ณ เมืองหวัง ทวีปมนุษย์....
เมืองหวังเมืองที่ปกครองโดยเ้าเมืองหวัง หลิ่ว เป็เมืองเล็กทางตอนเหนือของทวีปมนุษย์ มี 5 ตระกูลใหญ่ช่วยปกครอง อยู่อย่างสงบสุขเป็เวลากว่า 300 ปี...
ในบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ชานเมืองหวัง มีเสียงเรียกของหญิงวัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อน ที่กำลังทำอาหารเช้า..
"เสี่ยวเชิง! เสี่ยวเชิง! ตื่นได้แล้วลูก"
เฮื้อก!! แฮ่ก แฮ่ก "ข้าถูกเทพ์สังหารไปแล้วไม่ใช่หรือ" ลู่เชิงสดุ้งจากเสียงเรียกนั้น
แต่ภาพข้างหน้าเขา คือบ้านที่เขาจากมาอย่างนาน มีเสียงนกร้อง จิ๊บ จิ๊บ อันไพเราะ และเสียงสิงสาราสัตว์ ที่ดูอบอุ่นใจยิ่งนัก เขามิอาจได้ยินเสียงเหล่านี้ ท่ามกลางาที่เพิ่งผ่านมาได้เลย....
"ทำไมข้าถึงยังมีชีวิตอยู่ แถมยังมาโผล่ในร่างข้าตอน 10 ขวบด้วยเนี่ยยยยย"
หนุ่มน้อยใโลกที่เขาอยู่ ณตอนนี้ไม่ใช่โลกท่ามกลางมหาามนุษย์กับเทพ์เขากระวนกระวายใจจากภาพที่เห็นข้างหน้าจนตกเตียง ตุบ!..
"โอ้ย! เจ็บ เจ็บ เจ็บ ทำไมข้าถึงขาสั้นอย่างงี้"
เสียงลู่เชิงตกเตียงดังไปทั่วบ้านจน ลู่เมิ่ง ผู้เป็แม่รีบวิ่งขึ้นมาดูด้วยความเป็ห่วง ตึง! ตึง! ตึง!
"เสี่ยวเชิง เกิดไรขึ้น! ลูกไม่าเ็ตรงไหนใช่มั้ย?"
ลู่เมิ่ง รีบวิ่งเข้าไปดูอาการ
"แม่... นั่นใช่แม่ใช่ไหมครับ ฮึก" ลู่เชิงสะอื้นเบาๆ
"ใช่แล้ว นี่แม่เอง"
"แม่... ฮืออ~"
ลู่เชิงที่เสียแม่ไปจากมหาาที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้กลับมาพบแม่อีกครั้ง จึงโผลเข้าไปกอดและร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง
หมับ! "แม่อยู่ตรงนี้แล้วไม่เป็ไรแล้วนะ"
ลู่เมิ่งเข้าไปกอดลู่เชิงอย่างอ่อนโยน
"วันนี้เป็วันทดสอบเข้าโรงเรียนแคสเทียย์ ที่ลูกไฝ่ฝันอยากเข้ามาตลอดไม่ใช่หรอ?"
"อ๊ะ! ใช่แล้ว ลืมไปซะสนิทเลย แฮะๆ"
"ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวให้พ่อเขาไปส่งนะ"
"ครับแม่~"
ลู่เชิงตอบกลับด้วยสีหน้าดีใจที่ไม่เคยมีมาก่อน และรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเข้ารับการทดสอบที่โรงเรียนแคสเทียย์ ตึง! เสียงเปิดประตูออกจากบ้านของลู่เชิงที่มีใบหน้าดีอกดีใจ ที่ได้กลับมาพบครอบครัวอีกครั้งโดยไม่รู้ว่าการทดสอบอาจจะไม่ได้เป็ไปตามที่เขา้า
2K
