ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 93 ทะเลทราย

   “ดูเหมือนรอยแยกมิติจะแยกฉันกับรินออกจากกัน” สายฝนลืมตาขึ้น เขาพบว่าที่ที่เขาอยู่เป็นทะเลทราย แม้ว่าจะใช้สายตาของระดับหนึ่งแต่สายฝนก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุดของทะเลทรายนี้ รินไม่ได้ถูกส่งมายังจุดเดียวกับเขา เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ความรู้เกี่ยวกับมิติเร้นลับรินมีเยอะกว่าเขามากนัก

   ‘ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นทะเลทรายของจริงมาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรก’ คิดเช่นนั้นพลางนำดาบเพลิงโลกันตร์ออกมาจากแอปพลิเคชัน[มิติคลังสิ่งของ] สายฝนไม่รู้ว่าอนาคตเขาจะเจอกับอะไรบ้าง เพราะงั้นการระวังตัวเอาใว้ก่อนเป็นการดีที่สุด

   ‘ฉันไม่ควรอยู่ที่ทะเลทรายนานๆ’ ระดับหนึ่งถึงจะมีความแข็งแกร่งที่มากกว่ามนุษย์ธรรมดาหลายเท่า ทว่าระดับหนึ่งก็ยังคงไม่สามารถอดอาหารและนํ้าได้หลายวัน ในทะเลทรายแห่งนี้การหาอาหารและนํ้าเป็นอะไรที่ยากมาก นี่เป็นสาเหตุที่สายฝนไม่คิดจะอยู่ทะเลทรายนานหลายวัน

   สายฝนเลือกทิศทางหนึ่งก่อนเดินไปทางทิศนั้น เขาเดินเป็นเส้นตรง การเดินเป็นเส้นตรงมันสามารถทำให้เขาไม่หลงทางได้

   นับตั้งแต่สายฝนเริ่มเดินนี่ก็ผ่านไปแล้วสามชั่วโมง สายฝนยังไม่พบอะไรอื่นเลยนอกจากทะเลทราย กระบองเพชรเขาก็ยังไม่พบ สัตว์ที่อยู่ตามพื้นที่ทะเลทรายเขาก็ไม่พบ สายฝนไม่รู้ว่าทะเลทรายในมิติเร้นลับแห่งนี้จะเหมือนกับทะเลทรายในโลกของเขารึเปล่า? ข้อมูลที่สายฝนมีอยู่น้อยเกินไป

   “บ้าเอ้ย! เหนื่อยเกิน” สายฝนพยายามฝืนเดินต่อไปแต่ร่างกายเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว เขาไม่สามารถก้าวเท้าได้อีก ฉับพลันสายฝนทิ้งร่างลงกับพื้น หายใจหนักหน่วง ตามร่างกายปรากฏเม็ดเหงื่อจำนวนมาก ขนาดเขาเป็นถึงระดับหนึ่งยังมีสภาพเป็นแบบนี้ ถ้าระดับศูนย์จุดห้าถูกส่งมาที่นี่ล่ะจะมีสภาพเป็นเช่นไร?

   ‘ดวงอาทิตย์’ สายฝนมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า มิติเร้นลับแห่งนี้แยกจากดาวโอเชี่ยนเซีย ดังนั้นบนท้องฟ้าจึงไม่มีนํ้าบดบัง ดวงอาทิตย์ในมิติเร้นลับเป็นอะไรที่แปลกมาก มันเป็นสีแดงคล้ายกับสีของเลือด ดูน่ากลัวมาก คนธรรมดาทั่วไปเห็นแล้วอาจเก็บไปเป็นฝันร้ายได้

   “พักซักหน่อยให้ร่างกายฟื้นตัวแล้วค่อยเดินต่อก็แล้วกัน” สายฝนค่อยๆลุกขึ้นนั่ง พยายามปรับลมหายใจให้เป็นจังหวะมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ระหว่างที่พักรอร่างกายฟื้นฟูสายฝนก็เปิดโทรศัพท์เทพเจ้าเข้าแอป[ร้านค้า] กดเลือกประเภทไอเทมฟื้นฟู เลื่อนหาไอเทมฟื้นฟูเรี่ยวแรงราคาถูกๆดู

