เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่เก้าสิบ  Perpetual Debt

ผมค่อนข้างจะมีความสุขที่ได้รับดอกเบี้ยและค่าธรรมเนียมต่างๆ

ความเสี่ยงให้ชาวบ้านแบกรับส่วนกำไรเราเอาไว้

นี่ล่ะคือหนทางการทำธุรกิจของคนมีอำนาจ

การขยัน ประหยัด ซื่อสัตย์อดทนนั้นไม่มีความหมายอะไรเลยหากเรามองระบบทะลุปรุโปร่งแล้ว

หากเราดูตามตลาดหุ้นและตราสารและการใช้จ่ายต่างๆแล้วน่ะ

ระบบเช่นบัตรเครดิตที่มีแต้มต่างๆนั้นไม่ได้ต้องการให้คุณใช้หนี้จนหมดสิ้น

แต่ต้องการให้คุณใช้หนี้ไปตลอดกาลต่างหากที่จะได้แต้มมากที่สุดจากบัตรเครดิต

Perpetual Debt

การเป็นหนี้ตลอดกาล                        

ต่างหากที่ทำให้ระบบเดินต่อไปได้

“เอาล่ะ ขยันทำงานเข้าล่ะทุกคน ไม่งั้นชั้นจะไปยึดที่ดินนะจ๊ะ”

ผมกล่าวสำทับก่อนที่ทุกคนจะสวดมนต์และไหว้พระกันหลังจากเสร็จพิธี

“ลาล่ะจ๊ะ พ่อเจิด”

“สาธุจ๊ะพ่อ”

แต่ละคนก็ไหว้ปะหละปะหลกด้วยความหวาดกลัวทั้งทางโลกและทางธรรมที่เชื่อว่าหากเราเป็นหนี้ใครแล้วชาติหน้าเราต้องเกิดเป็นวัวเป็นควายชดใช้เขา

ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริง ผู้มีอำนาจในบ้านเมืองคงต้องชดใช้ชาวบ้านสักหลายแสนล้านชาติเห็นจะได้กับการทำให้ประชาชนเป็นหนี้หลายแสนล้านขนาดนี้

แต่เนื่องจากหลักการของการเวียนว่ายตายเกิดทำให้เราอาจจะเห็นผลกรรมหรือไม่เห็นก็ได้ในอีกหลายแสนชาติข้างหน้า

ไม่มีใครบอกสักคำว่ากฎแห่งกรรมนั้นมันดีหรือมีประสิทธิภาพ

เพราะถ้ากฎแห่งกรรมมันดีพระพุทธเจ้าท่านจะไปค้นหาทางนิพพานทำไม?

เพราะกฎแห่งกรรมมันห่วยแตกเราถึงต้องรีบทำให้หลุดพ้นและรีบเร่งดุจดั่งมีไฟเผาศีรษะอันเป็นภาพปริศนาธรรมนั่นเอง

ต่อให้เป็นเทวดาอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้าก็ยังมีอันต้องเสื่อมไปในสักวัน

หากคำนวณจากความเป็นไปได้เราก็อาจจะตกสู่ภพภูมิที่ไม่ดีในที่สุดจากความน่าจะเป็น

ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือทำตัวเหนือระบบ

ไม่เล่นเกมส์ในกติกาเดียวกับคนอื่นๆเท่านั้นล่ะถึงจะทำให้เราชนะได้

แนวความคิดการ

“เก็บเงินไว้เพื่อออมในอนาคต”

นั้นไม่ได้ผลอย่างสิ้นเชิงเพราะนโยบายทางการเงินในการDevalue Currency ลดมูลค่าเงินตรา

ทำให้เงินที่เราเก็บไม่สามารถสู้กับอัตราเงินเฟ้อได้เพราะรัฐเชื่อว่าไม่ควรให้ประชาชนเก็บเงินไว้ในธนาคารแต่ควรจะออกมาลงทุนตลอดมาและตลอดไร้ที่สิ้นสุด

นั่นล่ะคือทุนนิยมมันคืองูที่พยายามจะกินหางของตนเองเสมอ

จากหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันมันสามารถผลิตความรุ่งเรืองออกมาได้อย่างมหาศาลเพราะมันแลกไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาของผู้คนนับไม่ถ้วนนั่นเอง

ที่ผมทำก็ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดแปลกไปจากที่ระบบทุนนิยมทำ

เงินธนบัตรของเราที่แท้จริงนั้นไม่ใช่ของเราแต่เป็นของรัฐ

เราสามารถซื้อเปียโนหลังละสิบล้านมาทุบเล่นได้ไม่มีใครว่าเราทำผิดกฎหมาย

เราเผาเงินยี่สิบบาทเราจะโดนจับเข้าคุกในคดีอาญา

หากดูระบบให้ดีแล้วเราจะพบว่าอะไรที่เป็นของเราที่แท้จริงแล้วกลับเป็นเรื่องหลอกลวง

“ลาล่ะจ๊ะพ่อเจิด”

ผมล่ำลาทุกคนหลังจากปิดประชุมการระดมทุนประจำวันนี้แล้ว

จากการที่ผมได้ขยันทำมาหากินมากขึ้นในการเก็บเงินต่างๆ

ทำให้ชาวบ้านมองว่าผมกลายเป็นคนที่ขยันทำมาหากินมากขึ้น

ความนัถบือก็เพิ่มมากขึ้นด้วยในหมผู่ชาวบ้านทั้งที่ทำให้พวกเขาเป็นหนี้มากกว่าเดิม

จนมีแววที่ทรัพย์สินเงินทองวัวควายและที่ดินต่างๆนั้นจะหลุดตกเป็นของผมและของพ่อกำนันมากกว่าที่เคยเป็นมา

แต่ผู้คนในหมู่บ้านกลับชื่นชมผมมากขึ้น

เพราะความโลภนั้นคือกิเลสที่สังคมของเรารับได้มากกว่ากิเลสอย่างอื่น

เราพร้อมจะแก้ตัวให้ทุกคนที่ตกอยู่ในบ่วงของความโลภเสมอ

ผมดูพวกผู้คนที่ยิ้มแย้มจากไปและรู้ว่าพวกเขาจะกลับมาเสมอ

ไม่มีใครสามารถหลุดพ้นจากบ่วงหนี้ไร้ที่สิ้นสุดPerpetual Debt ไปได้หรอก