต่คือผู้ที่ยืนอยู่เหนือระดับจำแลงเทพญาณ ผู้ซึ่งสามารถปั้นศิษย์ธรรมดาให้กลายเป็นอัจฉริยะ ผู้ที่อาจทำให้ขยะกลายเป็นยอดฝีมือที่เขย่าโลกได้ด้วยปลายนิ้ว

        “ขอรับ/เจ้าคะ”

        เมื่อทั้งสี่คนได้ยินคำมั่นของชายชรา แววตาของพวกเขาทั้งหมดก็สว่างวาบ

        สีหน้าที่เคยสงบนิ่งพลันแปรเปลี่ยนเป็นเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นทันที