   ‘หืม? ไอเทมฟื้นฟูเรี่ยวแรงราคาถูกส่วนใหญ่มักเป็นอาหารไม่ก็นํ้า’ กดซื้อไอเทมชิ้นหนึ่งมา ถัดมาไม่นานไอเทมชิ้นนั้นก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ สายฝนรีบหยิบมันก่อนที่จะตกลงพื้น ไอเทมที่เขาซื้อมาคือโคล่ากระป๋อง

   เปิดมันจากนั้นก็ดื่ม ดื่มโคล่าไปสายฝนพลันรู้สึกว่าเรี่ยวแรงของเขาเริ่มกลับคืนมาอย่างช้าๆ โคล่าไม่ได้ฟื้นฟูเรี่ยวแรงดีเท่ายาแต่มันก็ไม่ได้แย่ ‘โคล่าจากร้านค้ามันอร่อยกว่าโคร่าที่ฉันเคยกินมาทั้งชีวิต แถมมันยังสามารถฟื้นฟูเรี่ยวแรงฉันได้อีกด้วย ก็คุ้มกับราคาของมันดี’

   พักอีกครึ่งชั่วโมงสายฝนก็กลับไปเดินใหม่ เขายังพักผ่อนไม่เพียงพอทว่าสายฝนก็ตัดสินใจเดินต่อ เขาไม่มีเวลาให้พักผ่อนมากนัก ยิ่งออกจากทะเลทรายเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี สำหรับสายฝนทะเลทรายเป็นสถานที่ไม่ควรอยู่อาศัย ทั้งสภาพแวดล้อมที่แย่ สัตว์ร้ายที่อาจซ่อนตัวอยู่ที่ไหนซักแห่ง และอาหารกับนํ้าที่แทบไม่มี

   สามชั่วโมงถัดมา

   ’อะไรวะเหนื่อยอีกแล้ว’ สายฝนสบถในใจ เขารู้สึกว่าทะเลทรายนี้นั้นแปลกมากทว่าไม่รู้ว่าแปลกอย่างไร

   “เฮ้ออ~ ฉันไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้แค่เดินต่อไป” สายฝนถอนหายใจ เขาหยุดพักครึ่งชั่วโมงจากนั้นก็เดินต่อ เวลาผ่านไปอีกสามชั่วโมงสายฝนก็เหนื่อยอีกครั้ง ต่อจากนั้นสายฝนก็พักให้หายเหนื่อยและเดินต่อ เขาจะเหนื่อยทุกสามชั่วโมงและจะใช้เวลาพักครึ่งชั่วโมงก่อนจะเดินต่อ มันวนลูปแบบนั้นอยู่หลายครั้งจนกระทั่งดวงอาทิตย์หายไป บนท้องฟ้าเวลานี้ปรากฏเป็นจันทราเต็มดวงสีแดงเลือด

   ‘โคตรแปลก! ใช้เวลาสี่สิบแปดชั่วโมงกว่าดวงอาทิตย์จะหายไป’ เห็นว่ามืดแล้วสายฝนก็ล้มเลิกความคิดที่จะเกินต่อ การเดินตอนนี้มันอันตรายเดินไป ไม่รู้หรอกว่าในความมืดมีสัตว์ร้ายอะไรซ่อนตัวอยู่

   สายฝนนำหินเรืองแสงนับสิบก้อนออกมาจากโปรแกรม[มิติคลังเก็บสิ่งของ] เขาวางหินเรืองแสงสิบก้อนใว้ทั่วบริเวณที่เขาอยู่ ตามชื่อของมัน หินเรืองแสงทำให้บริเวณที่สายฝนอยู่นั้นสว่าง ไม่มืด

   “ไม่คาดคิดมาก่อนว่าฉันจะต้องอดหลับอดนอนหลายวัน” สายฝนซื้อเครื่องดื่มขวดหนึ่งมาจากร้านค้า เมื่อเครื่องดื่มปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าสายฝนก็ไม่รอช้า เขาเปิดฝาและดื่มของเหลวข้างในขวดเข้าไป เครื่องดื่มที่เขาดื่มมันสามารถทำให้เขาหายง่วงหายเพลียได้

   จริงๆแล้วสายฝนสามารถอดหลับอดนอนได้สามวันโดยไม่ง่วง แต่เพราะหลายชั่วโมงที่ผ่านมาเขาใช้แรงไปกับการเดินเยอะมาก บวกกับสภาพแวดล้อมที่แย่ของทะเลทราย อีกทั้งเขายังคอยระมัดระวังตัวตลอดเวลา ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ร่างกายและจิตใจสายฝนจะต้องการพักผ่อน

   ดื่มเครื่องดื่มเสร็จสายฝนก็หลับตาลง เข้าสู่สภาวะสงบนิ่ง ฉับพลันสัมผัสรับรู้สายฝนดีขึ้นกว่าก่อนหลายเท่า นอกจากสัมผัสรับรู้จะดีขึ้นแล้วความเหนื่อยล้าทางจิตใจและทางร่างกายยังค่อยๆหายไปทีละนิด ตอนนี้สายฝนกำลังทำความเข้าใจความสงบ! ตั้งแต่ที่เขาตระหนักรู้ถึงความสงบ นี่มันก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เขายังไม่เข้าใจอะไรเพิ่มเลย เวลานี้เป็นเวลากลางคืน เขาไม่มีอะไรทำ สายฝนจึงตัดสินใจทำความเข้าใจความสงบ

   ‘มีสิ่งมีชีวิต!’ เป็นเวลานั้น สัมผัสรับรู้ของสายฝนสามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งมีชีวิต อย่างรวดเร็วเขาจับดาบเพลิงโลกันตร์แน่นยิ่งกว่าเดิม หมุนตัวฟันดาบออกออกไปยังทิศทางที่สัมผัสถึงสิ่งมีชีวิต ฉัวะ! เกิดเสียงดาบฟันบางสิ่งบางอย่าง

   โฮกกก!

   สิ่งที่ถูกฟันเป็นลำตัวสีแดงคล้ายเลือดของหนอนขนาดยักษ์ เนื่องจากลำตัวของมันใหญ่เกินไป ดาบเพลิงโลกันตร์จึงไม่สามารถฟันขาดเป็นสองท่อนได้ สายฝนรีบดึงดาบเพลิงโลกันตร์ที่ติดอยู่ในลำตัวมันออกมาและถอยห่างไปไกล

   “รูปร่างมันคล้ายหนอนมรณะมองโกเลีย” สายฝนพึมพำในสิ่งที่ตนเองคิด เขาเห็นรูปร่างของหนอนยักษ์ตรงหน้าแล้วก็นึกถึงหนอนมรณะมองโกเลียทันที สายฝนตื่นเต้นเล็กน้อย วันนี้เขาได้เจอกับสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับสัตว์ในตำนาน เนื่องจากตื่นเต้นสภาวะสงบนิ่งของเขาจึงหายไป

   โฮกกก!

   หนอนยักษ์โดนสายฝนฟันใส่ มันก็อดโกรธเกรี้ยวไม่ได้ โชคดีที่มันสามารถใช้ลำตัวป้องกันทัน ถ้ามันช้ากว่านี้มันคงได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว ส่งเสียงร้องคำรามออกมาดังลั่นก่อนพุ่งเข้าหาเขา มันต้องการกลืนกินมนุษย์เพศชายคนนี้

   ‘ระดับศูนย์จุดห้าเหรอ?’ สายฝนใช้สัมผัสรับรู้ตรวจสอบฝ่ายตรงข้ามจากนั้นก็กล่าวในใจ เวลาเดียวกันก็มองหนอนยักษ์ที่พุ่งมาทางตนเองด้วยแววตานิ่งสงบ ปราศจากความกลัว

   หากเทียบความเร็วกับมนุษย์ระดับศูนย์จุดห้าแล้ว หนอนยักษ์ถือว่าเร็วกว่าหลายเท่า ไม่นานมันก็ใกล้ถึงร่างสายฝน

   ตูมม!

   สายฝนสามารถกลิ้งหลบหนอนยักษ์ได้อย่างฉิวเฉียด หนอนยักษ์พุ่งเฉียดร่างเขาไปชนเข้ากับพื้นทรายจนเกิดเสียงดัง เห็นว่าตัวมันโจมตีพลาด หนอนยักษ์ก็โกรธยิ่งกว่าก่อน มันมุดลงไปใต้พื้นทรายและคอยหาโอกาสพุ่งเข้าไปกลืนกินร่างสายฝน

---

จบบทที่ 93 ทะเลทราย